ตอนที่ 2 ผู้หญิงหน้าด้าน

"ไปไหนมาพยู"

"ว้ายคุณคิน!" พยูอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะเปิดไฟแค่ดวงเดียวตรงหน้าบ้านจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีใครยืนอยู่บนบันได

"ใครมากดออดหน้าบ้าน" เอ่ยแล้วมองไปทางประตู ว่าจะลงมาดูสักหน่อย แต่ก็เจอพยูวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก่อนราวกับเจออะไรมาอย่างนั้น

"เอ่อ..พยูกำลังจะเอากุญแจไปไขประตูค่า" ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงดี เอาเป็นว่าเธอเปิดประตูให้คุณน้ำหนึ่งเข้ามาแล้วให้สองผัวเมียเขาคุยกันดีกว่า เพราะคิดว่าคงจะได้ปรับความเข้าใจกันยาว

"ไขทำไม ใครมา" บ้านเขาไม่เคยมีแขกมาเวลากลางค่ำกลางคืน ตั้งแต่พ่อเสียไปก็ไม่มีใครมาบ้าน ถ้าไม่ใช่เพื่อนของเขาที่นานๆ มาครั้งเหมือนกัน หลักๆ เราจะนัดดื่มกันที่ร้านเหล้าในตัวอำเภอ

"คะ..คุณน้ำหนึ่งค่า" บอกเสียงเบา แล้วสังเกตอาการเจ้านายตัวเองว่าจะมีท่าทียังไง แต่คุณภาคินไม่ตอบกลับยืนนิ่ง

".."

พยูอมยิ้ม อึ้งเลยสิ สงสัยคงคิดไม่ถึงว่าคุณน้ำหนึ่งจะกลับมา

ดีใจใช่มั้ยล่ะ เธอดูออกหรอกว่าคุณภาคินก็คิดถึงคุณน้ำหนึ่งมากเหมือนกัน แต่ที่ทำให้สองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้เพราะแม่ของคุณภาคินต่างหาก

"ไล่กลับไป"

"ห๋า!?" พยูอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู ถามอีกรอบเพราะเหมือนหูจะฝาดจับใจความได้ไม่ดี "เมื่อกี้คุณคินว่ายังไงนะคะ"

"ฉันบอกว่าให้ไล่กลับไป!" ภาคินกัดฟันพูด ไม่คิดว่าคนที่ออกจากบ้านหลังนี้ไปไม่บอกกล่าวจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่

แล้วนี่หน้าด้านอะไรถึงได้กลับมา หรือว่าเงินที่ขนไปหมดแล้วก็เลยจะกลับมาใช้วาจาออดอ้อนให้เขาหลงแล้วหลอกล่อ

ไม่มีทาง! เขาไม่มีทางโง่ซ้ำสองแน่นอน ครั้งเดียวก็เกินทนกับผู้หญิงคนนี้

"อะ..เอ่อ.."

"หรือให้ฉันไล่เธอออกดีมั้ย ที่กล้าพาคนอื่นเข้าบ้านโดยไม่บอกฉันก่อนแบบนี้" มองสาวใช้ตัวเองเขม็ง

"ฮื่อ..คุณคินขา..อย่าไล่พยูออกเลยนะคะ พยูผิดไปแล้วค่ะ" สองมือพนมเข้าหากันแล้วยกขึ้นไหว้เพราะกลัวสุดๆ ถึงคุณภาคินจะใจดี แต่เวลาโมโหก็คือฉุดไม่อยู่เหมือนกัน

เหตุการณ์วันนั้นที่คุณภาคินจะไปทำงานแล้วไม่เจอคุณน้ำหนึ่ง ทราบจากแม่เขาว่าคุณน้ำหนึ่งกลับบ้านไปแล้วตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น อีกฝ่ายไม่ได้รักลูกชายท่านจริง แค่มาหลอกแต่งงาน

พอคุณภาคินรู้อย่างนั้นบ้านแทบพัง และจากวันนั้นมาเจ้านายเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ใบหน้าพร้อมออกรบอยู่เสมอ

"ไป เดี๋ยว นี้!"

"ค่าๆ" พยูจำต้องยอมเดินกลับหลังแล้วรีบปรี่ออกไปยังหน้าบ้าน รอยยิ้มหวานของอดีตเจ้านายสาวปรากฏบนใบหน้าทันทีเมื่อเจอเธอกลับมา

"ไปนานจังเลยพยู ฉันกลัวนะ รีบเปิดประตูเลยฉันอยากเข้าบ้านจะแย่" น้ำหนึ่งใจเต้นแรง ขอแค่ได้เข้าไปในรั้วทุกอย่างคงโล่งกว่านี้ ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรเธอพร้อมรับมือ

"เออ.." พยูมีสีหน้าที่ไม่ดี จะให้บอกว่าไง บอกว่าสามีคุณให้มาไล่งี้เหรอ สงสารคุณน้ำหนึ่งก็สงสาร แต่กลัวโดนไล่ออกก็กลัว เธอจะเอายังไงดี

"เร็วสิพยู" น้ำหนึ่งรีบกระตุ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางลังเล แต่เอ๊ะ! ไหนบอกว่าจะไปเอากุญแจทำไมไม่เห็นมีติดมือมาเลยล่ะ

"พยู.."

