ตอนที่10 ไม่เคยลืม

กว่าสามอาทิตย์ที่ปฐวีไม่มีเวลาว่างให้กับมีนา เขาออกจากบ้านสายๆ แต่ก็กลับมาดึกดื่นจนเธอหลับไปแล้ว ตื่นมาได้นั่งกินข้าวด้วยกันเขาก็ออกจากบ้านไปทันที เป็นแบบนี้ติดต่อกันต่างกับช่วงแรกๆ พอเธอถามก็ได้คำตอบว่างานเยอะ ต้องรีบเคลียร์งาน

อาจเพราะความชินกับช่วงสองเดือนแรกที่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ อยู่ด้วยกันมากกว่าตอนแยกกันออกไปทำงาน มันทำให้เธอเผลอน้อยใจและแอบเคืองอย่างไร้เหตุผล พยายามไม่โกรธไม่ชวนทะเลาะ แต่ก็บ้างที่ประชด

แต่ทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดีด้วยการที่เขาง้อเธอ ขอโทษพร้อมอธิบายเหตุผลให้เข้าใจ ถึงจะยังไม่ค่อยพอใจ แต่ก็พยายามทำความเข้าใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

กระทั่ง...

“ทีนี้หายโกรธหรือยัง” น้ำเสียงอบอุ่นดังขึ้นถามคนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มแห่งความรัก

หมับ!

คนถูกถามไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปพุ่งกอดร่างสูงข้างกายด้วยความรักและความสุข พรั่งพรูด้วยหยาดน้ำตาที่หักห้ามไม่อยู่เมื่อล้นปี่ออกมา

“นิสัยไม่ดีเลย” ว่าเสียงอู้อี้อยู่ในอกแกร่งพร้อมกลิ่นกายแสนคุ้นเคยที่สูดดม

“ก็อยากเซอร์ไพรส์ไง ไม่อยากมาเที่ยวแล้วต้องกังวลกับงานหรือถูกตามตัว...”

“อดทนให้งอนตั้งหลายอาทิตย์เลยนะ ไม่รู้หรอกว่าพี่ใจเสียแค่ไหน” ลูบหัวทุยด้วยความอ่อนโยนขณะอธิบายความจริงให้เธอรับรู้

ที่โหมทำงานติดต่อกันทุกวันเป็นเวลาเกือบสามอาทิตย์ ไม่มีแม้แต่เวลานั่งดูหนังกับเธออย่างที่เคยเป็นแรกๆ ก็เพราะเขารีบเคลียร์งานที่ด่วนที่สุดให้จบ เพื่อจะได้ลามาเที่ยวถึงภาคเหนือกับเธอนี่ไง

“ขอโทษนะที่เคยงี่เง่าไม่ฟังเหตุผลให้มากกว่านี้” พูดอย่างรู้สึกผิด ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองโตพอแล้ว แต่พอกลับมาเป็นตัวของตัวเองกับเขาอีกครั้งเหมือนเดิม เธอก็แค่ผู้หญิงที่เหมือนเด็กน้อยร้องหาความรักและเวลาจากเขาอย่างน่ารำคาญ

“พี่เข้าใจ เพราะพี่เองก็ทนแทบไม่ไหวที่ต้องห่างกับมีน”

“ต่อไปมีนจะไม่งี่เง่าแบบนี้อีกแล้ว สัญญา”

“หึ! ต่อให้มีนงี่เง่าแค่ไหนพี่ก็รัก เพราะมันเป็นความงี่เง่าที่มีนต้องการพี่”

“หมั่นไส้!” ยู่หน้าว่าให้คนปากหวานใส่ไม่หยุด

“เด็กดื้อของพี่เคยบอกว่าอยากมาเที่ยวทุ่งดอกไม้แบบนี้” แล้วก็พูดถึงอดีตเพื่อทวนความทรงจำของเธอ

“พี่ปืนจำได้” เงยหน้าพูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ แม้แต่ตัวเธอเองก็แทบไม่มีเวลาจำความฝันในวันวานที่แสนหอมหวานระหว่างเขากับเธอ

“พี่ปืน มีนอยากไปเที่ยวทุ่งดอกไม้แบบนี้อ่ะ” เสียงออดอ้อนดังขึ้นพร้อมกับหันจอโทรศัพท์ให้กับแฟนหนุ่มดูบรรยากาศที่เห็นแชร์กันแนะนำแหล่งท่องเที่ยว

“เขาใหญ่ไหม ไว้พี่เก็บเงินแล้วจะพาไป” ไปง่ายไปสะดวก ใช้เวลาไม่นานก็ไปได้

“แต่มีนอยากไปภาคเหนืออ่ะ เกิดมายังไม่เคยขึ้นเหนือเลย” เขาใหญ่เคยไปตอนทัศนศึกษาวัยมัธยมแล้ว เธอเลยอยากลองไปภาคที่ยังไม่เคยไป

