ไป๋เจี่ยวมี่

เจียวมี่ใช้ชีวิตมาอย่างลำบากลำบนในโลกนี้ที่ระบาดไปด้วยโควิด19 เธออาศัยอยู่กับผู้เป็นย่าและลุงกับป้าสะใภ้ที่แสนจะเห็นแก่ตัว ทันทีที่พ่อตายแม่ของเธอที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของบ้านสามีนัก มอบกำไลทองไว้ให้เธอลับๆ ก่อนหนีหายสาบสูญไปเลย

”ถ้าพรุ่งนี้แกไปรับจ้างร้านเฒ่าแก่ซั่วซงช้าแล้วโดนหักเงิน ฉันจะเอาไม้นี่ตีแกตั้งแต่บ้านยันหน้าปากทางเข้าเชียวคอยดูเถอะ“ บ้านที่อยู่ในถิ่นไม่ได้เจริญมากนักมีทั้งบ้านคนรวยและคนจนปะปนกัน เจียวมี่ถูกจ้างให้ไปทำงานจัดเรียงของที่ร้านค้าในตัวอำเภอ เธอมักอ้างกับผู้เป็นย่าว่าถูกหักเงินครั้งละ10หยวน(50บาท)เนื่องจากทำของในร้านเสียหายบ้าง ไปทำงานช้าบ้าง โดยมีเฒ่าแก่ และภรรยาช่วยปกปิด เพราะทุกครั้งที่กลับมา เธอต้องมีข้าวสารติดมือมาวันละ2กิโล ไข่ไก่สิบฟอง โดนแบบนี้มาเป็นเวลาเกือบ10ปีแล้ว

แต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอกำลังเตรียมการบางอย่าง บางอย่างที่ว่าคือเธอค้นพบมิติคู่ขนาน จากกำไลทองที่แม่เธอมอบไว้ให้

“ครั้งนี้ซ่อนเงินไว้ได้ถึง100หยวน(500บาท) ซื้ออะไรไปไว้ดีหล่ะ“ ไม่ใช่แค่พาไปยังอีกมิตินึงได้ แต่ในนั้นยังสามารถเก็บของกินของใช้ได้อีกด้วย เธอมักซื้อของกินของใช้ไปไว้ในนั้น เพราะเธอเชื่อว่า สักวันเธอจะได้ไปที่นั่นแน่นอน หลายสิ่งหลายอย่างรอบตัวมันบอกเธอแบบนั้น รวมถึงจดหมายของแม่ด้วย

”อามี่วันนี้ป้ากับเฒ่าแก่ไม่อยู่ เธอนอนเฝ้าร้านกับฉิวชงได้หรือไม่“ ฉิวชงคือพี่สาวใจดีลูกสาวของป้าหลินกับเฒ่าแก่ซั่วซง เธอเรียนแพทย์อยู่ในปักกิ่งแต่ช่วงนี้เป็นวันชาติมหาลัยหยุดจึงได้กลับมาที่บ้าน

”ฉันบอกกับที่บ้านไว้แล้ว เฒ่าแก่เนี้ยะวางใจ เจียวมี่อยู่กับพี่ฉิวชงเอง“ คนแก่ฉีกย้ำกว้างก่อนยื่นซองสีแดงให้เธอมา1ซอง เธอพบว่าซองมันหนาพอดู

”อย่าบอกที่บ้านหล่ะว่าป้าให้ ค่าแรงที่เธอช่วยป้าดูแลร้านมาตลอดหลายปี รับไว้เถอะ“ ทันทีที่เธอแง้มดูน้ำตาก็ปริ่มจะไหล ไม่เคยจับเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อน นี่มันเงินเกือบ20000หยวนเชียวนะ

“มันเยอะเกินไปป้าหลิน ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ทำอะไร” น้ำตาแห่งความตื่นเต้นไหลอาบแก้มนวน

“เจียวมี่ ตั้งแต่วันที่แม่เธอเดินทางออกจากหมู่บ้านนี้ แม่เธอบอกว่าช่วยเลี้ยงดูแลเธอจนกว่าจะอายุ18ปี และตอนนี้เธอก็อายุ18ไม่ใช่เหรอ“ ใช่วันนี้คือวันเกิดเธอ วันเกิดที่เธอเองก็ลืมไปแล้ว

“ตลอดหลายปีที่มีเธอมาช่วย กิจการป้าเฟื่องฟูจนส่งอาฉิวเรียนหมอได้ เพราะดวงเธอกับดวงป้าสมพงกัน ไว้ป้ากลับมาจากทำธุระ ใช้เงินนี้ไว้ตั้งตัวนะ ออกห่างจากคนใจดำพวกนั้นสะ เธอควรมีชีวิตที่ดี” เธอพยักหน้าอย่างตื่นตัน

“บุญคุณนี้เจียวมี่จะไม่ลืม”