ตัวร้ายในนิยายเรื่องโปรด

ภาพความทรงจำสุดท้าย...

เธอจำได้ว่าตัวเองอยู่บนเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้ากลับประเทศ หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมอันยาวนานและเหนื่อยล้าในต่างแดน เธอหยิบหนังสือเล่มโปรดที่พกติดตัวขึ้นมา จันทรากระจ่างกลางเหมันต์ นิยายจีนโบราณที่เธอหลงใหลจนอ่านซ้ำไม่รู้กี่รอบ

“ติ๊ง...” เสียงประกาศจากสายการบินดังขึ้น

"ผู้โดยสารทุกท่านโปรดนั่งประจำที่ และกรุณารัดเข็มขัด...เครื่องบินกำลังเข้าสู่เขตสภาพอากาศแปรปรวน..."

ไม่นานหลังจากเสียงสัญญาณประกาศ เครื่องบินก็สั่นสะเทือนไปทั้งลำอย่างรุนแรง จนเธอแทบหลุดจากที่นั่ง เข็มขัดนิรภัยรั้งตัวเธอไว้แน่น เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวฟ้าผ่า ฟาดเปรี้ยงลงกลางอากาศที่ปั่นป่วน เสียงหวีดร้องของผู้โดยสารดังระงมไปทั่วห้องโดยสาร บางเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก บางเสียงสั่นเครือด้วยความกลัวสุดขีด

เวยเว่ยเบิกตากว้าง ใจเต้นระรัวราวจะระเบิด เธอกรีดร้องสุดเสียง และแล้ว...ทุกอย่างก็ดับวูบ เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมรอบตัว

เวยเว่ยยกมือขึ้นแตะที่อก ความรู้สึกแน่นในใจเหมือนเพิ่งผ่านอะไรมาอย่างรุนแรง เธอสูดลมหายใจลึก ดวงตาสั่นไหวเต็มไปด้วยคำถาม

“นี่เราตายแล้วเหรอ…?” เสียงเธอเบาราวสายลม

“หรือว่าเรากลายมาเป็นผีในยุคโบราณ?”

“เอ๊ะ..ไม่น่าใช่” เธอพึมพำพลางขมวดคิ้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนที่จะเบิกตากว้าง “เดี๋ยวก่อน...ฉากนี้...มันคุ้น” ..ดาบจ่อคอ...งานแต่ง...นี่มัน...!”

เธอตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ความคิดไหลบ่าราวสายน้ำ “ใช่แล้ว! ฉากนี้มันอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบ! เรื่อง จันทรากระจ่างกลางเหมันต์!”

ภาพในหัวของเวยเว่ยชัดเจนขึ้น เสียงหัวใจของเวยเว่ยเต้นระรัว

ประโยคนั้น…เธอจำมันได้ขึ้นใจ มันคือ บทพูดของเฉินอ๋อง ในวันแต่งงานกับ ซินเยว่ซี บุตรีคุณหนูใหญ่แห่งสกุลซิน เฉินอ๋องแต่งงานกับซินเยว่ซีเพื่อผลประโยชน์ล้วน ๆ ไม่มีความรัก ไม่มีแม้แต่ความเมตตา และในคืนเข้าหอ ซินเยว่ซีที่แอบหลงรักเฉินอ๋องหมดหัวใจ พยายามคว้าความรักอันเย็นชานั้นไว้ด้วยสองมือ นางวิ่งเข้ากอดเขาไว้พลางถามว่า

“ท่านอ๋อง...ท่านจะไปที่ใดหรือเพคะ?”

แต่สิ่งที่ซินเยว่ซีได้รับ...คือดาบปลายคมที่จ่อลำคอ พร้อมคำกล่าวที่แสนจะเยือกเย็น

"หากเจ้ายังกล้าแตะตัวข้า...หัวเจ้าจะหลุดจากบ่าเป็นแน่"

เวยเว่ยแทบจะลุกพรวดขึ้นมา นั่นแหละ! มันใช่เลย! ฉากนี้เลย!! แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์

และหากเธออยู่ในชุดเจ้าสาว…เขาในชุดเจ้าบ่าว…และคำพูดนี้คือบทเดียวกัน…

เพราะฉะนั้นสิ่งเดียวที่เป็นไปได้คือ ตอนนี้เธอคือ “ซินเยว่ซี” คุณหนูตัวประกอบที่โผล่มาไม่กี่ฉากและถูกทอดทิ้งหลังคืนเข้าหอ!

