ที่พึ่งของแม่และน้อง

ไม่ต้องเสียเวลาร่างหนังสือ เพราะเฉียนหย่งเล่อรอเวลานี้มานานแล้ว เขาเขียนข้อตกลงเพิ่มขึ้นตามที่ผู้นำตระกูลบอกในจดหมายตัดขาด ก่อนจะวางให้ทุกคนประทับตรา และกัดเลือดกดนิ้วลงไป

“ต่อจากนี้ไม่ว่ามีเรื่องทุกข์ร้อนใด ห้ามไปยุ่งกับลู่หลินและเหนียงเหนียงอีก หากพวกเจ้ายังระรานหรือตามไปรังแก โทษคือ…” เฉิงกังหยวนมองพี่ชายผู้มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินเรื่องในสกุลเฉิง

“โบยคนละ30ไม้ ขับออกจากตระกูล ยึดสมบัติเข้ากองกลางตระกูล ห้ามฝังศพในสุสานตระกูลและ หากถึงขั้นเลือดตกยางออก…ส่งตัวให้กรมอาญา!!” แค่นั้นก็เพียงพอให้คนบ้านท่านย่าและบ้านลุงใหญ่พอจะไม่กล้าไปอีกนาน

“ไท่ฟาง เอาเงินมาวางลงตรงนี้10ตำลึง!!” หญิงชราผู้ทำสิ่งใดไม่ได้นึกเคืองขุ่น ส่วนลูกสะใภ้ที่รักยิ่งหันหน้าหนี ไม่คิดจะช่วยจ่าย ลูกชายนั้นไม่ต้องพูดถึงนั่งเงียบปากหายไปตั้งนานแล้ว

ปึก!!

“ต่อให้อดตายก็อย่ามาอ้อนวอนก็แล้วกัน!!” พวกเขาเดินหายไปยังบ้าน2หลังที่อยู่ในรั้วเดียวกัน บ้านท่านย่าอยู่เรือนตะวันตก บ้านลุงใหญ่อยู่เรือนตะวันออก!!

“ไปเถอะไปเก็บของ คืนนี้ไปนอนบ้านตระกูลเฉียนก่อน” ภรรยาท่านนายอำเภอมาพยุงมารดานางให้ลุกขึ้น สามคนแม่ลูกมองหน้ากันด้วยน้ำตาก่อนจะโอบกอดกันเอาไว้ ชาวบ้านทุกคนรู้สึกโล่งใจไปพร้อมกับพวกนาง

“เหนียงเหนียง จากนี้ดูแลแม่และน้องเจ้าให้ดี มีสิ่งใดขาดเหลือเจ้าไปหาปู่ที่นี่ อย่าได้เกรงใจ” เฉิงกังหยวนหยิบกระดาษที่อยู่ยื่นให้ และลูบหัวหลานสาวอย่างนึกเอ็นดู

”ท่านปู่บุญคุณนี้ข้าต้องตอบแทนแน่นอนเจ้าค่ะ วันหน้าหากข้าตั้งตัวได้ บั้นปลายชีวิตหากท่านอาหญิงไม่สะดวกจะดูแล ข้าจะไปรับท่านปู่ด้วยตัวเอง“ คำพูดของเด็กวัยเพียง16หนาว สร้างความรู้สึกดีให้ทุกคนในที่นี้ที่นางมีความกตัญญู

”เจ้ารู้ความก็ดีแล้ว อย่าห่วงปู่เลยถึงอาหญิงของเจ้าจะมีสามีแก่ แต่นางก็ถูกปฏิบัติอย่างดี อย่าได้ลืมเสียหล่ะหากเดือดร้อนเจ้าก็ไปหาปู่“ อาหญิงคือบุตรสาวของเมียรอง หลังจากท่านปู่ไปทำงานในตัวอำเภอก็มี2บ้าน ตอนแรกไปๆมาๆ หลังๆ ตอนเกิดเรื่องกับบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอก ก็อยู่ที่นั่นเสียส่วนใหญ่

