ตอนที่2 คนรักเก่า

“แล้ว... พี่ปืนออกมาเมื่อไหร่เหรอ” คำถามที่อยากรู้ หลุดออกจากปากของเธอด้วยหัวใจเต้นระรัว

“หนึ่งปีแล้ว” น้ำเสียงราบเรียบขณะตอบคำถามนี้ของเธอ

“พี่สบายดีไหม” เขาเป็นฝ่ายถามเธอมาตลอด ครั้งนี้เธอขอถามเขาบ้าง

ถามด้วยความอยากรู้ และเป็นห่วง

“มันต้องสบายกว่าอยู่ในนั้นอยู่แล้ว” กรงขัง ถ้ามันสบายใครๆ คงไม่อยากออกมา

“.....” ได้ยินคำตอบก็ทำให้เธอเงียบอย่างไม่รู้ว่าต้องพูดยังไงต่อ ก้มหน้าไม่กล้าสู้สายตาของเขาด้วยความรู้สึกผิดบาป

“ช่างอดีตที่แก้ไขไม่ได้เถอะ ตอนนี้ทุกอย่างมันดีแล้ว”

“.....” ใช่ แค่เขาได้ออกมามันก็ดีแล้ว ดีจนเธอดีใจกับเขาด้วยที่ดูเหมือนจะได้ดี

ต่างจากคนบาปอย่างเธอที่ตกต่ำไม่มีที่สิ้นสุด

“แล้วตอนนี้มีนทำงานอะไรอยู่เหรอ” ยังคงถามต่อ ถามในสิ่งที่รู้หมด รู้ดี รู้เพราะจัดการเรียบร้อยแล้ว

“มีน พึ่งตกงานน่ะ” นี่คงเป็นอีกความตกต่ำที่เธอถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำอีก ความเฮงซวยของชีวิตที่สาดซัดเข้ามาเรื่อยๆ ไม่หยุด

เธอพึ่งถูกไล่ออกจากร้านที่ทำงานอาทิตย์กว่า ร้านอาหารที่ทำตอนเช้าถึงเย็น บาร์นั่งชิลล์ที่ทำตอนเย็นถึงเที่ยงคืน

ที่แย่กว่านั้นเดินหางานใหม่เท่าไหร่ก็ไม่มีใครรับ ทั้งที่เหมือนจะรับและรับแล้ว แต่สุดท้ายโทรมายกเลิก

“อ่า...” เหมือนไม่รู้จะพูดยังไงกับคำตอบนี้ แต่แล้วเขาก็ยื่นข้อเสนอบางอย่างออกไป

“งั้นมีนมาช่วยงานพี่หน่อยได้ไหม”

“งานอะไรเหรอ” เธออยากได้งาน เธอร้อนเงิน พอได้ยินเขาเสนอแบบนั้นก็รีบหันไปถามจนลืมถามไถ่เรื่องของเขาให้มากกว่านี้

“แกล้งเป็นคนรักให้พี่ และจดทะเบียนสมรสสักหกเดือน”

“อะไรนะ?” งานที่ได้ยินทำให้เธอตกใจและแปลกใจมาก

คนรักเก่า จะเรียกแบบนี้ได้ไหมเพราะเธอไม่เคยที่จะ…

คนที่มาขอให้ช่วยงานที่แปลกประหลาดแบบนี้

“มีนก็คงมองออกว่าพี่ดูเหมือนจะไปได้ดีในชีวิต” เกริ่นนำให้เธอรับฟัง

“.....” และเธอก็เห็นว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ

ทั้งรถที่เขาขับ เสื้อผ้าที่เขาใช้ ไหนจะบุคลิกหน้าตาของเขา ไม่เหมือนคนพึ่งออกจากสถานที่แห่งนั้นมาได้หนึ่งปีเลย

“ตอนพี่อยู่ในนั้นพี่ได้ช่วยเหลือชายแก่คนหนึ่งไว้ เขาเป็นอดีตหัวหน้าแก๊งที่ทำงานให้พวกคนรวยอีกทีน่ะ...”

