หนีร้อนไปพึ่งเย็น

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้เธอรู้สึกร่างกายมีไอความร้อนแปลกๆ เสียงโวยวายด้านนอกดังเข้าไม่หยุด ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ กลุ่มควันทะลุเข้ามาในห้องนอนทำเธอรีบพุ่งไปเปิดประตูห้องด้วยความเร็วแต่พบว่ามันเปิดไม่ได้

“ปึก ปึก ย่าคะ ช่วยหนูด้วย ลุงคะ ลุง ย่าา” ทั้งทุบประตูทั้งตะโกนเรียกแต่ไม่มีสักคนที่จะพังประตูเข้ามาช่วย

“ลุงคะ ลุง ย่า หนูร้อน” เพราะบ้านเป็นไม้และกระดาษ มันคือเชื้อเพลิงอย่างดีที่จะทำให้เพลิงโหมเข้าใส่ไม่หยุด

“ช่วยด้วย” เธอนอนคว่ำราบไปกับพื้นเพราะไม่อยากสูดดมควันเข้าไป ในใจภาวนาให้ใครสักคนช่วยเธอ แต่ความหวังช่างริบหรี่

“ใครก็ได้ช่วยที ร้อนจะตายอยู่แล้ว” พลันในหัวสมองก็คิดถึงอีกมิติ คิดถึงกำไลทองของแม่ จึงเอื้อมมือไปหยิบกำไลใต้หมอนออกมาสวม

“ช่วยพาไปที่นั่นที พาไปแบบไม่ต้องกลับมาอีก หายไปตลอดการ“ ร่างผอมแห้งที่สะบักสะบอมจากการถูกทุบตีค่อยๆหายไปไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้ให้คิดถึงอีก

”ทำแบบนี้มันจะดีเหรอแม่“ เสียงผู้เป็นลุงยังติดกังวล

”ทำแบบนี้สิดี เงินประกันเท่าไหร่ที่เราจะได้ ยังไงเราต้องได้บ้านใหม่“ ป้าสะใภ้ที่ยืนมองกองเพลิงลุกโชนด้วยแววตาสะใจ หมดภาระไปอีกคน แถมยังได้เงินก้อนใหญ่จากประกัน แต่หารู้ไม่ว่า หากไม่พบศพก็ไม่มีหลักฐานเพื่อเอาประกัน นอกจากบ้านมอดไหม้แล้ว พวกเขายังต้องย้ายไปอยู่ศูนย์อพยพ ไม่พอยังตบตีแย่งชิงอาหารเพียงน้อยนิดอีกด้วย

“อึก แค่ก ช่วยด้วย” แม่น้ำฮุยโจที่พลาดผ่านหลังหมู่บ้าน จู่ๆก็มีสตรีนางนึงจมผุดจมโผล่ อยู่กลางแม่น้ำ ก่อนที่ยาจกคนนึงเห็นท่าไม่ดีจึงกระโดดลงไปช่วยในช่วงเวลาหัวค่ำแบบนี้ ไม่มีใครจะสนใจชีวิตใครแน่นอนหากเขาตะโกนเรียก

“เจ้า!!! แปะ แปะ ได้ยินข้าหรือไม่” มือหนาตบลงข้างแก้มนวลที่สลบไปทันทีที่ลากขึ้นมาบนฝั่ง ก่อนจะจัดการเขย่าเต็มแรงเพราะเขาไม่รู้วิธีช่วยชีวิต

”แค่ก แค่ก ปล่อยก่อนอื้อออ จะฆ่ากันหรือไง“ ดวงตากลมโตลืมขึ้นมาเห็นบุรุษผมเพ้ารุงรังเขย่าตัวเธอสุดแรง

”ข้านึกว่าเจ้าเป็นผีไปเสียแล้ว“ แน่นอนการพูดเช่นนี้คือเธอทะลุมิติมาแล้วจริงๆ มาแบบเต็มตัวไม่ได้มาแค่วิญญาน แถมยังมาที่หมู่บ้านที่เคยได้มาบ่อยๆอีกด้วย

”เจ้า!! ยังอยู่ดีหรือไม่“ เพราะคิดอะไรเพลินไปหน่อยเขาจึงเรียกสตินาง

”ข้า!! เอ่อ… เจ้าคือ ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิต“ หนีร้อนมาพึ่งเย็นของแท้เลยจริงๆ จากอ้อนวอนให้ช่วยเพราะเธอร้อน ก็พบว่าเธอได้อยู่ในแม่น้ำแบบไม่ทันตั้งตัวและเจอกับคนจรที่พึ่งเจอไปเมื่อไม่กี่วันนี้จริงๆ

