ตอนที่ 9 โคตรด้าน เมื่อไหร่จะกลับบ้านสักที

เสียงน้ำกระทบพื้นดังออกมาจากทางห้องน้ำทำเอาคนที่ย่องเข้ามาในห้องของอีกฝ่ายค่อยๆ ปิดประตูห้องนอนลงอย่างเบามือ

น้ำหนึ่งเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกที่เคยส่องเมื่อนานมาแล้ว ดูทรวดทรงองค์เอวของตัวเองในคืนนี้ว่าดีพร้อมหรือยัง

แกะชุดคลุมอาบน้ำสีขาวออกแล้วมองชุดที่ซ่อนอยู่ด้านใน ชุดนอนซีทรูผ้าเนื้อบางเบาสีแดงที่เธอสวมใส่หลังอาบน้ำให้ตัวหอมสุดๆ เพื่อสามีสุดที่รัก ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องทำให้เขากลับมาหลงตัวเองให้ได้

เขาเคยชมอยู่ทุกคืนว่าเธอสวย แล้วยิ่งสวยสุดๆ เมื่ออยู่ในชุดนอนเซ็กซี่สุดเอ็กซ์แตก วันนี้เธอตั้งใจใส่มายั่ว ดูว่ายังจะไล่เธออยู่ไหมปล่อยกายให้ขนาดนี้

รอยยิ้มปลื้มปริ่มกับสิ่งที่ตัวเองมี จนสายตาไปสะดุดกับคนที่มองมานิ่งๆ ออกมาจากห้องน้ำเมื่อไหร่ทำไมไม่ได้ยิน

แต่..สามีเราก็ยังเซ็กซี่น่าฟัดเหมือนเดิมเลยนะ ท่อนบนเปลือยมีหยดน้ำเกาะตามตัว กล้ามเนื้อเป็นลอน ท่อนล่างสวมเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาว เอ็กซ์สุดๆ น้ำหนึ่งเผลอกัดปากตัวเอง

"จะให้ฉันจับโยนออกไปทางหน้าต่างไหม"

ใบหน้าสวยค่อยๆ หุบยิ้มลง

แหม..อ่านกินนิดเดียวทำเป็นหวงของ ทั้งที่เธอก็เคยกินมาก่อน

"คุณจะโยนเมียตัวเองจริงๆ น่ะเหรอคะ" น้ำหนึ่งทำสายตาเศร้าๆ พลางเดินเข้าไปใกล้ และเหมือนเดิมคือเขาเบี่ยงตัวเองออกห่าง ไม่ว่าเธอจะก้าวเท้าตามเขาได้ถอยหนีทุกทางจนเธอหยุดไปเอง

"เกลียดหนึ่งมากขนาดนั้นเลยเหรอคะสามี" หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ อ้อนให้เขาสงสาร งานบีบน้ำตาต้องมาอีกครั้ง

"หนึ่งสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วค่ะ ถึงหนึ่งไม่อยู่ที่นี่ แต่ไม่เคยนอกใจคุณเลยนะคะ หนึ่งไม่ได้มีใครเลย"

"พูดจบยัง"

น้ำหนึ่งพยักหน้าทั้งน้ำตา

"พูดจบแล้วก็ออกไปได้ละ แล้วไม่ใช่แค่ออกจากห้องฉันนะ ออกไปจากบ้านนี้ด้วย แล้วก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก" ภาคินบอกเสร็จเดินไปแต่งตัว

ทาแป้งเย็นกลิ่นที่ชอบก่อนเข้านอน หยิบชุดนอนเสื้อแขนสั้นกางเกงขายาวจากในตู้ออกมาสวมเพราะคืนนี้อากาศเย็น

ดึงผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบออกเดินไปตากตรงระเบียง ชะงักไปเมื่อน้ำหนึ่งถอดชุดคลุมอาบน้ำที่ใช้ปกปิดร่างกายออกแล้ว ขณะนี้มันกองอยู่กับพื้นเหลือเพียงแค่ชุดนอนบางเบาสีแดงสดตัวเดียว มองทะลุปรุโปร่งเข้าไปด้านในเห็นบิกินีตัวจิ๋ว

คนที่มีใบหน้าเปื้อนน้ำตาเมื่อกี้ขณะนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มสุดเซ็กซี่ ยีหัวตัวเองให้ฟูเพิ่มอีกนิดหน่อย ผมสีคาราเมลทำให้ใบหน้าขาวสวยใสดูมีเสน่ห์ขึ้นเป็นกอง

ภาคินมองคนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไม่วาง แขนเรียวค่อยๆ โอบรอบคอเขา เขย่งปลายเท้าขึ้นมาจนใบหน้าอยู่ใกล้แค่คืบ สัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน

"จะไล่หนึ่งออกจากบ้านจริงๆ เหรอคะ ทั้งที่หนึ่งเต็มใจกลับมาง้อคุณขนาดนี้ ส่วนไหนที่หนึ่งผิดหนึ่งยินดีรับโทษลงทัณฑ์"

"โอ๊ย!" แขนเรียวถูกกระชากออกแล้วผลักร่างบอบบางลงไปกับที่นอน พ่นคำพูดด้วยความโมโหสุดๆ

"เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายสักทีฮะ! ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอหน้าด้านขนาดนี้ เจ้าของบ้านไล่ยังไม่ไปอีก เธอนี่มันหน้าหนาหน้าทนดีจริงๆ!"

