ตอนที่4 หวนกลับ

การหวนกลับมาอีกครั้งของคนรักกันและรักเก่า แม้จะรู้สึกติดขัดไปบ้างเล็กน้อยจากการห่างหายไปหลายปี แต่หลายอย่างกลับค่อยๆ เหมือนเดิมได้ง่ายกว่าที่คิด

การหลับนอนร่วมเตียงเดียวกัน ปฐวียังไม่คิดล่วงเกินให้เธอตกใจ อยากอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้ปรับตัวจนคุ้นเคยอีกสักหน่อย ทำเพียงกอด สัมผัสอ่อนโยน นอนเคียงข้างกันเงียบๆ พูดคุยเฉพาะเรื่องในปัจจุบัน ไม่เล่าขานถึงอดีตที่แสนขมขื่น

หน้าที่ภรรยาในนามของมีนา เธอไม่ได้รู้สึกขัดเขินเลยสักนิด เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเป็นแค่เมียจ้างของเขา ทำทุกอย่างเหมือนที่เคยดูแลกันในอดีต อาหารการกินที่ยังคงโปรดเมนูเดิม หนังที่มักจะกกกอดกันดูแนวเดิม มีเปลี่ยนบ้างเช่นการฟังเพลงที่เขาชอบเพิ่มขึ้นมา การสูบบุหรี่จัดที่อดีตนานๆ ดูดที เหล้าสีราคาแพงที่เมื่อก่อนไม่คิดแตะ มากสุดก็เบียร์กระป๋องแก้เหนื่อยอาทิตย์ละกระป๋องสองกระป๋องยามนั้น

เขาดูดีขึ้น รสนิยมสูงขึ้น และรายได้ก็มากขึ้นอย่างเทียบไม่ได้กับชายหนุ่มวัยยี่สิบสามปีในวันวาน

“วันนี้พี่จะพาออกไปซื้อเสื้อผ้ากับของเข้าบ้านนะ” แต่ความใส่ใจมีให้เหมือนเดิม มากกว่าเดิมคือกำลังทรัพย์ที่สามารถซื้อสิ่งของได้อย่างไม่ต้องรอเวลาเก็บเงิน

“ไม่เป็นไร เสื้อผ้าที่มีนมีก็ใส่ได้” กลายเป็นหญิงสาววัยสี่สิบสี่อย่างเธอ วัยที่ควรรักสวยรักงาม วัยที่ควรอยากแต่งตัวตามแฟชั่น แต่กลับไม่กล้าพอจะเจียดเงินซื้ออะไรมากมายในปัจจุบัน

“ใส่ได้กับใส่ให้ดีมันไม่เหมือนกันนะ...”

“ตอนนี้พี่มีเงินซื้อเสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋าให้มีนตามใจทุกอย่าง ไม่ต้องกลัวเงินพี่จะหมด” แม้ไม่ได้ร่ำรวยเป็นเศรษฐี แต่ก็ถือว่ามีเงินใช้ไม่ขาดมือ เพราะงานแต่ละอย่างที่ทำได้รับค่าตอบแทนสูง ไหนจะส่วนแบ่งที่ได้รับแยกต่างหากอีก

“มีนอยากให้พี่เก็บเงินไว้เยอะๆ” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจมาก เวลาเงินเดือนเขาออก เวลาเขาพาไปซื้อเสื้อผ้า แค่ตัวละร้อยก็ดีใจแล้ว ตื่นเต้นกับการได้เสื้อผ้าใหม่

แต่ตอนนี้กลับออกปากปฏิเสธและอยากให้เขาเก็บหอมมากกว่าการสิ้นเปลืองกับสิ่งฟุ่มเฟือย

อาจเพราะเธอลิ้มรสความจนจนแทบไม่มีเงินกินข้าวบ่อยๆ เลยทำให้เธอกลัวการใช้เงินไปโดยสิ้นเชิง

หรือถ้าพูดให้ถูกคือไม่มีเงินให้ใช้น่าจะถูกกว่า

“เงินเก็บก็ส่วนเงินเก็บ เงินใช้ก็ส่วนเงินใช้...”

“อีกอย่าง พี่มีเงินเก็บมากพอจะจัดงานแต่งให้มีนแล้วกัน”

“.....” ใบหน้าสวยแดงก่ำขึ้นทั้งที่ประโยคนี้อดีตไม่ได้เขินอายอะไรเลยสักนิด เพราะความคุ้นเคย ความผูกพัน การอยู่ด้วยกันและคบกันมานานจนเรียกได้ว่าแก้ผ้าเดินผ่านหน้ากันเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกขัดเขินจนหน้าแดงกับประโยคที่เคยได้ยินในอดีต

“พี่กำลังพยายามเก็บเงิน ตั้งใจว่าก้อนแรกพี่อยากซื้อบ้านก่อนแล้วพามีนออกไปอยู่ด้วยกัน...”

