ข้าจะเป็นตัวนำโชคของท่านเอง

”เจียวมีเจ้าคิดว่านี่คือการเล่นเช่นนั้นหรือ บุรุษและสตรีนอนร่วมชายคาคือสามีภรรยา หากวันหน้าเจ้าไปประกาศว่าข้าไม่ใช่สามีเจ้า เป็นแค่คนร่วมบ้าน เจ้าจะถูกแห่ประจารทันที เพราะเป็นสตรี2ใจ ไม่มีสกุลไหนรับเจ้าเข้าไปเป็นสะใภ้!! เจ้าหาทางไปเถอะ“ พูดจบเขาเดินหนีไปทันที น้ำตาที่ปริ่มๆจะไหลทำนางทรุดนั่งลงกับพื้น

”หากข้าเลือกได้ข้าคงไม่ขอร้องท่าน“ เขาเท้าเอวก่อนถอนหายใจแล้วหันกลับมามอง

“ข้านอนที่คอกหมูเก่า ที่ดินไม่มี บ้านไม่มี เจ้าอยู่กับข้าเจ้าจะอดตาย หากเจ้ายอมไปหาผู้นำหมู่บ้าน บางที…เจ้าอาจจะเจอครอบครัว” เขาเดินกลับมานั้งยองๆตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเฉียงขึ้นแม้ผมเพ้าจะรุงรังเสื้อผ้าจะเก่าๆขาดๆแต่หากมองดีๆ…เขาถือว่าเป็นคนหน้าตาหล่อคนนึงเลยแหละ

”ข้าไม่มีครอบครัว” ไม่มีตั้งแต่ที่เธอโดนขังอยู่ในกองเพลิงแล้ว

“ไหนเจ้าว่าจำไม่ได้” เขาจ้องนางเขม่ง

“ข้าจำได้ จำได้ทุกอย่างที่บอกท่านแบบนั้นเพราะข้า…กลัวท่านไล่ไป ท่านเชื่อเรื่องตัวนำโชคหรืิอไม่” มือบางลูบกำไลที่อยู่ตรงข้อมือแน่น ทุกคนล้วนต้องดิ้นรนทั้งนั้น

“หากท่านช่วยข้า ข้าสาบานว่าชีวิตท่านจะดีขึ้นแน่นอน” สายตาหวานดูเด็ดเดี่ยวจนเขาจนใจ

”เห้อออ ตามข้ามา“ นางลุกขึ้นกระโดดอย่างดีใจก่อนที่จะมองเนื้อตัวที่มอมแมมแล้วรีบวิ่งตามไป รอให้เขาหลับก่อนค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกัน

”เชื่อข้าหรือยัง ว่าข้าไม่มีบ้าน“ ไม่มีจริงๆ บริเวณแห่งนี้มีเพียงเล้าหมูเก่า ด้านข้างเป็นแคร่ที่มีหลังคาผุๆพังๆ ข้างฝาไม่มี มันเปิดโล่งจนนางนึกสภาพไม่ออก อากาศหนาวเย็นเช่นนี้นอนอย่างไร!!

”ก็คิดว่าเอ่อ จะพอมีหลังเล็กๆ“ เขาส่ายหัวพร้อมโยนผ้าห่มผืนบางที่เก่าและขาดรุงรังมาให้นาง

”เจ้านอนบนนั้น ข้าจะนอนข้างล่างนี่เอง“ ข้างล่างที่ว่าคือกองฟองโดดๆไม่มีอะไรคลุมทั้งสิ้น

”ผ้าห่มนี่ท่านเก็บไว้เถอะ ข้าอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่ะ มีตรงไหนพอเปลี่ยนได้บ้าง“ เขามองนางนิ่งๆก่อนหันหลังให้

”เจ้าเปลี่ยนไปเถอะ ข้าจะออกไปดูนกดูดาวสักเดี๋ยว“ นางพยักหน้าก่อนหยิบชุดที่นางเตรียมไว้สำหรับมิตินี้ออกมา ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกนางยกขึ้นซับน้ำตามตัวและใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

”ทั้งแมลงทั้งยุ่ง หนาวอีกด้วย ต้องก่อไฟผิง“ นางไม่คิดที่จะหยิบของต่างๆออกมาอำนวยความสะดวกตัวเอง นางเลือกจะรอดูลาดเลาเสียก่อน