“ท่านพ่อขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ” มารดาของเฉิงฟางเหนียงเองเหมือนชีวิตนี้พึ่งเจอแสงสว่าง หลังจากส่งท่านปู่และท่านปู่ผู้นำกลับไปแล้ว นางพาแม่และน้องมาเก็บของที่มีอยู่น้อยนิด

“เหนียงเหนียงเราจะอาศัยบ้านผู้ใหญ่เฉียนไปตลอดหรือ” มารดาที่ไอหนักขึ้นจนนางต้องรีบหยิบน้ำอุ่นมาให้ นางเลือกเอาไปแค่เสื้อผ้าและผ้าห่มเท่านั้น

“ไม่เจ้าค่ะ แค่คืนนี้ และอาจจะพรุ่งนี้อีกวัน ท่านแม่อย่าลืม ข้ายังต้องแต่งเข้าบ้านฝาน” นางไม่ลืมที่สัญญาไว้กับท่านป้าฝาน เขาคือผู้มีพระคุณที่ดึงนางออกมาจากความตาย!!

“แต่ว่า…เราเป็นอิสระแล้วเหตุใดเจ้ายังต้องแต่ง เจ้ามีใจรักเฉินซีงั้นหรือ!!” มารดาตกใจไม่น้อย และนางเข้าใจดีไม่มีใครอยากเห็นบุตรสาวตัวเองมีสามีใกล้ตายและเสี่ยงจะเป็นหม้ายตั้งแต่เด็ก

“ไม่รักเจ้าค่ะ แต่ว่าบ้านเราไม่มีบุรุษ ไม่ช้านานอย่างไรข้าก็ต้องแต่ง ไม่แต่งกับบ้านฝานก็ต้องแต่งกับบ้านอื่น แต่คนบ้านอื่นที่ว่าจะหาคนมีน้ำใจและจิตใจกว้างขวางได้เท่าท่านป้าชุนฮวาหรือเจ้าคะ” ที่นางพูดมาจริงทุกคำ หากไม่แต่งกับคนใกล้ตาย นางอาจจะถูกทาบทามไปเป็นอนุของบ้านใดสักบ้าน

ถึงตอนนั้นใครจะรับแม่และน้องนางได้ ไม่ใช่ว่าต้องปล่อยให้พวกเขาอยู่ลำพังหรือ น้องสาวนางยังแค่5หนาว ต้องหาบ้านที่แต่งเข้าบ้านนั้นแล้วนางก็ยังดูแลมารดาและน้องสาวได้

“ท่านป้าชุนฮวาไม่มีใคร ไม่มีสามี ไม่มีญาติ ท่านป้าเองก็เจ็บป่วย บุตรชายก็ไม่แข็วแรง ข้าต่อรองกับเขาให้บ้านท่านแม่อยู่ใกล้ๆข้าได้” เมื่อเหตุผลที่บุตรสาวพูดมาเป็นเรื่องที่เหมาะควรก็ไม่มีสิ่งใดจะโตแย้ง นางดันมารดาให้เดินไปกับน้องสาว ส่วนนางจะถือของตามไป

“ท่านแม่ ตระกร้านี้ของบ้านนั้นหรือของเราเจ้าคะ” นางเห็นตระกร้าหวายวางอยู่มุมห้องก็คิดว่าควรใช้เอาใส่ของ

“ของท่านพ่อเจ้าหน่ะ วันที่แม่เจอเขา เขาจับตระกร้าใบนี้ไว้แน่น หากเจ้ากลัว…” นางนำของสำคัญไปใส่ไว้ รวมถึงถุงเงินด้วยก่อนจะสะพายไว้ด้านหน้า

“ไม่กลัวเจ้าค่ะ ของท่านพ่อก็คือสมบัติ เราต้องเอาไปด้วย!!!“

…เปิดระบบx2 หากต้องการสินค้าใดเพิ่มขึ้น กรุณานำของพวกนั้นใส่ลงมา!!…