ที่พึ่งสุดท้าย3

แถวชาวบ้านที่รับจ้างดำนาปลูกพืชจากท่านผู้ใหญ่บ้านล่นลงมาเรื่อยๆจนถึงเฉิงฟางเหนียงที่วันนี้จูงมือน้องสาวตัวน้อยเอาไว้ด้วย

“เหนียงเหนียงเมื่อครู่ตกน้ำเป็นอย่างไรบ้าง ข้าว่าจ่ายเงินเสร็จแล้วจะเดินไปดูเจ้าเสียหน่อย” ในหมู่บ้านนี้คนที่คอยสอดส่องให้นางและมารดายังมีที่ซุกหัวนอนคืนลุงเฉียนหย่งเล่อ แต่เพราะเด็กอย่างเฉิงฟางเหนียงไม่เคยร้องขอ เขาจึงต้องดูอยู่ห่างๆ

“ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่า…ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านลุง…” สายตาคมเข้มมีประกายความดีใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กน้อยคนนี้ร้องขอ

“ได้!! วันนี้เจ้าต้องการให้รู้ดำรู้แดงไปเลยหรือไม่” เฉิงฟางเหนียงพยักหน้า เพียงเท่านั้นแหละที่ผู้ใหญ่บ้านอย่างเฉียนหย่งเล่อต้องการ

“ทีนี้พ่อเจ้าจะต้องตายตาหลับ!!”

หลังจากรับเงินมาเรียบร้อย นางเดินกลับมาที่บ้าน บ้านที่ไม่ควรเรียกว่าบ้าน ควรเรียกว่าขุมนรกน่าจะเหมาะกว่า

“มาแล้วหรือ!! ฟืนหมดพอดีก่อนตะวันตกดินเจ้าไปขนฟืนเสีย” ป้าสะใภ้ที่นั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ถมเปลือกแตงโมลงพื้นก่อนจะพูดโดยไม่มองหน้านาง มือก็แบออกมาด้านหน้าเพื่อให้นางแบ่งค่าแรงเฉกเช่นทุกวัน!!

“ข้าต้องไปเก็บสมุนไพรมาทำยาให้ท่านแม่ พรุ่งนี้เช้าจะไปเก็บฟืนให้ก่อนออกไปทำงานเจ้าค่ะ” เหรียญทองแดงวางบนมือสตรีตรงหน้าเพียงสองเหรียญ ทำนางไม่ใส่ใจกับคำพูดของเฉิงฟางเหนียงสักนิด

“เหตุใดจึงมีเท่านี้!! ทุกวันเจ้าควรให้3เหรียญ!!” เสียงโวยวายทำคนในบ้านออกมา ย่าที่มีแววตาแข็งกร้าวฟังคำกล่าวของลูกสะใภ้คนโต ว่านางแบ่งเงินให้เพียง2เหวิน ที่เหลือไม่ยอมให้ สตรีชราจอมร้ายกาจตรงมากระชากแขนนางสุดแรง

“เจ้ากล้าเก็บเงินไว้ไม่แบ่งเข้ากองกลางงั้นรึ ถิงถิง ไปเอาไม้มาย่าจะกำราบนังเด็กกำพร้านี่เสีย!!” เฉิงฟางเหนียงกระซิบให้น้องสาววิ่งไปหามารดา นางไม่ปริปากโวยวาย มีเพียงน้ำตาหยดเล็กที่บีบออกมาเท่านั้น

“ท่านแม่ นังเด็กนี่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดเหิมเกิมต่อต้านวันนี้ต้องตีมันให้เนื้อแตกเสีย!!” ป้าสะใภ้ยืนยุยงอยู่ข้างๆ รอไม่นานไม้เรียวยาวถูกส่งมาจนถึงมือโดยหลานสาวสุดที่รัก

“ข้าเลือกอันใหญ่ที่สุดมาเลยนะ ท่านย่าวันนี้จัดการสั่งสอนนางให้หนักๆเลยเจ้าค่ะ!!”

“สันดานเสียทั้งแม่ทั้งลูก!!” จากคนที่เงียบงันนางพูดออกมาเสียงไม่เบานัก ทำคนทั้งหมดนิ่งอึ้ง

“จะ เจ้า เจ้าว่าอย่างไรนะ!! เจ้ากล้างั้นหรือ!!” ป้าสะใภ้เต้นเร้า แทบกระโจนใส่นาง แต่ผู้เป็นย่ากลับตวัดไม้ขึ้นสูงและฟาดลงแผ่นหลังนางเต็มแรง

“นังเด็กกำพร้า ข้าจะส่งไปตายวันตายพรุ่งยังปากดี วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!!” แม้เจ็บนางก็ข่มกลั้น นับเวลาถอยหลังรอบางสิ่งบางอย่าง

เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ

นี่ไม่ใช่การตีเพราะสั่งสอน แต่นี่เป็นการตีเพราะโทสะล้วนๆ

“หยุด!! เฉิง ไท่ ฟาง!! เจ้าเอาความกล้ามาจากไหนทารุณบุตรสาวเจ้ารอง!!”