”เจ้าเอาเสื้อผ้ามาจากไหน“ เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาพอสมควรจึงเดินกลับมา พบว่านางแต่งตัวเหมือนคนพื้นเมืองแล้วและยังก่อไฟอย่างคล่องแคล่วอีกด้วย

”ข้า…ขอเทวดามา ท่านอาจจะไม่รู้ข้ามีเทวดาประจำตัว“ คิ้วคมขมวดเข้าหาก่อนก่อนเดินมาใกล้

”เจ้า เป็นภูติผีก็บอกข้ามาเถอะ ถึงไม่เคยเห็นแต่ข้าก็เชื่อว่ามี“ นางถอนหายใจก่อนจ้องเขานิ่งๆ และยื่นมือออกไป

”จับดูสิ ข้ามีเลือดเนื้อเหมือนท่าน ข้าหายใจเข้าออกได้เหมือนท่าน เอาอะไรมาเป็นภูติผีกัน“ นางใช้ไม้เขี่ยไฟให้ลุกโชนก่อนจะรู้สึกว่าเขายังจับจ้องไม่หยุด

”ข้ามาจากที่แสนไกล หนีการถูกทำร้ายจากครอบครัว พ่อข้าตาย แม่ข้าหนีหาย ข้าขอร้องให้ใครบางคนที่พอจะมีความสามารถพาข้ามาที่นี่ มาพึ่งเย็นที่นี่“ นางพูดนิ่งๆ เพราะทุกอย่างแล้วมันอยู่ที่เขาว่าจะเชื่อหรือไม่

”ข้าอดอยาก ข้าถูกทุบตี แต่ทันทีที่ข้าได้มาอยู่ที่นี่เหมือนข้าได้ปลดปล่อย หากจะต้องรับสมยอมเป็นภรรยาท่าน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสีย ขอเพียงมีชีวิตรอด“ หัวมันที่เขาเอาซุกซ่อนไว้ในกองฟางถูกเขายื่นมาให้หนึ่งหัว

”เอาเผาเสียสิ เจ้าต้องกินอะไรรองท้อง“ นางเลิกคิ้วคล้ายตกใจ นี่คงซ่อนอาหารไว้กินสินะ

“อยู่ที่นี่เจ้าลำบากแน่นอน ข้าไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนมีอันจะกินในหมู่บ้านนี้สักเท่าไหร่ ไปแห่งหนใดก็โดนรังเกียจ เจ้าไหวหรือ” เขาช่วยนางเขี่ยหัวมันให้เข้าใกล้กองไฟ

“จนก็ไปทำงาน ไม่มีก็หา ข้าไม่เกี่ยงว่างานมากหรือน้อย ข้าทำได้หมด” นางเอนตัวลงนอนกับกองฟางพร้อมเอ่ยประโยคนั้นออกมา ชีวิตนี้ได้รอดตายจากกองเพลิงมาได้ชีวิตก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

“อยากทำข้าก็ทำ ไม่อยากทำข้าก็ไม่ทำ ข้าไม่ได้เดือดร้อน” คำพูดไม่แยแสของเขาทำนางอ้าปากหวอ เขานี่มันคนประเภทไหนกัน

”ไหนๆก็ทะลุมิติมาทั้งที ทำไมยังต้องมาเป็นเมียคนบ้าอีก“ เสียงเล็กๆนอนคร่ำครวญอยู่บนกองฟาง

”ข้าไม่ได้บ้า ข้าแค่จน ไม่มีบ้านอยู่!!“ เสียงแหบแห้งที่เอ่ยอย่างช้าๆทำนางถอนหายใจ

”จนก็ไปทำงานสิเว้ย นอนอยู่ตรงนี้มันมีกินหรือไง!!“ โลกเดิมที่นางเคยอยู่คือต้องทำงานเท่านั้นถึงจะมีกิน

“หากเจ้าอยากทำข้าก็จะช่วย”

“ไม่ใช่ข้าอยากทำ แต่ท่านเองก็ต้องทำ ไม่อยากเอาชนะคนพวกนั้นหรือไง คนที่คอยแต่จะดูถูกท่านหน่ะ รู้หรือไม่การเอาคืนที่สะใจที่สุดคือการเอาชนะคำพูดแย่ๆพวกนั้นให้ได้!!”