"กลับมาทำไมยัยผู้หญิงหน้าเงิน มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ!"

สองสายตาหันไปทางเสียงเย็นยะเยือก ใบหน้าเข้มขรึมของเจ้านายทำเอาพยูได้แต่ก้มหน้าแล้วถอยออกมาให้ผัวเมียเขาคุยกันเอง

"คุณคิน.." น้ำหนึ่งแววตาสั่นระริก แทบไม่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ที่เขาว่า หรือความจริงเธอไม่ได้สนใจคำบอกไล่ของเขา มันดีใจมากกว่า คิดถึงสุดๆ ในรอบหนึ่งปีได้เจอหน้าของสามีสุดที่รักสักที

น้ำหนึ่งรีบยกมือไหว้ ยังไงเขาก็อายุมากกว่า เขาสามสิบห้า ส่วนเธอยี่สิบเจ็ด

"เอากองไว้ตรงนั้นแหละ"

".." ใบหน้าสวยค่อยๆ หุบยิ้มลง ประโยคของสามีสุดที่รักมันจี๊ดเข้ามาในอกทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยมีแบบนี้

"หนึ่งกลับมาหา.."

"ทำไมยังหน้าด้านอยู่อีก ฉันบอกว่ามาทางไหนให้กลับไปทางนั้นไม่ใช่เหรอ หูหนวก?"

น้ำหนึ่งส่ายหน้าทั้งน้ำตาเต็มป้อ เธอได้ยินชัดถ้อยชัดคำเลยล่ะ แต่บอกแล้วไงว่าเธอมาเพื่อจะอยู่ เพราะฉะนั้นเธอไม่มีทางกลับไปหรอกนะ ต่อให้เขาเอาช้างมาลากเธอก็ไม่ไป

"ขอหนึ่งกลับมาอยู่ด้วยนะคะคุณคิน หนึ่งไม่ยอมให้คุณมีเมียใหม่หรอกค่ะ ภรรยาของคุณต้องเป็นน้ำหนึ่งคนนี้เท่านั้น เสียทองเท่าหัว หนึ่งจะไม่ยอมเสียผัวให้ใครเด็ดขาดค่ะ!"

"หน้าด้าน!"

แรงเว่อร์! เวลาผ่านไปปีเดียวทำไมผัวเธอปากจัดจัง แต่ก็นะ เขาคงโกรธเธอมาก แต่ไม่เป็นไร คุณคินโกรธน้ำหนึ่งจะง้อเอง

@เวลาต่อมา

คุณภาคินกลับเข้าบ้านไปแล้วหลังจากที่เธอยืนยันว่าไม่กลับ เขาบอกจะโทรแจ้งตำรวจที่เธอมารบกวนยามวิกาล แต่ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วไม่เห็นมีตำรวจ มีแต่พยูที่ยังยืนอยู่ตรงนี้

เขายื่นคำขาดเอาไว้ว่าหากเธอไม่กลับไปพยูห้ามกลับเข้าบ้านไปนอน ทำให้เราทั้งคู่ยังยืนมองสบตากัน จนหนึ่งชั่วโมงพยูเริ่มหาว ทั้งยืนโอนเอนเมื่อเธอยืนยันอยู่ต่อ

ตอนเช้าเขาไปทำงาน เธอกะอาศัยเวลาที่อีกฝ่ายเปิดประตูแล้วรีบเข้าบ้าน แต่พยูนี่สิ เธอสงสารน้อง แต่จะให้กลับไปเธอก็ไม่ทำเหมือนกัน

ไม่มีอะไรให้น้ำหนึ่งต้องรอเวลาอีกต่อไป

"พยูรับ!" น้ำหนึ่งเรียกคนยืนหลับจนอีกฝ่ายสะดุ้ง กระเป๋าใบเล็กที่ถือติดมือมาโยนข้ามประตูรั้วสูงถึงสามเมตร

พยูรีบรับเอาอย่างไว ด้วยน้ำหนักของมันทำเอาคนตัวเล็กแทบล้ม

"คุณน้ำหนึ่งจะทำอะไรคะ" ถามคนที่เดินเลาะไปทางขอบรั้วที่เตี้ยกว่าประตูบ้านลงมาหน่อย ถอดรองเท้าโยนเข้ามาในบ้านเป็นชิ้นที่สอง ไม่นานร่างเล็กรีบปีนรั้วทำเอาพยูตกใจ

"คะ..คุณน้ำหนึ่งมันจะตกนะคะ!"