”เหตุใดชุดเจ้าจึงประหลาดนัก“ สายตาคมของคนมอมแมมสำรวจเธอพบว่า ชุดกางเกงวอร์มเสื้อวอร์มถูกเขาสงสัยขึ้นมา

”มันเป็นชุดที่เมืองข้าใส่หน่ะ เจ้าเอ่อ ชื่ออะไร“ เพราะเจอเขาก่อนจึงต้องหวังพึ่งเขาสินะ

“หลิวหยาง เจ้าเล่า เหตุใดจึงมาอยู่ในน้ำค่ำมืดแบบนี้“ คงช่วยยังสงสัย เพราะเขาเหมือนโดนผีหรอก ดีที่พึ่งกลับจากบ้านผู้นำจึงมาพบเข้า หากเขาไม่พบนางคงตายเป็นผีก้นบ่อ

”ข้าชื่อเจียวมี่ ข้าหลงทางหน่ะ จำทางกลับบ้านไม่ได้ เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่“ จะให้บอกว่านางมาจากอีกโลกก็เกรงจะถูกเขากล่าวหาว่าเป็นภูติผี คนโบราณส่วนใหญ่เชื่อเรื่องพวกนี้

”ช่วย!! ข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้ ข้าไม่มีบ้านอยู่“ หน้าตาใสซื่อทำหลิวหยางเริ่มมองหาสิ่งรอบกาย

”ข้าคงต้องพาเจ้าไปพบท่านผู้นำ“ มือหนาจับข้อมือบางไว้แน่น

”ยะอย่าพึ่ง ข้าเอ่อ อาจโดนทำร้ายมา ท่านดูสิเนื้อตัวข้ามีแต่บาดแผล หากข้าถูกส่งกลับไป นั่นมิใช่ว่าข้าจะกลับไปตายหรือ“ ตั้งแต่รู้ว่ามีอีกมิตินึงนางก็ศึกษาประวัติศาสตร์มาไม่น้อย พอจะรู้บ้างว่าความโหดเหี้ยม และความเห็นแก่ตัวของคนในยุคนี้นั้นเป็นเช่นไร

”คนอื่นจะเข้าใจว่าเจ้าเป็นเมียข้า“

”ข้าไม่มีทางเลือก ท่านช่วยข้าเถอะนะ ข้าจะเป็นแค่ผู้ติดตามท่าน“ ไหนๆก็ไหนๆนางไม่มีคนรู้จักที่นี่ มีเพียงเขาที่นางพบเจอครั้งแรกและคิดว่าปลอดภัยสุด เพราะเขาช่วยเหลือนาง

”ข้าไม่มีบ้าน ข้าเป็นคนจร ข้าไม่มีเงิน!!” เมื่อเขาเตรียมเดินหนีนางจึงเดินตาม

“ไม่มีเงินก็ออกไปทำงานได้ ข้าไม่ขี้เกียจหรอก” เห็นความมืดมิดที่ไม่มีไฟเช่นมิติเดิมที่เธออยู่ก็ยิ่งกลัว

“เจ้าจะโดนล้อว่ามีสามีเป็นคนจร!!” คนไม่อยากมีภาระเพิ่มปฏิเสธเสียงแข็ง

“ท่านก็เลิกเป็นคนจรเสียสิ ข้าจะช่วยท่านหาเงิน!! และข้าไม่ได้ขอเป็นเมียท่าน ข้าแค่ขออาศัยแค่เพียงครู่ หากมีหนทางไปต่อ ข้าจะไม่รบกวนท่าน!!“

”เจียวมีเจ้าคิดว่านี่คือการเล่นเช่นนั้นหรือ บุรุษและสตรีนอนร่วมชายคาคือสามีภรรยา หากวันหน้าเจ้าไปประกาศว่าข้าไม่ใช่สามีเจ้า เป็นแค่คนร่วมบ้าน เจ้าจะถูกแห่ประจารทันที เพราะเป็นสตรี2ใจ ไม่มีสกุลไหนรับเจ้าเข้าไปเป็นสะใภ้!! เจ้าหาทางไปเถอะ“ พูดจบเขาเดินหนีไปทันที น้ำตาที่ปริ่มๆจะไหลทำนางทรุดนั่งลงกับพื้น

”หากข้าเลือกได้ข้าคงไม่ขอร้องท่าน“