ไป๋เจี่ยวมี่2

5ค่ำของทุกเดือนเธอมักจะรีบเข้านอนเพื่อจะได้ไปในที่แห่งนึงที่เธอ เคยไปมาหลายครั้ง แต่ไปในสภาพที่ไม่มีใครเห็นคล้ายวิญญานแต่เธอกลับรู้สึกตัวดีทุกอย่าง

“อืมมม เหลืออีก5วันสินะ” ตั้งแต่ป้าหลินพูดเรื่องเธออายุครบ18ก็นึกถึงจดหมายที่แม่เขียนเอาไว้ ใจความสั่นๆว่า

“หัวใจไร้อาวรณ์ เอาตัวรอดได้คือคนเก่ง รอเพียงอายุครบ18หนาว” เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ มือบางจับบริเวณกำไลข้อมมือที่ลับหลังคนที่บ้านเธอมักเอามันออกมาใส่ จู่ๆก็คิดว่า

“หรือ18ปีแล้วจะได้ไปอยู่ที่นั่นจริงๆ” แม้จะยังก้ำกึ่งระหว่างโลกเดิมกับโลกใหม่ที่เธอได้ไปแอบดูเดือนละครั้งใจนึงอยากไป แต่อีกใจก็คิด หากไปนั่นเท่ากับเธอต้องโดดเดี่ยวเหรอ

“ช่างมันเถอะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่เงินนี่คงใช้ในยุคนั้นไม่ได้” แล้วก็ไม่รู้ว่าจะแลกเงินโบราณได้ที่ไหนด้วย

“พี่ฉิวชง หากฉันเอาเงินนี่ไปซื้อทองก้อน พี่คิดว่าอาเจ็กจะขายให้ไหม” คนแถวนี้ใจดำกับเธอเพียงเพราะไม่มีพ่อแม่ ยกเว้นครอบครัวป้าหลินที่ชักชวนเธอมาทำงานด้วย

”ถ้าพี่ซื้อให้ก็คงง่ายกว่าใช่ไหมหล่ะ“ พี่สาวคนสวยลูกสาวเจ้าของร้านมองไปที่ร้านทองฝั่งตรงข้าม พร้อมหันมามองเด็กสาวที่ผูกผมเปียเปิดใบหน้านวลอย่างแสนน่ารัก

”พี่จะไปดูต่างหูพอดี มีมี่อยากได้ทองก้อนหรอ“ เธอคิดว่าทองไปที่ไหนก็คือทองขายได้เหมือนกัน ก่อนจะพยักหน้า

”เอาแบบไหน หรือไปดูด้วยกัน“ แค่ได้ยินเสียงชวนเธอก็ส่ายหน้าพรืด คนพวกนี้เลี่ยงได้ควรเลี่ยง

”อยากได้ทองก้อนค่ะ ก้อนละ1สลึง4ก้อนค่ะ“ เธอหยิบซองออกมานับเงินจำนวน9000หยวนยื่นให้พี่สาวใจดี

”ฉลาดนะเนี่ย กันคนบ้านนั้นหาเจอใช่ไหม พี่สาวคนนี้จะจัดการให้เธอเอง“ พูดจบก็เดินออกไปทันทีพร้อมกระเป๋าตัง ก่อนเจียวมี่จะมองหาข้าวสาร อาหารง่ายๆเช่นขนมปังที่เธอเคยนำไปใส่ในห้วงมิติ พบว่าพออีกเดือนเธอเขาไปมันก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ครั้งนี้เธอจึงคิดว่า หากมีตระกร้าแบ่งของ แยกเป็นเนื้อสัตว์ ข้าว เครื่องปรุง แป้ง น้ำตาล เกลือ เครื่องนุ้งห่ม เสื้อผ้า ยา ทุกอย่างเธอค่อยๆทะยอยเอาไปใส่ ซึ่งนับว่ามีไม่น้อย

”หากไม่ได้ย้ายไปอีกมิติ อย่างน้อยๆถ้าหนีออกจากบ้านก็คงมีอะไรกินประทังชีวิตแหละ“ เธอจัดการจัดเรียงของในร้านตามงานที่ได้รับมอบหมาย สิ่งไหนที่เธออยากได้ ก็จะเอามาใส่ตะกร้าไว้ เพื่อรอฉิงชิวกลับมาคิดเงิน

”หืมนั่นของที่เธอจะซื้อกลับบ้านหรอ“ ทันทีที่ลูกสาวเจ้าของร้านเห็นของเธอก็พยักหน้า แม้ครั้งนี้เยอะกว่าทุกครั้ง แต่ก็เข้าใจ เด็กกตัญญูอย่างเจียวมี่ดี หากมานอนค้างที่ร้านแล้วไม่ได้ข้าวของกลับไปโดนตีน่วมแน่

“ฉันคิดเงินแล้วเป็นราคา300หยวน พี่สาวคิดอีกที” เธอไม่อยากให้มองว่าเอาเปรียบแม้รู้ว่าที่นี่มีกล้องทุกมุมร้านแต่ก็เพื่อความสบายใจ

“พี่เชื่อใจเธอจ้ะ ส่วนเงินไม่ต้องให้ แม่บอกว่าค่าแรงที่ต้องจ่ายเธออาทิตย์นี้400หยวน เอาไปเพิ่มอีก100ย่าเธอจะได้ไม่ทุบตี“ เด็กสาวรับเงินมาก่อนพับมันใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเรียบร้อย

”ส่วนนี้ ทองก้อน ก้อนละ1สลึง“ เด็กสาวจับทองมานับก่อนพบว่ามันมีแหวนวงเล็กมา1วง

”อันนี้ไม่ใช่ของฉัน“ เธอยื่นมันคืนก่อนที่ฉิวชงจะดันกลับ

”พี่ให้ ถือว่าเป็นของขวัญอายุครบ18ปี มันเป็นเพียงแค่วงเล็กๆแหละนะ ไว้พี่ทำงานได้ จะพาเธอซื้อวงใหญ่ๆกว่านี้“ ไม่รู้ว่าวันนี้เธอเสียน้ำตาไปกี่ครั้งแล้ว แต่คนบ้านนี้คือเหตุผลเดียวที่เธอไม่อยากไปอยู่อีกมิติ

”ตายอีกกี่ชาติฉันจะไม่ลืมบุญคุณพี่“