น้ำหนึ่งกะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าเขาจะพูดแรงขนาดนี้ แต่เข้าใจ เพราะเธอทำให้เขาโกรธไง ใบหน้าสวยค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาให้เห็นพร้อมกับพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

"หนึ่งเข้าใจว่ามันอาจเร็วไป แต่หนึ่งจะทำให้คุณหายโกรธหนึ่งให้ได้ค่ะ" หญิงสาวเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำขึ้นมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้อง ที่ไม่ตื๊อต่อเพราะเมื่อกี้เจ็บแขนตอนเขากระชากออกจากคอ ลงมาบีบนวดที่ห้องรับแขก และคงจะเป็นที่นอนในคืนที่สองต่อ

นั่งปาดน้ำตาไร้เสียงสะอื้นหลายต่อหลายรอบ ไม่ได้โกรธเขาแค่น้อยใจโชคชะตา

@เช้าวันต่อมา

น้ำหนึ่งตื่นแต่เช้าเข้าครัวเหมือนเดิม เมนูที่จะทำเช้านี้ก็คือสามชั้นคั่วพริกเกลือ มีแกงเขียวหวานที่ทำเผื่อไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

พยูตื่นทีหลังได้ยินเสียงกุกกักจากในครัวแค่เข้ามาส่องดู และออกไปทำหน้าที่ตัวเองอย่างเดิม ก็แบบนี้ หากคุณน้ำหนึ่งเป็นแม่ครัว แม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้หุง

เสร็จจากมื้ออาหารเธอถึงจะมาล้างจานทำความสะอาดครัวและบ้าน แค่นั้นก็หมดหน้าที่ของเธอแล้ว เห็นไหม อยู่ที่นี่สบายจริงๆ

คนที่เคยกินข้าวเช้าก่อนออกจากบ้านทุกวันลงมาด้านล่าง ปรายตามองไปทางโต๊ะอาหารว่างเปล่า นึกหงุดหงิดพยูที่ไม่ทำกับข้าว เมื่อวานเขาต้องไปกินข้าวเหนียวหมูทอดจนท้องอืดแทบทั้งวัน

วันนี้ยังไม่ทำอีก สงสัยอยากโดนหักเงิน

"สามีขา.." เสียงหวานลอยออกมาจากในครัวพร้อมร่างบอบบางในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อยืดสีน้ำเงิน มาพร้อมกับปิ่นโตในมือ น้ำหนึ่งตัดสินใจเปลี่ยนจากอาหารบนโต๊ะมาเป็นอาหารใส่ปิ่นโตแทน

เมื่อวานเห็นแล้วว่าเขาไม่กินข้าวที่บ้าน วันนี้เลยเอาใส่ปิ่นโตให้ไปกินที่ทำงาน สีเขียวเหนี่ยวทรัพย์ทำกิจการจะได้รวยๆ

น้ำหนึ่งยื่นให้สามีตัวเองพร้อมยิ้มหวานๆ ทว่ากำลังจะอ้าปากบอกเมนูภาคินกลับเดินไปแล้ว

"คะ..คุณคินเอาข้าวด้วยค่ะ" น้ำหนึ่งรีบวิ่งตามก่อนจะนำไปใส่มือของเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับสะบัดออกเธอรับแทบไม่ทัน มันกำลังจะตกลงพื้น

"โคตรด้าน เมื่อไหร่จะกลับบ้านสักที!"

น้ำหนึ่งยู่หน้า ส่ายหน้าออกมาช้าๆ

"ไม่กลับค่ะ ขอคนหน้าด้านคนนี้อยู่ด้วยนะคะสามี"

ภาคินเดินออกจากบ้านด้วยความหงุดหงิด น้ำหนึ่งรีบเดินไปเปิดประตูด้านข้างแล้วรีบวางปิ่นโต ไม่ทันได้ปิดประตูรถกลับสนิทด้วยซ้ำตัวแทบปลิวเมื่อเขาออกรถ มองกระบะสีขาวจากทางด้านหลังวิ่งออกจากบ้านไปโดยเร็ว

ดีที่พยูเปิดประตูไว้รอแล้ว ไม่งั้นพังแน่ นี่มาคิดๆ กว่าจะง้อผัวได้สำเร็จ เธอไม่ตายไปก่อนเหรอ