ตอนที่9 ความผูกพัน

สองเดือนแล้วกับการกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ระยะเวลาที่จะมองว่าเร็วก็ถือว่าใช่กับการกลับมาเป็นตัวของตัวเองเหมือนวันวาน แต่ถ้าเทียบกับความรักที่เคยมีให้กันจะมองว่าช้าไปก็ไม่ผิด

ความผูกพันมันค่อยๆ ซึมซับความรู้สึกทุกอย่าง ความสบายใจและความคุ้นเคยทำให้ความเป็นอยู่เหมือนกับย้อนกลับไปเมื่อห้าหกปีที่แล้วไม่มีผิด สบายใจ มีความสุข และเป็นตัวของตัวเอง

สามีภรรยาในนามคืออะไรมันไม่ได้อยู่ในสมองเลยแม้แต่น้อย การกลับมาเจอกัน อยู่ด้วยกัน ก็คือความรู้สึกเดิมก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างคืน หลงใหล รักใคร่ หวงแหน มันคือความรักของเธอกับเขาที่สานต่อ

มีนาเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง คุยเก่ง พูดมาก ขี้งอนบ้าง ขี้อ้อนเสมอ แต่ก็เพิ่มเติมมาด้วยเหตุผลของการเติบโตไม่เหมือนอดีตที่มักงอแงเอาแต่ใจกว่านี้

ส่วนตัวปฐวีก็แทบไม่ต่างจากเดิม แต่ด้วยอายุเกือบวัยสามสิบ การเติบโตของเขาทำให้ติดจะขี้บ่นกว่าเก่า ดุกว่าเดิม แต่ก็มีความเป็นผู้นำมากขึ้น เด็ดขาดและเด็ดเดี่ยวจนกำหราบเด็กเอาแต่ใจในวันวานได้ง่ายกว่าเพียงแค่สายตา

และเธอก็ชอบเขาในวัยนี้มากกว่า เขาที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงได้อย่างง่ายดายทุกครั้งยามสบตา เผชิญหน้า หรือสัมผัสกัน

“หอม” ปฐวีกลับจากทำงานเข้ามาก็ได้กลิ่นอาหารทักทายก่อนเป็นอย่างแรก ร่างสูงเข้าซ้อนหลัง สูดดมกลิ่นอาหารบริเวณลำคอเล็กของคนที่กำลังยืนคนแกงในหม้อ

“คนหรือกับข้าว” คำว่าหอมไม่รู้หมายถึงกลิ่นอาหารหรือคนในเมื่อเอาแต่ดมซอกคอเธอ

“คน” ตอบกลับเสียงพร่าอารมณ์ดี

“อื้อ! ไปนั่งรอเลย ใกล้เสร็จแล้ว” ไล่คนติดสกินชิปกลับไปอย่างไม่หลีกเลี่ยงการสัมผัส

ตอนแรกสูดดมปัดป่ายซอกคอ แต่ไม่นานมือหนาไม่อยู่นิ่งสอดเข้าในเสื้อบีบเค้นอกนุ่มของเธอเล่นอย่างเอาแต่ใจ

“วันนี้ทำอะไรกิน” ไม่คิดปล่อย ยังคงยืนกอดรัดบีบขยำไปทั่ว สายตาไม่คิดมองอาหารด้วยซ้ำ ปากที่ถามก็พรมจูบไปทั่วลำคอดูดดึงเล่นเป็นรอยแดง

“ต้มยำกับปีกไก่ทอด...”

“พี่ปืน จะเสร็จแล้ว”

“หมายถึงกับข้าวหรือคน” ถามเสียงกระเส่า ถึงจะเอาทุกวันก็ยังเอาได้ทุกเวลาด้วยหากมีอารมณ์

“คน...”

