บ้านหรือนรก

”จะได้ไปบอกป้าหลินค่ะ ตรุษจีนปีนี้เงินจะได้สะพัด“ พูดจบก็รีบออกมาทันที หากเธอเดินดุ่มๆเข้าไปซื้อทอง มีหวังเรื่องนี้ถึงหูย่ากับป้าสะใภ้แน่ๆ รีบไปปรึกษาพี่ฉิวดีกว่า….

หลังจากกลับมาร้านเธอนั้งคุยกับฉิวชงพร้อมดูแลร้านไปด้วย จนคนเป็นพี่เห็นความกังวลเล็กๆจึงเอ่ยถาม เมื่อได้ความว่ากังวลว่าเงินที่มีจะโดนย่ายึด ฉิวชงตัดสินใจไปที่ร้านทองพร้อมซื้อทองก้อนเพิ่มให้อีก รวมทั้งหมดตอนนี้เธอมีทองก้อนละ1สลึง8ก้อน แหวนทองวงเล็กอีก1วง ซึ่งชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมีสมบัติมากมานเช่นนี้ เงินที่เหลือติดตัวเอาไว้เธอตั้งใจว่าจะซื้อของกินของใช้เอาไปใส่ในห้องมิติให้เยอะที่สุด

“กลับบ้านดีๆนะ เก็บของไว้กับตัวให้ดีๆ อย่าให้คนใจร้ายจับได้หล่ะ” เพราะป้าหลินกลับมาแล้วเธอจึงเตรียมตัวกลับบ้าน ฉิวชงที่อดห่วงไม่ได้ยืนมองดูเธอจัดการข้าวสาร ไข่ไก่ และกับข้าวอีกเยอะใส่กระเป๋าสะพายหลังอย่างเป็นกังวล

“เจียวมี่ หากถูกบ้านนั้นทุบตี เธอต้องรีบหนีมาหาป้า ป้าจะพาไปแจ้งตำรวจเอง” เธอโค้งขอบคุณกับความหวังดี ก่อนสูดหายใจเข้าปอดลึก เดินกลับบ้านอย่างคิดไม่ตก

”เรื่องทองไม่น่าห่วงเพราะเก็บไว้ในกำไลแล้ว แต่เรื่องค่าไฟที่ไม่พอจ่ายนี่สิ“ เธอตั้งใจซื้อข้าวไปแค่2กิโล ไข่ไก่1แผง เพราะอยากเก็บเงินไว้ ส่วนที่เธอซื้อตอนฉิวชงเห็นนั้น เธอเก็บใส่มิติในส่วนของเธอเรียบร้อย หลังข้างทางไม่มีใคร เหลือไว้แต่เพียงของที่จะเอาให้ผู้เป็นย่า

”เอาวะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด“ ระหว่างทางเธอแวะร้านมาร์ทเล็กๆ ขายทั้งผลไม้ ขนม อาหารแช่แข็ง เครื่องปรุงมากมาย จึงตัดสินใจเดินเข้าไป

”อ่าวอามี่ วันนี้เงินออกเหรอ“ เฒ่าแก่ที่ร้านมักเจอเธอเดือนละครั้ง และทุกครั้งมักเป็นวันที่เงินเดือนออก

”ค่ะ ฉันมาแอบตุนเสบียง“ เป็นอันรู้กันว่าหากเด็กสาวต้องการปกปิดผู้เป็นย่า เฒ่าแก่จะทำไม่เห็นเสีย และต้องทำก่อนเมียเฒ่าแก่จะมาด้วย

”รีบเถอะ ก่อนที่เมิ่งเจียจะมา“ เธอพยักหน้าพร้อมหยิบด้วยความไว เพราะเมียเจ้าของร้านนั้นสนิทกับป้าเธอพอสมควร เธอจึงไม่อยากมีปัญหา

กระเป๋าลากเล็กๆที่พับเก็บไว้ในกระเป๋าถูกหยิบออกมาใช้งาน ของทุกอย่างเธอหยิบพร้อมแสกนคิวอาร์โค๊ชรวมราคาเพื่อง่ายต่อการจ่ายเงิน

”นม มาม่า อาหารกระป๋อง อะไรอีก แป้งทำขนม น้ำตาลกวนใส้ สบู่ แชมพู ข้าวเพิ่มอีกสักหน่อยดีกว่า“ เธอหยิบทุกอย่างที่คิดว่าเป็นประโยชน์ในอนาคต ก่อนเดินไปพบชุดชั้นใน เธอจึงหยิบมาอย่างละ1โหล

