ที่พึ่งสุดท้าย2

ใช่แล้ว!! เด็กสาวที่ชุนฮวาลงไปช่วยคือว่าที่สะใภ้ของนางเอง จริงๆนางไม่อยากกระทำเช่นนี้มันเหมือนกับการซื้อขายคนๆนึงให้มาดูแลบุตรชายที่นอนป่วย แต่นางเองก็ไม่มีทางเลือก

ชีวิตที่มีบุตรชายเพียงคนเดียว สามีตายพร้อมๆกับบิดาของเฉิงฟางเหนียง เด็กสาวทุกข์ยากแค่ไหนนางรู้เห็นหมด คันจะช่วยเหลือก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย ทั้งยังมีบุตรชายที่นอนป่วยอยู่ด้วย ทางเลือกนี้แม้เลือนลางแต่คิดว่าดีที่สุดแล้ว

“ท่านพี่!!” เด็กน้อยวัย5หนาววิ่งตรงเข้ามากอดพี่สาวที่ตั้งแต่ฟื้นยังไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะประคองหน้าพี่สาวเอาไว้ด้วย2มือน้อยๆ จ้องใบหน้าที่เปียกชื้นหยดน้ำด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“หลานเฟินเหตุใดจึงวิ่งมาเช่นนี้ แม่…ท่านแม่เล่า“ ดีที่เคยดูหนังจีนโบราณมาบ้าง คำพูดแบบนี้ไม่ยากเกินตัวนักเพียงแต่ต้องใช้ให้ชิน

”ท่านแม่ให้ข้ามาตามเห็นว่าฝนใกล้ตกแล้ว ท่านพี่ยังไม่กลับบ้าน“ มือเล็กๆปัดดินโคลนออกจากเสื้อตัวเก่าที่พี่สาวสวม

”ขะ ข้า ไม่เป็นไร“ แม้ยากจะยอมรับแต่ตอนนี้ฟูมฟายไปก็ไร้ประโยชน์ ชาวบ้านที่มุงดูค่อยๆทยอยออกไป มีเพียงไม่กี่คนที่กำลังเก็บของ

”ท่านป้า…ขอบคุณเจ้าค่ะ“ นางรู้ดีว่านี่คือว่าที่แม่สามี คนที่ร่างเดิมรักเพราะแอบช่วยเหลือบ่อยๆ

”เฟิงเหนียงหากเจ้าไม่อยากแต่งงาน ข้า…ข้าก็จะไม่บังคับเจ้าแล้ว แต่อย่ากระทำเช่นวันนี้อีก มารดากับน้องเจ้ายังหวังพึ่งเจ้าที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายอยู่“ นางก้มหน้ากัดปาก ความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

“พี่หญิงท่านแม่บอกว่าให้เอาท่านแม่กับข้าไปส่งที่อารามชี ส่วนท่านหนีไปให้ไกล อย่าได้แต่งงานกับคนบ้านฝานตามที่ท่านย่าสั่งเด็ดขาด!” เด็กน้อยไม่รู้ว่าสิ่งใดควรพูดหรือไม่ควรพูด นางเหลือบตามองผู้ช่วยชีวิตแล้วยิ้มขื่น

“เอ่อ พี่… ข้าจะทิ้งเจ้ากับท่านแม่ได้อย่างไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะต้องเอาเจ้ากับท่านแม่ไปด้วย!!“ นางจับมือน้องสาวลุกขึ้นยืน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอด มาถึงนี่แล้ว และไม่รู้หนทางที่จะต้องกลับไปยังที่เดิม นางเลือดจะหันไปหาป้าชุนฮวาก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ท่านป้า ท่านเองก็ลำบากเพราะขาดหัวหน้าครอบครัว วางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะ…ตอบแทนที่ท่านช่วยชีวิต แต่มีข้อแม้เพียง1ข้อ” เรื่องเงินสำคัญมาก ร่างเดิมนี้หาเงินมาได้ก็ถูกยึดหมด นางต้องตั้งหลักให้เร็ว

“เจ้าว่ามาเถอะ หากทำได้ข้าก็ยินดี!!” คนที่เห็นหนทางสว่างรีบเอ่ยบอกแก่นาง

“เงิน5ตำลึงนั้นท่านป้าเก็บเอาไว้ก่อน อย่าพึ่งให้เป็นค่าสินสอดของข้า รอให้ข้า…” นางมองซ้ายขวา เห็นว่าคนที่มาทำงานเดินไปต่อแถวรับค่าแรงแล้วจึงกระซิบ

“รอให้ข้าแยกบ้านได้ก่อน เงิน5ตำลึงนี้ ต้องให้แม่ข้าไม่ไช่คนบ้านใหญ่!!”

“ได้!! เช่นนั้นหากถูกทวงถามข้าจะบอกปัดเสีย!!“