“กับข้าวเถอะ!” เล่นเองตบเองอย่างหมั่นไส้

“หึๆ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อน” ขำให้กับคนตรงหน้า และก็ยอมปล่อยให้เธอทำกับข้าวต่อโดยไม่กวน กดหอมแก้มนุ่มก่อนจะเดินผิวปากขึ้นห้องนอนไปอย่างอารมณ์ดี

แต่จะไม่ให้เขามีความสุขได้ยังไง ในเมื่อทุกอย่างเป็นดั่งใจหวังไปหมด เรื่องราว ผลพลอยได้ระหว่างทาง

รออีกนิด บ่มเพาะอีกหน่อย ให้ความรักของเธอสุกงอมกว่านี้ แล้วผัวที่ดีของเธอจะตอบแทนความรักแสนล้ำค่ากลับไปอย่างถึงอกถึงใจแน่นอน

ยามว่างของคู่รักข้าวใหม่ปลามันไม่ได้มีอะไรมาก กอดก่ายดูหนังฟังเพลง ออกไปขับรถเที่ยวเล่นด้วยกัน ไปได้ทุกที่ตามระยะเวลาที่ว่าง ไปได้ตลอดเมื่อไม่มีงานโดยไม่ต้องลำบากพาเธอตากแดดตาฝนด้วยจักรยานยนต์คันเล็กที่ความเร็วไม่ถึงสองร้อยให้เหนื่อย

เรียกได้ว่าเติมเต็มและทดแทนทุกอย่างที่เมื่อก่อนเขาให้เธอไม่ได้ แต่ตอนนี้ให้โดยมีแต่เธอที่ต้องร้องห้ามบ้าง ปฏิเสธบ้าง

“พี่ปืนยังไม่เคยเล่าให้ฟังเลยว่าทำงานอะไร” ระหว่างนั่งดูหนังที่เธอไม่ได้ชอบเท่าไหร่ ก็เลยหาเรื่องชวนคุยแทน

“เป็นลูกน้องมาเฟีย”

“มาเฟียเลยเหรอ!” ตกใจจนผละออก คำว่ามาเฟียสำหรับเด็กสังคมเล็กๆ อย่างเธอมันดูน่ากลัวมาก ดูเข้าไม่ถึงเลยสักนิด และเคยเห็นแค่ตามหนังซีรีย์

“ถ้าเบื้องหน้าเขาก็เรียกกันนักธุรกิจนั่นแหละ แต่เบื้องหลังเขาเรียกกันว่ามาเฟีย” ขำเอ็นดูกับสีหน้าตกใจของเธอ ยกมือโยกหัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

“ยังไงเหรอ” ถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เพราะเขารวยมาก มีธุรกิจทั้งสีขาวแล้วก็สีเทา ก็เลยเรียกทั้งนักธุรกิจและมาเฟีย” สำหรับธุรกิจสีขาวก็นักธุรกิจ สีเทาก็มาเฟีย รวมถึงอำนาจในมือที่มี

“แล้วทำไมพี่ปืนถึงไม่ได้ออกไปทำงานทุกวันได้ล่ะ” เขาอยู่ตำแหน่งไหน ทำไมบางทีแค่ใช้โทรศัพท์ก็จบ อยู่บ้านกับเธอได้ทั้งวัน ไปเที่ยวค้างคืนกับเธอก็ยังได้

“ผัวเธอเป็นหัวหน้าคนนะ มีลูกน้องของตัวเอง” ยักคิ้วใส่อย่างกะล่อนขณะบอกเล่า

“พูดจริง?” เขาไม่เคยบอกเรื่องเหล่านี้กับเธอ แค่บอกคร่าวๆ ผ่านๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ยอมเล่าละเอียด

“เห็นพี่ชอบโกหก?”

“เปล่า ก็พี่บอกว่าทำงานให้มาเฟีย แต่เป็นถึงหัวหน้าคนได้มันไม่ง่ายเลยนะ” ไม่ใช่ว่าเขาไม่เก่ง แต่ถ้าคนระดับนั้นต้องเลือกคนที่ไว้ใจมากๆ สิถึงจะทำงานรับผิดชอบและเป็นถึงหัวหน้าได้

“ลูกน้องมาเฟียมาหลายระดับ ระดับแรกเลยคือคนข้างกายนาย นั่นคือหัวหน้าใหญ่สุดที่จะสั่งงานจากนายใหญ่ลงมาที่หัวหน้า...”

“แล้วก็ลดหลั่นเป็นระดับลงมาเรื่อยๆ จนถึงพวกปลายแถว ที่คอยทำงาน เก็บกวาด แล้วก็เป็นแพะ”

“แล้วมีกี่ระดับ พี่ปืนอยู่ระดับเท่าไหร่เหรอ”

“จริงๆ ก็นับไม่ถ้วนหรอก ถ้านับแบบเห็นภาพชัดๆ แบบรับคำสั่งและเข้าร่วมประชุมหรือเผชิญหน้ากับหัวหน้าใหญ่ได้จริงๆ ก็ห้าระดับ...”