"อย่าเสียงดังไปสิพยู เดี๋ยวเจ้านายพยูก็ออกมาเจอหรอก" น้ำหนึ่งค่อยๆ ก้าวขาข้ามกำแพงสีขาวไปทีละข้างอย่างทุลักทุเล หย่อนขาทั้งสองข้างเข้าไปในบ้าน สะโพกนั่งค้างอยู่กับเสาปูน มองลงที่ความสูงด้านล่างประมาณสองเมตรครึ่งอย่างชั่งใจ

เธอไม่สนกางเกงนงกางเกงในอะไรมันจะโผล่ ฮึบกระโดดลงไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน

พอเท้าแตะพื้นเท่านั้นคนตัวเล็กทำใบหน้าเหยเก มันร้าวทั้งช่วงล่าง นั่งเอามือจับขาทั้งสองข้างครวญโอดโอย

พยูเอามือปิดปากตัวเองอย่างตกใจ ส่งเสียงอะไรก็ไม่ได้ รีบปรี่เข้าไปหาอีกฝ่าย ทั้งเทียวมองกลับไปทางฝั่งห้องนอนคุณภาคิน

น้ำหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีพยูเข้ามาช่วย ก่อนจะประคองกันเดินเข้าบ้าน ใช้ความเงียบที่สุดไม่ให้เจ้าของบ้านสงสัย

"ไปไหนดีคะ" พยูกระซิบกระซาบถาม จะให้พาขึ้นไปส่งห้องข้างบนของเจ้านายหรือจะไปอยู่ไหนดี

"ห้องรับแขกพยู" เธอไม่กล้าขึ้นไปเจอเขาตอนนี้หรอก หากเขารู้ว่าเธอเข้าบ้านได้สำเร็จเขาไม่ได้นอนพอดี คงจะหัวเสียกับเธอไปจนเช้า แล้วไหนเขาจะต้องไปทำงานอีก เธอไม่ประสงค์สร้างปัญหา ให้เขาได้หลับนอนสบายๆ

"คุณน้ำหนึ่งจะนอนที่นี่เหรอคะ" พยูถามอย่างแปลกใจ ก็นึกว่าจะให้เธอพาขึ้นไปด้านบน

"พยูก็เห็นว่าเจ้านายพยูยินดีต้อนรับฉันมากเลยล่ะ เอาเป็นว่าฉันนอนที่นี่ก่อนแล้วกัน เดี๋ยววันหลังค่อยหาทางขึ้นไปนอนบนห้อง" หรือเช้ามาเขาจะจับเธอโยนออกจากบ้านก่อนก็ไม่รู้

"พยูไปนอนเถอะ ปิดไฟให้ด้วยนะ" น้ำหนึ่งบอกพลางขยับสะโพกแล้วยกขาทั้งสองข้างขึ้นวางบนโซฟาตัวยาวเตรียมนอน

"งั้นเดี๋ยวพยูไปเอาผ้าห่มกับหมอนให้ดีกว่าค่ะ" นอนแบบนี้หนาวแน่ เธอจึงเดินออกจากห้องรับแขกไปขนเอาผ้าห่มกับหมอนในห้องตัวเองที่ซักสะอาดจนหอมเพื่อผลัดเปลี่ยนกันใช้แล้วรีบถือกลับมา

"มาแล้วค่า"

น้ำหนึ่งมองคนที่ถือหมอนมาใบหนึ่งกับผ้าห่มผืนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มากด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"พยูดีใจที่คุณน้ำหนึ่งกลับมาค่ะ"

"ขอบใจพยูมากนะ" น้ำหนึ่งอ้าแขนออกพยูรีบเข้ามากอด ถึงอยู่ด้วยกันแค่เดือนเดียวแต่เราสนิทกันมากเหมือนอยู่กันเป็นสิบชาติ

"ตอนเช้าถ้าเจ้านายพยูถามว่าฉันเข้ามาได้ไง พยูก็บอกไปว่าฉันหาทางเข้ามาเองจะได้ไม่โดนดุเข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ"

"ไปนอนได้แล้ว"

"ฝันดีค่ะคุณน้ำหนึ่ง"

"ฝันดีพยู"

คล้อยหลังพยูเดินออกไปแล้วน้ำหนึ่งค่อยๆ พลิกตัวนอนตะแคง ได้กลิ่นของโซฟา กลิ่นอายของตัวบ้าน และบรรยากาศในนี้ทำให้เธอนึกถึงตอนที่อยู่ที่นี่

น้ำหนึ่งบอกกับตัวเองว่าเธอจะไม่มีทางไปไหนอีกแล้ว เธอจะง้อสามีจนสุดความสามารถที่มี เมื่อก่อนเขาเคยรักก็จะทำให้เขากลับมารักเธออีกครั้งให้ได้ ถึงแม้ยากเท่าไหร่เธอก็จะพยายาม

ง้อสามีตัวเอง ไม่ได้ง้อสามีคนอื่นสักหน่อย บอกเลยเธอทุ่มสุดตัว!