ตอนที่3 สามีภรรยา

ปลายปากกาจรดลงกระดาษเรียบร้อยสมบูรณ์ ใบสำคัญทางราชการอีกหนึ่งอย่างระบุชัดเจนแล้วว่า นายปฐวีและนางสาวมีนา เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

อดีตเคยคิดวางแผนว่าไม่ช้าสักวันคงมีวันนี้ แต่ช่วงสองสามปีที่ผ่านมาจนถึงชีวิตวัยยี่สิบสี่ปีของเธอ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าวันนี้จะได้มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรสกับใคร โดยเฉพาะ แฟนเก่าอย่างเขา

“หลังจากนี้ก็ย้ายไปอยู่กับพี่ ทำทุกอย่างเหมือนเมีย...”

“รอให้ทุกอย่างราบรื่นและสงบ ถ้าถึงเวลาแล้วมีนอยากได้อิสระคืน พี่ก็จะยอม” คำพูดเหมือนคนไม่อยากคืนอิสระให้กับเธอ แต่จะยอมรับทุกการตัดสินใจของเธอเมื่อถึงเวลา

“อืม” ตอบรับออกไปอย่างไม่รู้อนาคตเหมือนกัน

ตั้งแต่กลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอยอมรับว่าสับสนกับหลายอย่าง โดยเฉพาะความรู้สึกและเส้นทางที่เลือก

ใจหนึ่งเรียกร้องให้อยากหวนคืนความสัมพันธ์กับเขายิ่งรู้ว่าเขายังไม่ได้มีใคร แต่อีกใจหนึ่งก็อยากห่างหายกันไปเหมือนก่อนหน้าแล้วไม่ต้องหวนกลับมาเจอกันอีกหลังได้รู้ว่าเขาสบายดี

แต่เธอเลือกแล้ว เธอก้าวเข้ามาในชีวิตผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของเธออีกครั้ง

หกเดือนหลังจากนี้ เธอจะทำใจจากกับเขาได้หรือเปล่า

“ไม่ได้เจอกันนาน อึดอัดหรือเปล่าเวลาอยู่กับพี่” เธอพูดน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก ไม่ค่อยมองหน้าสบตาอย่างอดีตที่เคยทำ

ความสนิทสนมก็คงขึ้นอยู่กับวันเวลาที่ห่างหาย

“แค่ ยังรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย” แม้อดีตจะเคยรักกันปานจะกลืนกิน เคยแนบชิดสนิทกันจนเหมือนคนๆ เดียวกัน

แต่สี่ปีเลยที่เราสองคนอยู่คนละที่ และอีกกว่าสามปีเลยที่เรา ไม่ได้เห็นหน้ากัน

“พี่เข้าใจ...”

“แต่สำหรับพี่ ทุกอย่างเกือบเหมือนเดิม” น้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง บอกให้เธอรับรู้และเข้าใจความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ

และหวังว่าเธอ จะรับมันไว้ในเร็ววัน

“พี่ปืน ไม่เกลียดมีนเหรอ“

“พี่ไม่เคยเกลียดมีน” ตอบกลับแทบจะทันที น้ำเสียงหนักแน่นแน่วแน่ให้เธอรับรู้

“.....” และมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่

หากเขาเกลียดเธอสักนิด โกรธเธอสักหน่อย ถามเธอก็ได้ว่าเกือบสองปีหายไปไหนมาทำไมไม่เยี่ยมหาเขา บางทีเธอก็อาจจะได้แสดงความรู้สึกผิดให้เขาได้เห็น

ทำไมเขาไม่สนใจสิ่งนี้เลย ทำไมเขาเลือกจะปล่อยผ่านมันไปง่ายๆ และไม่โกรธผู้หญิงคนนี้บ้าง

“พี่ปืน ไม่อยากรู้เหรอว่ามีนหายไปไหนมา”

“ไม่ พี่ไม่อยากถามในวันเวลาที่พี่ไม่ได้อยู่ข้างมีน...”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่รู้ว่าทุกอย่างมีนย่อมมีเหตุผล”

“.....”

“ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องกังวลอะไร...”

“เหมือนเดิมของพี่ ก็คือเหมือนเดิมที่มีนเคยรู้จัก” ย้ำให้เธอเชื่อมั่น เชื่อใจ และสบายใจในการอยู่กับเขา

“.....” กระบอกตาร้อนผ่าว ยิ่งเขาพูด มันยิ่งทำให้เธอหวนนึกถึงวันเก่าๆ ยิ่งทำให้เธอนึกถึงวันที่เรารักกัน

เขาเป็นยังไง ก็ยังเป็นแบบนั้นไม่เปลี่ยน

เกิดมาไม่เคยมีใครดีกับเธอเท่ากับผู้ชายคนนี้

วันเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอทั้งท้อ เหนื่อย และอยากมีใครสักคนเคียงข้าง

แต่กลับไม่มีเลยสักคน ไม่มีใครคนนั้น จนกระทั่งเป็นเขาคนเดิม คนที่เคยอยู่เคียงข้างเธอมาตั้งแต่รู้จักกัน จนถึงตอนนี้

“หลายปีมานี้มีนคงเหนื่อยไม่น้อยสินะ...”

“พี่ผิดเองที่ไม่รีบออกมาหามีนให้เร็วกว่านี้” กลายเป็นยกความผิดทุกอย่างใส่ตัวเอง

“ไม่เลย พี่ปืนไม่ผิดเลยสักนิด มีแต่มีนเป็นคนผิด มีนไม่ดีเอง”

“อย่าพูดแบบนี้ อย่าโทษตัวเอง มีนเก่งและพยายามอย่างเต็มที่แล้ว...”

“เด็กดีของพี่” ประโยคเรียกขานเหมือนวันวานดังขึ้นอย่างไม่เคยลืมเลือน

และมันก็เรียกน้ำตาของเธอให้หลั่งไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก

ร่างบางสะอื้นไห้ปานขาดใจ ความอัดอั้นที่สะสมมานานพังครืนในพริบตาเมื่อคนที่ไว้ใจและเชื่อใจที่สุดอยู่ข้างกาย

ปฐวีหักรถเข้าจอดข้างทาง รั้งร่างบางเข้ามากอดปลอบ ลูบหัวทุยของเธออย่างอ่อนโยน สัมผัสแสนอบอุ่นที่เขาเผื่อแผ่ให้กับเธอมาตลอดที่คบหากัน

“ฮืออ!” มีนาสวมกอดร่างหนาไว้ด้วยร่างสั่นเทิ้ม สะอึกสะอื้นออกมาอย่างหนักราวคนสิ้นหวังที่เจอทางสว่าง

และยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่า เมื่อทางสว่างในชีวิตเธอเพียงหนึ่งเดียว กลับมืดดับลงเพราะการกระทำของเธอเพียงผู้เดียว

“ตอนนี้พี่กลับมาปลอบมีนแล้ว กลับมาดูแลมีนเหมือนเก่า...”

“ถ้ามีนไม่รังเกียจไอ้ขี้คุกอย่างพี่ พี่พร้อมจะดูมีนตลอดไป”

“มีนไม่เคยรังเกียจพี่ ไม่เคยเลยสักครั้ง” รีบตอบกลับทั้งสะอื้นไห้ บอกให้เขารู้ว่าคนที่น่ารังเกียจคือเธอไม่ใช่เขา

“ถึงจุดเริ่มต้นวันนี้จะเป็นเพียงการขอร้อง...”

“แต่ถ้ามีนพร้อมและต้องการ พี่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่และจับมือกับมีนตลอดไป”