“พอพี่ออกมา เขาก็เลยฝากฝังกับอดีตลูกน้องของเขา ที่ตอนนี้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าแก๊งแทนให้ดูแลและให้งานพี่ทำ”

“.....” แบบนี้เองสินะ ในความโชคร้ายเขาก็ยังโชคดี เธอดีใจกับเขาจริงๆ

“พี่ทำงานดูแลหลายอย่าง และเพราะชายแก่ฝากฝังมาอย่างดี เลยทำให้พี่ได้รับความไว้ใจค่อนข้างเร็ว โตในงานจนกลายเป็นหัวหน้าคุมลูกน้อง...”

“แต่เพราะความไว้ใจ ความก้าวหน้า ทำให้ปัญหาตามมา”

“ยังไง” คำว่าปัญหาทำให้เธอห่วง

“ลูกสาวหัวหน้าแก๊งดันชอบพี่เข้า เธอเอาแต่ใจและอยากได้พี่ พี่ก็เลยโกหกว่ามีเมียแล้ว เมียรออยู่ตั้งแต่ก่อนเข้าซังเต”

“.....” คนฟังสะอึกกับประโยคคำว่าเมียรออยู่ที่ออกจากปากเขาทันที

“อยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองให้ดีเข้าใจไหม”

“พี่ปืนก็เหมือนกัน ต้องดูแลตัวเองดีๆ มีนจะรอพี่นะ”

แต่สุดท้าย คนให้คำสัญญาอย่างเธอกลับ...

“ตอนแรกพี่ก็คิดว่าจะจ้างใครมาโกหกดี กำลังเครียดอยู่เลยว่าจะหาใครที่ไหนมาทำให้แนบเนียน...”

“จนบังเอิญมาเจอมีนตอนนี้”

“.....” มองสบตากับคนรักเก่าที่วันเวลาหลายปีทำให้หลายอย่างดูเปลี่ยนไป

เขาโตขึ้น หล่อขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่และน่าเกรงขามกว่าเมื่อก่อน เปลี่ยนไปในทางที่ดีทุกอย่าง

ต่างจากคนอยู่ข้างนอกแบบเธอ คนที่มีโอกาสมากมาย คนที่หักหลังเขา

แต่กลับเป็นคนที่น่าสมเพชกว่าเขาอย่างเทียบไม่ติด

“ยังไงเราก็เคยคบกันมาหลายปี มีนน่าจะยังจำหลายอย่างของพี่ได้...”

“ใช่ไหม” หรือลืมผัวเก่าคนนี้ไปหมดทุกอย่างแล้ว ลืมนิสัย ความชอบ และตัวตน

“มีน ไม่เคยลืม” เธอไม่เคยลืมเขาเลยสักอย่าง ไม่เคยลืมเขาสักนิดแม้แต่วินาทีเดียว

ทั้งความรักที่เคยมีให้กัน เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้น และความรู้สึกผิด

“จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สี่ปีกว่าแล้ว พี่ไม่กล้าพูดถึงเรื่องเก่าๆ ของเรา...”

“และพี่คิดว่าขอเก็บมันไว้ในความรู้สึกของพี่คนเดียวดีกว่า”

“.....” ดีแล้วที่เขาไม่พูดถึง เพราะเธอก็ละอายเกินกว่าจะตอบเหมือนกัน

แม้อยากสารภาพบาป แม้อยากพูดความจริงทุกอย่าง แต่เธอคิดว่าไม่มีสิทธิ์นั้นเลยสักนิดหากเขาไม่เป็นฝ่ายเปิดปากถาม

“งั้นพี่ขอแค่ให้มีนช่วยพี่หน่อยได้ไหม แค่หกเดือน...”

“แต่พี่จะจ้างมีนนะ ไม่ได้ให้ช่วยเฉยๆ” ไม่อยากพูดถึงอดีตที่ไม่เคยลืม อดีตที่ฝังแน่นกลางอกรอวันปะทุ

และมันจะมีวันนั้นแน่ แต่แค่รอเวลาอีกหน่อยเท่านั้น

รอให้เธอตายใจ