“ส่วนพี่ อยู่ระดับที่สาม“

“โห๋! สามเลยเหรอ”

“ใช่ คนที่พี่เคยช่วยเหลือตอนอยู่ในนั้นเป็นอดีตหัวหน้าระดับสอง และพอเขาเข้าไปก็ให้มือขวาคนสนิทขึ้นมาแทนที่ในระดับนั้น...”

“พอฝากฝังพี่ไว้อย่างดิบดี ทดสอบการทำงานของพี่ประมาณหกเดือน เขาก็ให้พี่เป็นหัวหน้ารับคำสั่งตรงจากเขา สามารถคุมลูกน้องในมือแทนเขา เลยกลายเป็นความโชคดีที่ก้าวหน้าเร็วกว่าคนอื่นแบบนี้ไง”

“ลูกสาวของหัวหน้าคนนี้ใช่ไหม คนที่อยากได้พี่ปืนน่ะ” หมายถึงลูกของหัวหน้าระดับนี้ใช่หรือเปล่า เพราะถ้าสูงกว่านี้งานหยาบสำหรับเธอและปฐวีเลยนะ

“ใช่”

“การที่เขาไว้ใจพี่ปืนมาก ก็อาจจะยิ่งทำให้เขาอยากได้พี่ปืนเป็นลูกเขยด้วยไม่ใช่เหรอ” เพราะนั่นแปลว่ายิ่งปฐวีเป็นลูกเขยของเขา ก็จะยิ่งจงรักภักดีต่อเขามาก ใช้งานและทำทุกอย่างแทนได้ทั้งในฐานะลูกน้อง และลูกเขย

“หึงเหรอ” ยกยิ้มพอใจกับคนยู่หน้าประชด

“หึงสิ” ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว เหมือนอดีตที่เธอไม่ชอบแล้วแสดงออกมาตรงๆ ตอนนี้ก็แบบนั้น

“ไม่ผิดหรอก เขายินดีจะรับพี่เป็นลูกเขยหากพี่ยินดีคบกับลูกสาวเขา และพี่ก็ไม่กล้าปฏิเสธตรงๆ ด้วย...”

“เพราะแบบนั้นเลยไม่ใช้วิธีปฏิเสธแบบอื่น แต่ใช้การบอกกล่าวว่ามีเมียแล้ว มันตัดจบได้ง่ายโดยไม่ผิดใจกันยังไงล่ะ”

“เจ้าเล่ห์!”

“ไม่ทำแบบนี้จะได้เมียกลับมาคืนเหรอ”

“แล้วพี่ปืนทำส่วนไหนบ้าง ขาว เทาหรือสองอย่าง” เบะปากให้ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะถามต่อด้วยความอยากรู้แม้เขาเคยบอกว่าเทา

“สีเทา”

“ไม่เสี่ยงไปเหรอ” รู้สึกเป็นห่วงเขา แม้จะเคยบอกว่าไม่ถึงกับต้องวิ่งหนีตำรวจ แต่เพราะเขาเคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน เธอเลยไม่อยากให้เขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องผิดกฎหมายอีกแม้แต่นิดเดียว

“ไม่ พี่ดูแลคลับ บ่อน แล้วก็เงินกู้” งานที่เขาได้รับมอบหมายดูแลแม้จะมีส่วนผิดกฎหมายอย่างบ่อนกับปล่อยเงินกู้นอกระบบ แต่จ่ายค่าใต้โต๊ะไว้หมดแล้ว ก่อนเขาจะเข้ามาดูแลตรงนี้ก็มีคนดูแลและทำมานานมากแล้ว ทุกอย่างราบรื่นไปหมดเมื่อมีอำนาจและเงิน

“สัญญาได้ไหม ว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเข้าไปในนั้นอีก” เอ่ยขึ้นด้วยความกังวลและหวาดกลัว

ถ้าเป็นแบบนั้นอีกครั้ง เธอคงทนไม่ไหวแล้ว กว่าเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง กว่าเราจะเดินทางมาบรรจบกันอีกหน เธอผ่านความทุกข์ทรมานมาเพียงลำพังจนคิดว่าจะโดดเดี่ยวไปจนตายแล้ว

“ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ซ้ำรอยเดิมหรอก”