“ภาคเหนือมันไกล ถ้าจะไปคงต้องรอนานหน่อย” จะไปแค่คืนเดียวก็ไม่คุ้มค่าเดินทาง ไปเที่ยวยังไม่เต็มอิ่มก็ต้องกลับ ไปทั้งทีก็อยากค้างสักสองคืนเป็นอย่างต่ำ เดินทางไม่เหนื่อยก็ต้องขึ้นเครื่อง แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็ต้องใช้เงินเยอะ

“ไม่เป็นไร มีนจะรอ แต่อย่านานมากนะ”

“ได้ พี่สัญญาว่าจะรีบเก็บเงินพาเด็กดีขึ้นเครื่องไปเที่ยวสวนดอกไม้แบบนี้” สุดท้ายเขาก็รับปาก อะไรที่ประเมินแล้วไม่เกินความสามารถที่จะทำ เขาก็ตั้งใจจะทำให้เธอทุกอย่าง

ห้าปีกว่าเลยนะกับสิ่งที่เธอเคยพูดกับเขา แต่เขาจำมันได้ไม่เคยลืม และวันนี้เขาก็ทำมันให้เธอสมหวังทั้งที่เธอไม่ได้หวังอะไรไปแล้วด้วยซ้ำ

“พี่ไม่เคยลืมอะไรที่เกี่ยวกับมีน” ไม่เคยเลยสักอย่าง

“ขอบคุณนะ มีนรักพี่ปืนที่สุดเลย” กระชับกอดร่างแกร่งอีกครั้งด้วยความรัก

รักที่เคยชะงักไปช่วงหนึ่งด้วยเหตุผลและเหตุการณ์หลายอย่าง รักที่เธอคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรและมันไร้ค่าเกินกว่าจะให้เขาด้วยซ้ำ เลยคิดจะกักเก็บไว้กับตัวเองตลอดไป

แต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ หัวใจของเธอรักผู้ชายคนนี้เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน รักเขามากกว่าเก่าแม้เราจะห่างกายกันไปกว่าสามปีแล้วก็ตาม

“ต้องมีรางวัลตอบแทนผัวแสนดีนะ”

“สามีอยากได้อะไรคะ” ถ้าให้ได้ให้หมดเลย แต่ถ้าให้นับตอนนี้ เธอไม่มีอะไรให้เขาเลยสักนิด กลับมาคบกันอีกครั้ง มีแต่เธอรับจากเขาฝ่ายเดียวทุกอย่าง

แทบไม่ต่างกับอดีตสักนิด

“อย่างแรกความรัก...”

“อย่างที่สอง ร่างกายของเมีย”

“ให้ไปหมดแล้วไหม” ทั้งความรักและร่างกาย

เธอรักเขาอย่างไม่เคยปิดบัง ส่วนร่างกายปรนเปรอกันและกันแทบทุกคืน หยุดยั้งแค่ช่วงวันนั้นของเดือนเท่านั้นเอง

“ไม่พอ อยากให้เมียรักเมียหลงจนตาย...”

“และมอบร่างกายให้จนพี่ไม่มีแรงเอา” มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์หยอกล้อ แต่แววตากลับแวววับเหมือนเสือร้ายคาดเดาไม่ได้

“ถ้าความรักทำให้คนตายได้ง่ายๆ มีนคงตายไปตั้งนานแล้ว”

“ถ้าพูดแบบนี้พี่ว่าพี่คงตายก่อนมีน” เพราะเขาเคยรักเธอยิ่งกว่าตัวเอง รักมากกว่าใครเท่าที่เคย รักจน...

“เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่คราวนี้มีนไม่ยอมหรอก...”

“เพราะมีนรักพี่ปืนมากกว่าที่เคยรัก แล้วก็จะรักให้มากกว่าที่พี่ปืนเคยรักด้วย”

“แน่ใจเหรอว่าจะชนะพี่” เลิกคิ้วถามคนมั่นใจ

“แน่ใจ”

“ใช้อะไรพิสูจน์?”

“อืม... ก็คงเป็นการกระทำ”

“วัดและพิสูจน์ยาก”

“ใช้ความรู้สึกวัดก็ไม่ยาก” เธอมั่นใจ เพราะทุกการกระทำที่แสดงออกด้วยความจริงใจ เราจะรับรู้ได้ด้วยความรู้สึก โดยเฉพาะความรัก

“ใช่หรือเปล่า” ถ้ามันทำกันง่ายๆ เธอคงเข้าใจทุกอย่างที่เขาทำไปแล้วสิ

“ก็คอยดูเองแล้วกัน” ผละออกจากร่างสูง กอดอกเชิดหน้าอย่างมั่นใจว่าครั้งนี้ ความรักที่เธอมีให้เขาจะมากมายกว่าที่เธอเคยได้รับจากเขาแน่นอน

อาจจะไม่มีเงินทองมอบให้เหมือนที่เขาเป็นฝ่ายปรนเปรอเธอตอนนี้ แต่เธอจะดูแลใส่ใจเขาอย่างดีที่สุด

และเมื่อถึงเวลาที่อาจจะต้องแลกหรือเสียสละกับบางอย่างบางสถานการณ์ ครั้งนี้... เธอจะยอมเป็นฝ่ายเสียสละเพื่อเขาบ้างเช่นกัน