ทะลุมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายพร้อมระบบx2

“ช่วยด้วยคนตกน้ำ!! เจ้าเด็กบ้านเฉิง3ตกน้ำแล้ว!!” เสียงชาวนาแถบหมู่บ้านกันดานในแคว้นฉู ตะโกนเรียกผู้คนให้มาช่วยเด็กสาวที่มารับจ้างดำนา แต่ลงไปเก็บผักน้ำก่อนกลับบ้าน นางหน้ามืดและตกลงไปในแม่น้ำ จมหายไม่มีทีท่าจะพยุงตัวเองได้!!

ตู้ม ตู้มมม มม

สตรีวัยกลางคนที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำกระโดดตามลงมาช่วยชีวิต

“พวกเจ้าเป็นบุรุษอย่าลงไป ไม่เช่นนั้นต้องได้รับผิดชอบนาง!!” เสียงสตรีนางนึงเท้าเอวตะโกนลั่น

“นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด จะคิดมากสิ่งใดกัน!!”

“ใครจะรู้หล่ะ การที่นางทำเช่นนี้นางอาจต้องการให้ใครสักคนมารับผิดชอบ เพื่อไม่ต้องแต่งงานกับชายพิการบ้านฝาน!!”

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ข้าว่านางทำงานหนักจนสติพล่าเลือนต่างหาก ใครจะกล้าตายทิ้งคนเป็นไว้ข้างหลัง!!”

“ใช่ๆ อย่ามัวเถียงกันลงไปช่วยชุนฮวาก่อน!!“

เสียงผู้คนเซงแซ่แต่ไม่มีใครกล้าส่งบุตรชายของตนเองลงไปช่วยเด็กสาว ฝานชุนฮวาใช้เวลาอยู่นานก่อนจะคว้าแขนเล็กเอาไว้ได้

วูบบบบ

ชั่ววูบนึงลมหนาวโบกโหมกระหน่ำ จนทุกคนรีบปิดหน้าปิดตา วิญญาณจากสตรียุค2026ถูกดูดเข้าครองร่างของเฉิงฟานเหนียง ความทรงจำของร่างเดิมไหลบ่าเข้ามาดัางสายน้ำ

ชีวิตนึงที่แสนอาภัพ บิดาถูกน้ำป่าพัดร่างหายไปไกล มารดาออกตามหาสามีเป็นบ้าเป็นหลัง สุดท้ายล้มป่วย ทิ้งบุตรสาวคนโตให้เลี้ยงดูน้องวัย5หนาวอย่างอดๆอยากๆ เพราะมารดาทำงานหนักไม่ได้

บ้านใหญ่ที่เคยได้ผลประโยชน์จากลูกชายคนรอง บัดนี้เมื่อไม่มีลูกชายก็ไม่ต้องไว้หน้าสะใภ้ ไล่3คนแม่ลูกไปนอนในห้องเก็บฟืนเหม็นอับ อาหารคือแผ่นแป้งย่างวันละ1มื้อ และต่อให้เฉิงฟานเหนียงออกไปรับจ้าง เงินค่าจ้างต้องเป็นของบ้านใหญ่3ส่วน อีก1ส่วนต้องรวมไว้ซื้อยาให้มารดา

สถานการณ์ยังคงย่ำแย่แต่คงไม่สมใจท่านย่าและป้าสะใภ้ นางกำลังถูกส่งไปขายเพื่อแต่งงานกับบุรุษที่เจ็บป่วยมานาน แลกกับเงินเพียง5ตำลึง!!

“แค่ก แค่ก” เหตุการณ์ที่ไหลเข้ามาทำวิญญาณใหม่ที่พึ่งย้ายร่างรู้ได้ทันทีว่านางทะลุมิติมาแล้ว มาเป็นเด็กสาวอาภัพในความทรงจำนั่น!!

“โถ่วเอ้ย ฟางเหนียงเจ้าไม่ระวังตัวจนเกือบตาย!!” ชุนฮวาที่ว่ายน้ำพร้อมลากร่างเล็กๆขึ้นมาบ่นพร้อมกับความเหนื่อยหอบ

“นางก็แค่แกล้ง อยากให้ลูกหลานบ้านเราลงไปช่วย จะได้ไม่ต้องแต่งงานกับบุตรชายเจ้าอย่างไรเล่า!!”

“เพ่ยหลานเจ้าหุบปาก นางเกือบตายแต่เจ้าเอาแต่ใส่ร้ายนางไม่หยุด!! คนเช่นเจ้าวันๆก็ดีแต่เอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มานินทา มือไม่พายดันเอาเท้าลาน้ำ ไปซะ!! หวงลูกหลานเจ้านักก็กลับบ้านเจ้าไป!!”