สัญญาณเตือน

กว่าจะผ่านวันที่แสนเหน็ดเหนื่อย ก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงคืน ตอนนี้ร่างผอมบางนอนอยู่ในห้องด้านล่างของบ้าน ที่มีกล่องขนมเต็มไปหมด พี่ฉิงชิวชวนเธอไปนอนด้วยแล้วแต่เธอเกรงใจ เป็นแค่ลูกจ้างเท่านั้นเธอไม่มีสิทธิ์ไปนอน

“เงินอีก10000หยวนนี่ ถ้าซื้อทองอีก1บาท จะเหลือแค่1000หยวน แบบนั้น…ก็ดีกว่าไม่มีเงินเลยสินะ” พึมพำเสร็จก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ก่อนจะพบว่า… ร่างกายเธอถูกดูดเข้ามาอีกแล้ว

“เร็วเข้าๆ หอศึกษาเปิดแล้วต้องรีบเก็บของข้าบอกให้เก็บตั้งแต่เมื่อคืน ทำไมไม่เก็บ” ที่เดิมที่มาทุกเดือนแต่ทำไมเดือนนี้ถึงมาได้ทั้งที่ไม่ใช่5ค่ำกัน ร่างโปร่งแสงยืนดูคนโน้นทีคนนี้ที พบความวุ่นวายในหมู่บ้านเล็กๆนี่ไม่น้อย

”หมู่บ้านสกุลหม่าหรือ“ เธออ่านป้ายชื่อหมู่บ้านที่ปกติยามมาที่นี่เธอไม่เคยได้ทะลุมาแถวนี้สักทีนอกจากตลาด หรือในสวนผัก แม้แต่สำนักบวชก็เคยไปมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ชื่ออะไร

”เจ้าคนสกปรกออกไปให้มันไกลๆ ที่ของเจ้าคือท้ายหมู่บ้าน เหตุใดถึงมาเกะกะ“ เธอเห็นผู้ชายที่เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรังใส่เสื้อผ้าขาดๆแล้วรู้สึกรับไม่ได้

”ท่านใจดีเกินไปท่านผู้นำ เป็นใครมาจากไหนไม่รู้เหตุใดจึงยอมให้อาศัย“ หญิงชราคนนึงที่รอลูกหลานขึ้นเกวียนหันมาต่อว่าบุรุษที่แต่งตัวดีฉอดๆ จนตัวเธอเองชักฉิวกับคนแบบนี้เหมือนกัน

”พวกเจ้าไม่รู้จักแต่ข้ารู้ เอาเถอะหน่าท้ายหมู่บ้านนั่นที่ข้า ข้าจะให้ใครอยู่มันก็เป็นสิทธิ์ของข้า ไปๆรีบไปส่งบุตรหลานเถิด“ เธอมองผู้นำหมู่บ้านที่มีใจเมตรตาก่อนอมยิ้ม ใจดีเหมือนคนบ้านป้าหลิวไม่มีผิด วูบ

”เฮือก“ ความร้อนของกำไรทำเธอสะดุ้งตื่น ยังไม่ทันได้ก้าวขาไปดูคนจรคนนั้นด้วยซ้ำ หน้าตาก็ไม่เห็นแปลกเสียจริง!!

”ไปบ่อยเกินไปแล้ว“ นี่คือเหตุผลนึงที่เธอคิดว่าจะได้ไปอยู่ที่นั่นจริงๆ เพราะช่วงนี้เธอถูกดูดเข้าไปบ่อยๆ คล้ายให้เธอไปดูวิถีชีวิตเพื่อปรับตัวอย่างไรอย่างนั้น กว่าจะหลับได้จริงๆเป็นเวลาเกือบตี1

เช้านี้เธอก็ตั้งใจลุกขึ้นมาทำความสะอาดหน้าร้านแต่เช้า

“เจียวมี่มีแป้งข้าวเจ้าขายไหม” ลูกค้าเป็นคุณยายร้านขายขนมที่อยู่ท้ายสุดของตลาดเอ่ยถาม

“มีค่ะ ถ้ารับเยอะฉันจะเข็ญรถไปส่ง”

“เอาไปส่งแล้วกัน 30กิโล” เป็นแบบนี้ประจำ ส่วนนึงของงานเธอก็คือการวิ่งส่งของตามตลาดนี่แหละ

“ทั้งหมด260หยวนค่ะ รอพี่ฉิวลงมาฉันจะรีบไปส่งค่ะ“ เธอจัดการลากรถเข็ญมารอ ก่อนหยิบตะกร้าวางและยกแป้งใส่อย่างขยันขันแข็ง รอเพียงไม่นานเมื่อฉิวชงลงมาเฝ้าร้านเธอก็จัดการเข็นรถไปส่ง

”อะนี่ค่าเหนื่อย“ สูกสาวของคุณยายที่รอรับของอยู่ที่ร้านให้เงินเธอมา6หยวนเป็นค่าจ้าง ซึ่งเธอชอบอะไรแบบนี้ที่สุด

”ตรงนั้นร้านทองมาเปิดใหม่เหรอคะ“ เธอถามเมื่อเห็นร้านเล็กๆตรงมุมถนนที่เมื่อก่อนเป็นร้านซักรีด ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้านทอง

”ใช่ ทำไมอยากได้ทองเหรอ“ สายตาเหมือนไม่แน่ใจของคนถามทำเธอยิ้มแหย

”จะได้ไปบอกป้าหลินค่ะ ตรุษจีนปีนี้เงินจะได้สะพัด“ พูดจบก็รีบออกมาทันที หากเธอเดินดุ่มๆเข้าไปซื้อทอง มีหวังเรื่องนี้ถึงหูย่ากับป้าสะใภ้แน่ๆ รีบไปปรึกษาพี่ฉิวดีกว่า….