”เฒ่าแก่แสกนจ่าย“ หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย สายตาเธอหันไปเห็นเมิ่งเจียเดินจ้ำอ่าวมาในร้านจึงรีบหาทางหนี

”หลังร้าน รีบไป!!“ ดีที่ของอยู่ในกระเป๋าลากหมดแล้วจึงไม่เป็นปัญหา

”เห้ออออ ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้เนี่ย“ ชีวิตที่แสนเบื่อ และเหนื่อยกับการสู้รบทำเธอถอนหายใจ รีบจัดเก็บของเข้าห้องลับในกำไลและตรงกลับบ้าน

”มาแล้วหรอ ค่าไฟแกได้เบิกเฒ่าแก่มาหรือเปล่า“ เสียงป้าสะใภ้ที่รออยู่บริเวณประตูทำเธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนยืนเงิน200หยวนที่แยกเก็บไว้ออกมา

”ทำไมมันได้แค่นี้ ห๊ะ แกโกหกฉัน“ แน่นอน นอกจากข้าวสาร ไข่ไก่ และค่าน้ำค่าไฟ ยังต้องมีเงินเหลือเล็กน้อยให้พวกเขาด้วย

”โดนหักเพราะส่งของให้ลูกค้าผิดค่ะ เหลือเท่านี้จริงๆ“ เธอวางข้าวสาร ไข่ไก่และผักสำหรับทำกับข้าวสองสามอย่างลง

”โง่!! โง่ๆอย่างแกสมควรแล้วที่ไปทำงานเป็นขี้ข้า แล้วเงินแค่นี้มันจะไปพออะไรห๊ะ ลุงแกพึ่งโดนจ้างให้ออกงาน เงินหร่อยหรอแทบไม่พอยาใส้ แก่ยังโง่ให้เขาหักเงินอีก!!“ ป้านำ ย่าตาม เป็นแบบนี้เสมอจนเธอเหนื่อยอ่อน เมื่อเห็นเธอไม่พูดคนหาที่ระบายเพราะเครียดที่ลูกชายถูกเลิกจ้างคว้าไม้กวาดขึ้นมากระหน่ำตีตามตัวเธอไม่หยุด

“เลี้ยงเสียข้าวสุก ฉันเลี้ยงแกมากี่ปี ตอบแทนฉันแค่เงินอาทิตย์ละ200หยวนอย่างนั้นหรอ มานี่ ฉันจะตีแกให้ตาย” เสียงโวยวายของย่าเธอทำชาวบ้านออกมามุงดู ที่นี่เป็นชุมชนแออัดหรือเรียกว่าสลัมก็ไม่ผิด เพราะอยู่ติดกันจนหายใจแทบไม่ออก

“นี่!! พอเถอะหน่าตีมันให้เจ็บมือไปทำไมกัน แกได้ตังมาแล้วนี่ ไปเถอะเล่นไพ่กัน” เสียงเพื่อนบ้านเรียกเพื่อดึงความสนใจ ทำคนกำลังโมโหเมื่อได้ระบายอารมณ์ก็จัดการทิ้งไม้ลงอย่างไม่ใยดี

“อาฮัวแบ่งเงินมาให้อั้ว150หยวน” ย่าเธอหันไปหาลูกสะใภ้พร้อมเอ่ยขอ

“ได้อย่างไรแม่ ฉันจะเอาไปซื้อของใช้เหมือนกัน สามีฉันก็เลี้ยงมันมานะ คนละครึ่งเถอะ”

“เออๆเอามา” เห็นขาไพ่มาเร่งเร้าจึงรีบรับคำก่อนถือกระเป๋าใบโปรดออกไปบ้านเพื่อน

“เอ้า อย่านั่งสำออย กับข้าวกับปลาจัดการเสียสิ ไปเถอะพี่มีของหลายอย่างที่ฉันต้องซื้อ” เธอมองตามลุงกับป้าสะใภ้ที่แต่งตัวดีพร้อมเดินออกไป ก่อนจะลงมือหุงข้าวทำกับข้าวให้เรียบร้อยและเข้าไปทายาในห้อง น้ำตาไม่มีแม้แต่หยดเดียวเพราะชินชา

“นี่บ้านหรือนรกกันนะ!!”