ตอนที่ 3 - 3

"หัวหน้าหวัง คุณอ้างว่าไม่ได้เข้าคลังยาชั้นในมาเป็นสัปดาห์ แต่เศษใบไม้ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเมื่อต้นเดือนกลับติดอยู่กับโคลนสดใหม่บนรองเท้าของคุณ อธิบายมาสิว่าคุณไปเหยียบมันมาได้อย่างไร หากไม่ได้ลอบเข้าไปในคลังยาคืนนี้!"

"ผม... คือผม..." หัวหน้าหวังเข่าอ่อนยวบ ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เขาไม่คิดเลยว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเศษใบไม้ที่มองแทบไม่เห็น จะกลายมาเป็นบ่วงรัดคอเขาจนดิ้นไม่หลุด

สวี่เมิ่งเจียวที่ยืนอยู่ด้านหลังลอบกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดในกายเย็นเฉียบ เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ฟางซินเยว่ที่โง่เขลาและเอาแต่ใช้อารมณ์ จะมีความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ นิติเวช และความช่างสังเกตที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้! ยิ่งเห็นสายตาชื่นชมที่หลี่เจิงถิงลอบมองฟางซินเยว่ สวี่เมิ่งเจียวก็ยิ่งอิจฉาจนแทบกระอักเลือด

"ผมให้เวลาคุณสารภาพความจริงหัวหน้าหวัง" หลี่เจิงถิงก้าวเข้าไปประชิด มือขวาวางแหมะลงบนซองปืนที่เอวอย่างจงใจ

"การจัดฉากขโมยทรัพย์สินของรัฐเพื่อใส่ร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์ โทษของมันไม่ใช่แค่ถูกปลดจากตำแหน่ง แต่คุณจะได้ไปนอนหนาวในคุกมณฑลสิบปีเป็นอย่างต่ำ! บอกมาใครเป็นคนสั่งให้คุณทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้!"

แรงกดดันทางจิตวิทยาของนายตำรวจหนุ่มผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะรับมือได้ หัวหน้าหวังทนรับความกดดันไม่ไหว ขาทั้งสองข้างทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นลานตากข้าว

"ผมยอมแล้ว! ผมยอมสารภาพแล้วครับผู้กอง!" หวังซานร้องไห้โฮ

"ผมเป็นคนเอาโสมคนปลอมไปซ่อนไว้หลังกระท่อมของฟางซินเยว่เอง! มี... มีคนเอาเงินห้าสิบหยวนมาจ้างผม ให้หาทางไล่นังเด็กนี่... เอ๊ย ไล่ซินเยว่ออกไปจากหมู่บ้าน ผมหน้ามืดเพราะความโลภ เลยขโมยกุญแจผู้เฒ่าหลินเข้าไปเอาหญ้าคืนชีพมานิดหน่อยเพื่อหวังจะเอาไปขายเอง แล้วก็จัดฉากเรื่องขโมยของเพื่อโยนความผิดให้ซินเยว่ครับ!"

คำสารภาพของหัวหน้าหวังเปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ตกลงกลางลานตากข้าว ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้นที่ถูกหัวหน้าหมู่บ้านหลอกใช้เป็นเครื่องมือ

"ไอ้คนสารเลว! แกกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!"

"ปลดมันออกจากการเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!"

สวี่เมิ่งเจียวหน้าถอดสี รีบก้าวถอยหลังไปซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มชาวบ้านอย่างเงียบๆ ภาวนาไม่ให้หัวหน้าหวังหลุดชื่อของตนออกมา โชคดีที่หัวหน้าหวังยังมีความกลัวเกรงต่ออิทธิพลของญาติพี่น้องตระกูลสวี่ในเมือง เขาจึงไม่ได้ซัดทอดมาถึงตัวเธอโดยตรง

แผนการแรกของสวี่เมิ่งเจียวพังพินาศไม่เป็นท่า แทนที่จะได้เหยียบฟางซินเยว่ให้จมดิน กลับกลายเป็นว่าเธอต้องเสียหมากตัวสำคัญอย่างหัวหน้าหวังไปอย่างสูญเปล่า!

หลี่เจิงถิงพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนเข้ามารวบตัวหัวหน้าหวังใส่กุญแจมือ จากนั้นเขาก็หันกลับมามองเด็กสาวผู้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางลมหนาว

ฟางซินเยว่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง เธอไม่ได้แสดงอาการดีใจจนเนื้อเต้นที่รอดพ้นจากข้อกล่าวหา ทว่าแววตาที่เคยมืดมนของร่างเดิม กลับถูกแทนที่ด้วยความเฉลียวฉลาด สุกสกาว และเย่อหยิ่งอย่างมีศักดิ์ศรี

"ขอบคุณผู้กองหลี่ที่ให้ความเป็นธรรม" ฟางซินเยว่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อย เป็นการขอบคุณที่เขาไม่ได้เข้าข้างคนผิดและช่วยต้อนผู้ต้องหาจนมุม

หลี่เจิงถิงมองสบตากับเธอ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขามีระลอกคลื่นแห่งความสนใจพาดผ่าน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาอย่างที่ตาเห็น ความสามารถในการวิเคราะห์ที่แม่นยำ ความรู้เรื่องสมุนไพรที่ลึกซึ้ง และความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญที่ไม่หวั่นเกรงต่อหน้าอำนาจมืด ช่างดึงดูดสายตาเขาเสียเหลือเกิน

"มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว" หลี่เจิงถิงตอบเสียงทุ้ม มุมปากที่มักจะเหยียดตรงเสมอของเขา คล้ายจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่แทบมองไม่เห็น

"คุณเองก็... ทำได้ดีมาก ฟางซินเยว่"