เริ่มต้นใหม่แบบไม่มีบ่วงมาคล้องคอ2

เสียงพูดของชาวบ้านทำป้าสะใภ้อย่างเฉิงซูหว่านอดทนไม่ไหว เธอปาเมล็ดแตงโมลงพื้นก่อนจะตวาดลั่น

“นางกินข้าวที่บ้านนี้ นอนก็นอนในบ้านนี้ จะใช้งานบ้างเป็นไร ตอนแม่นางป่วย ก็เงินบ้านนี้มิใช่หรือที่รักษา พวกเจ้ามันชี้ผิดเป็นถูกกล้ากล่าวหาบ้านข้ารึ!!”

“ใช่!! เดิมทีบุตรชายข้าหาเงินเข้ากองกลางบ้านเดือนละ3ตำลึงบัดนี้ไม่มีเขาแล้ว พวกนางก็ต้องตอบแทนบุญคุณบ้าง!!” เมื่อลูกสะใภ้ใหญ่ชี้นำ ท่านย่าของนางก็เสริมต่อทันที

เฉิงฟางเหนียงคิดว่า2แม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้นี้ไม่มีทางสำนึกได้ เธอพยุงตัวเองลุกขึ้นก่อนเดินไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าท่านปู่ผู้นำและผู้ใหญ่บ้านเฉียน

“เรียนท่านปู่ผู้นำ ก่อนตายท่านพ่อของข้ามีเงินเก็บอยู่8ตำลึง เงินนั่นท่านย่าเอาไปจนหมด บ้านที่พ่อข้าสร้างไว้ นางประกาศขายไม้จนเกลี้ยง และไล่ข้ากับท่านแม่ไปนอนที่โรงเก็บฟืน” นางชี้ไปที่กระท่อมซอมซ่อ ชาวบ้านหลายคนก็ช่วยยืนยัน

“ทุกวันยามตะวันพ้นขอบฟ้าข้าต้องหุงหาอาหารทั้งหมดให้พวกเขา สิ่งนั่นข้าทำได้ไม่มีบ่น แต่ว่า…มารดาข้าอ่อนแอนัก น้องข้าก็ยังเล็ก บ้านใหญ่แบ่งแป้งย่างมาให้บ้านเราแค่2แผ่น แบ่งกัน3คน ไม่เคยรู้จักเนื้อหมูหรือเครื่องปรุงเลยเจ้าค่ะ” เฉิงฟางเหนียงตั้งใจแสดงละครฉากนี้ให้ดีที่สุด ยกมือปาดน้ำตา พร้อมสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เมื่อได้มาอยู่ที่นี่แล้ว แม่กับน้องต้องหลุดพ้นจากห่วงที่รัดคอนี้!!

“เรื่องนี้ข้ายืนยันได้ บ้านข้าอยู่ติดที่นี่เห็นทุกอย่าง” หม่าเสี่ยวชุนที่อยู่บ้านติดกันเอ่ยขึ้น ยิ่งสร้างความหน้าเชื่อถือเพราะเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดและท่าทางดูดุดัน

“ไม่จริง!! นางโกหก!! ปากเจ้ามีไว้พูดเรื่องโกหกงั้นรึเช่นนั้นข้าจะตีปากเจ้าเดี๋ยวนี้!!” ท่านย่าของนางปรี่เข้ามาหวังทุบตี

“หยุด!!” ฝ่ามืออวบชะงักค้างมองคนมาใหม่ก่อนจะทรุดหงายท้องลงกับพื้น

“ดี!!กังหยวนเจ้ามาแล้วรึ มาดูความอัปยศที่เมียเจ้าทำกับบุตรสาวและภรรยาเจ้ารองเสียสิ!!“

คนมาใหม่สวมชุดสะอาดสะอ้านตา ท่านปู่ที่ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลยตั้งแต่คนเป็นภรรยาขายบุตรสาวคนเล็กเพียงคนเดียวให้ออกเรือนกับชายที่แก่คราวพ่อ เพื่อหวังเพียงเงินำม่กี่สิบตำลึง ครั้งล่าสุดที่กลับมาคงเป็นตอนงานศพของบิดานาง

“ทะ ท่านพี่!! ท่าน…”

เพี้ยะ

ฝ่ามือหยาบก้านตบภรรยาที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายเดือนจนล้มคว่ำ ในความทรงจำของร่างเดิมนั้น ท่านปู่สกุลเฉิงของนาง ดุดันและเด็ดขาด ทั้งยังตบตีภรรยาทุกครั้งยามทำผิด การพูดคุยดีๆนั้นเป็นเรื่องยากไปเสียแล้ว

“ชั่วช้า!! เจ้ากักขังบ้านเจ้ารองไว้รองมือรองเท้าตัวเอง สะใภ้ใหญ่ขี้เกียจ แม้แต่ซับในยังใช้เด็กซักให้ หลานสาวที่เจ้าทะนุถนอม เหตุใดจึงไม่รู้ว่าสิ่งใดผิดถูก!! ไท่ฟาง ข้ายืนฟังเรื่องนี้อยู่นานจนสะอิดสะเอียนเต็มทน!!“ ทั่วลานบ้านเงียบกริบ

แม่ผัวลูกสะใภ้ตอนนี้ต่างหลบสายตาเจ้าของบ้านตัวจริงพัลวัล

”ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เจ้าก็ยังสารเลวเช่นเดิม เจ้าขายบุตรสาวของข้า กินเงินลูกชายข้าที่ตาย เงินที่ทางการจ่ายค่าทำศพเจ้ายึดไปจนหมดงั้นหรือ และยังรังแกพวกนางอีก ดี!! วันนี้ข้าจะสะสางบัญชี!!“ นี่คือความเด็ดขาดที่ทุกคนรู้ดี ว่าท่านย่าของนางหวาดกลัวเพียงใด แม้มันจะรุนแรง แต่นางตั้งใจเลือกวิธีนี้ทุกอย่างต้องจบ!!

จ.ต.ค.