ซินเยว่ซีผู้นี้...เป็นเพียงหมากตัวเล็ก ๆ ที่ถูกใช้ในเกมการเมือง เป็นแค่ "ตัวประกอบ" ที่ไม่มีบท ไม่มีพลัง ไม่มีใครเหลียวแล

เวยเว่ยกลืนน้ำลายหนืดลงคออีกครั้ง รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นของชะตากรรมที่ห้อมล้อมเธอไว้ทุกด้าน

เธอยกมือขึ้นลูบเบา ๆ ที่ลำคอของตนเอง ความเย็นเยียบของคมดาบที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ยังเหมือนหลงเหลืออยู่ ผิวเนื้อบริเวณนั้นไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน แต่ความรู้สึกคล้ายความตายเฉียดผ่าน ยังคงชัดเจนในทุกอณูความทรงจำ

เวยเว่ยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติอีกครั้ง สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือใช้ความรู้จากนิยายเล่มโปรดที่เคยอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เป็นประโยชน์.....บางทีเธออาจ…รอดชีวิตก็เป็นได้

เวยเว่ยเริ่มเรียบเรียงเนื้อหาในหัวอย่างรวดเร็ว ลำดับเหตุการณ์ในนิยายเรื่อง “จันทรากระจ่างกลางเหมันต์” ทีละฉาก ทีละบท

พระเอกของเรื่อง หลี่เซียวหลง องค์รัชทายาทผู้เยือกเย็น สุขุม และเปี่ยมด้วยอำนาจ เขาเป็นคนที่ไม่เคยเลือกทางเดินของตนเองได้อย่างแท้จริง ชะตากรรมบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานกับ เมิ่งจิ้งเหยา บุตรีของราชครู สตรีที่งดงามเพียบพร้อม เป็นที่ยกย่องในแวดวงชนชั้นสูง

แต่ความรักไม่อาจบังคับได้ เพราะ เมิ่งจิ้งเหยา มีคนรักอยู่ก่อนแล้วคือองค์ชายห้า หลี่เทียนเฉิน หรือเฉินอ๋อง บุรุษที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะปกป้องนางชั่วชีวิต

หลี่เทียนเฉิน หรือเฉินอ๋อง เพราะความแค้นที่ถูกพรากคนรักไปจากมือ เฉินอ๋องจึงเป็นตัวร้าย โดยเริ่มวางแผนชั่วร้ายอย่างลับ ๆ ด้วยใจที่เต็มไปด้วยไฟแค้น เขาสั่งให้คนลงมือลอบสังหารบิดาของเมิ่งจิ้งเหยาอย่างเหี้ยมโหด เพื่อล้างแค้นที่ราชครูส่งสตรีที่เขารักไปแต่งงานกับผู้อื่น

การสูญเสียครั้งนี้ทำให้เมิ่งจิ้งเหยา หมดสิ้นความไว้วางใจในชายที่นางรัก แม้ใจจะเจ็บปวด แต่นางก็ตัดสินใจตัดสัมพันธ์กับเฉินอ๋องอย่างเด็ดขาด

จากนั้นก็เริ่มเปิดใจและให้ความสนิทสนมกับองค์รัชทายาท หลี่เซียวหลง จากสองคนที่เคยเป็นศัตรูกลับกลายมาเป็นคนรัก ความรักที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ยิ่งทำให้เฉินอ๋องยิ่งร้อนใจและแค้นเคืองมากขึ้นไปอีก

ด้วยความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในอกทำให้เฉินอ๋องร่วมมือกับเสนาบดีซิน วางแผนลอบสังหารองค์รัชทายาท เสนาบดีซิน เองก็ต้องการหลักประกันความปลอดภัยของตน จึงส่งบุตรีสาว ซินเยว่ซี ให้แต่งงานกับเฉินอ๋อง

ซินเยว่ซี หญิงสาวที่ซ่อนใจรักเฉินอ๋อง แม้จะเป็นแค่หมากตัวเล็ก ๆ ในเกมการเมืองที่ซับซ้อน นางก็ยินดีเข้าสู่ชีวิตสมรสกับชายผู้เย็นชา หลังพิธีแต่งงาน เส้นทางชีวิตของซินเยว่ซีก็ถูกกำหนดไว้ชัดเจน นางเป็นแค่เพียงเครื่องมือ...

เฉินอ๋องค่อย ๆ วางแผนสังหารองค์รัชทายาท เพื่อแย่งบัลลังก์ เพื่อแก้แค้น เพื่อ "เอาคืน"

แต่สุดท้าย... แผนการทั้งหมดกลับล้มเหลว เฉินอ๋องพลาดท่า ถูกจับได้ ถูกประจาน ถูกทอดทิ้ง เขาตายลงไปอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขาเองที่หัวเราะทั้งน้ำตา

"ข้า...คือผู้ที่ถูกโลกนี้ทรยศ..." นั่นคือถ้อยคำสุดท้ายของเฉินอ๋องก่อนลมหายใจจะสิ้นสุด

ตอนอ่านหนังสือเล่มนั้นเวยเว่ยยังสะอื้นกับฉากจบอันเศร้าสลด เธอยังเคยคิดว่าแม้เขาคือตัวร้ายของเรื่อง แต่ก็เป็นตัวร้ายที่น่าเวทนา

แต่ในตอนนี้…

เมื่อเธอมาเจอเข้ากับตัวเอง ผู้ชายคนนั้น แววตาอำมหิตคู่นั้น แค่คิดเวยเว่ยก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เวยเว่ยหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างเงียบงัน... ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เธอไม่ได้มาเกิดใหม่ ไม่ได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต แต่เธอ หลุดเข้ามาในโลกนิยายเรื่องโปรด

และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ เธอมาอยู่ในร่างของ ซินเยว่ซี ตัวประกอบปลายแถวที่ไร้บทบาท

และ...บุรุษหน้าตาประดุจหยกคนนั้น...เขาคือตัวร้ายในนิยายที่เธออ่าน...!