“หรือมีนคิดว่ายังไง อยากแต่งงานก่อนหรือเปล่า”

“มีนอยากออกไปอยู่กับพี่ปืนก่อน”

“อืม หลังจากได้บ้านแล้ว พี่จะตั้งใจเก็บเงินอีกครั้ง...”

“แล้วตอนนั้นเราค่อยแต่งงานกัน รอพี่หน่อยนะ”

“อืม มีนจะช่วยพี่ปืนด้วยเหมือนกัน”

“พี่จะไม่ทำให้มีนต้องลำบากแน่นอน”

“แค่มีพี่ปืน แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว”

และมันก็ยังดีที่สุดเหมือนเดิม ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ แค่มีเขาข้างกาย ทุกอย่างในชีวิตเธอมันดีและง่ายขึ้นไปหมดจริงๆ

“ไปเถอะ พี่ไม่ให้ใครมาดูถูกเมียพี่ได้หรอก” จูงมือเล็กพาออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดให้เธอปฏิเสธ

ระหว่างขับรถกุมมือบางไว้ตลอดเวลา บทสนทนาไม่ได้มีมากมายอะไร ใช้เพลงบรรเลงกลบความเงียบระหว่างทาง

มาถึงห้างสรรพสินค้าก็พาเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าตามร้านที่เขาเลือกด้วยตัวเอง มีแบรนด์ไทยบ้าง แบรนด์นอกบ้าง และก็มีแบรนด์ระดับโลกติดสอยมาด้วยชุดสองชุด

ถึงจะเป็นลูกน้อง แต่เขาก็ไม่ใช่ลูกน้องปลายแถว ทำงานมาหนึ่งปี แต่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจให้ทำงานใหญ่ จนได้ขึ้นมาสู่ตำแหน่งหัวหน้ามีลูกน้องของตัวเอง เงินเดือนหกหลัก ไม่รวมเงินนอกที่ได้รับส่วนแบ่งแต่ละครั้งจากความเสี่ยง

ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นจากความเก่งกาจ รวมถึงบุญคุณที่เขาเคยช่วยเหลือคนตอนอยู่ในดินแดนแห่งนั้นไว้จริงๆ เลยได้รับการดูแลเป็นพิเศษ และก้าวหน้าในหน้าที่การงานเร็วกว่าที่ควร ได้ทั้งบ้านและรถมาอย่างง่ายดาย มีชีวิตสุขสบายเหมือนฟ้าหลังฝน

“พอแล้วพี่ปืน มันเยอะไป” มีนารู้สึกเกรงใจอย่างมาก ร้องบอกเขาตั้งแต่ร้านที่สาม แต่เขาก็ไม่หยุดจนสองมือเต็มไปด้วยถุงเสื้อผ้าและของใช้ผู้หญิง

“อีกร้านแล้วกัน” จูงมือเธอตรงไปยังร้านชุดนอนชุดชั้นใน เลือกสรรให้เธอตามแบบที่เธอเคยชอบและใส่ตอนอยู่ด้วยกันสองคน

“พี่ปืน!” กดเสียงเรียกคนหน้าไม่อายออกมาพร้อมใบหน้าแดงก่ำ

เขาไม่เปลี่ยนไป แต่กลายเป็นเธอที่เปลี่ยนแปลง

ขี้อาย ขี้เกรงใจ คิดมากขี้กังวล ทุกอย่างตรงข้ามกับอดีตอย่างสิ้นเชิง

“ถ้าไม่เลือกพี่เลือกให้นะ” กระซิบข้างหูอย่างหยอกล้อด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“.....” ทำให้คนฟังชักหน้าใส่อย่างหมั่นไส้

แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงเหมือนแรกๆ ที่เขาเคยมาจีบเธอ

ใบหน้าหล่อที่ไม่ได้เห็นมานานกว่าสามปี เขาหล่อกว่าวันวานอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายแน่นหนากว่าอดีตด้วยกล้ามเนื้อ

ความคุ้นเคยที่ไม่เคยคุ้นมันคืออะไรกันนะ

และสุดท้ายก็กลายเป็นปฐวีที่เลือกสรรทุกอย่างด้วยตัวเอง เลือกตามแบบที่เธอเคยชอบในอดีตอย่างไม่เคยลืม คนยืนมองทั้งใจเต้นจากความใส่ใจและความเขิน แต่ก็ยอมให้เขาจัดการทุกอย่างก่อนจะเดินทางกลับบ้าน

และได้เจอกับใครบางคนเป็นครั้งแรก

“ปืน”