ตอนที่ 3 - 2

สวี่เมิ่งเจียวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบแทรก "ซินเยว่! หลักฐานก็วางอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอยังจะดื้อด้านอยู่อีกเหรอ ผู้กองหลี่คะ เธอหัวรั้นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันเกรงว่าถ้าไม่จับกุมตัวเธอไปสอบสวนที่สถานี..."

"ผมเป็นคนถาม ไม่ใช่คุณ"

คำพูดราบเรียบแต่เฉียบขาดของหลี่เจิงถิงตัดบทสวี่เมิ่งเจียวจนหน้าหงาย ดอกบัวขาวถึงกับสะอึก รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า หลี่เจิงถิงไม่แม้แต่จะปรายตามองท่าทีน่าสงสารของเธอ เขาหันกลับมาทางฟางซินเยว่ พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เธอพูดต่อ

ฟางซินเยว่ก้าวเดินเข้าไปใกล้ห่อผ้าบนพื้นอีกครั้ง เธอชี้ไปที่รอยเปื้อนโคลนบนผ้าฝ้ายสีคล้ำที่ใช้ห่อสมุนไพร

"ข้อแรกนะคะผู้กอง หากฉันเป็นคนขโมยสมุนไพรห่อนี้ในตอนกลางคืนที่ฝนเพิ่งตก มือของฉันย่อมต้องเปื้อนโคลนและทิ้งรอยนิ้วมือหรือคราบฝ่ามือไว้บนห่อผ้านี้" เธอชูมือทั้งสองข้างที่ผอมแห้งและสะอาดสะอ้านให้ทุกคนดู "แต่รอยโคลนรูปฝ่ามือที่ประทับอยู่บนห่อผ้านั้น มีขนาดใหญ่และกว้างกว่ามือของฉันเกือบเท่าตัว มันคือรอยมือของผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่มีนิ้วหัวแม่มือหนาและสั้น ซึ่งบังเอิญจังเลยนะคะ รอยมือนั้นมีขนาดและรูปทรงคล้ายกับมือของหัวหน้าหวังไม่มีผิด"

หัวหน้าหวังสะดุ้งโหยง รีบซ่อนมือทั้งสองข้างไพล่หลังทันที "ล... หล่อนพูดจาเหลวไหล! ฉันเป็นคนค้นเจอห่อผ้านี้ มันก็ต้องมีรอยมือฉันสิวะ!"

"งั้นเหรอคะ" ฟางซินเยว่เลิกคิ้ว "การค้นพบของกลาง ปกติแล้วคนเราจะหยิบจับตรงปมผ้าหรือหิ้วขึ้นมา ไม่ใช่การประทับฝ่ามือเปื้อนโคลนลงไปเต็มๆ กลางห่อผ้าในลักษณะกดทับและอุ้มแบบนั้น เว้นเสียแต่ว่า คุณเป็นคนแบกมันมาซ่อนไว้ในกองฟางด้วยตัวเอง!"

"แก... นังเด็กปากดี! มีพยานเห็นว่าแกวิ่งออกมาจากคลังยา แกจะเถียงยังไง!" หัวหน้าหวังตะคอก เหงื่อแตกพลั่ก

หลี่เจิงถิงหรี่ตาลง เขากวาดสายตามองรอยมือบนห่อผ้าอย่างพินิจพิเคราะห์ สิ่งที่เด็กสาวพูดถูกต้องตามหลักการสืบสวนเบื้องต้นทุกประการ รอยโคลนนั้นเกิดจากการอุ้มวัตถุที่มีน้ำหนัก ไม่ใช่การหยิบจับธรรมดา

"ข้อที่สอง..." ฟางซินเยว่ไม่ได้ปล่อยให้หัวหน้าหวังได้พักหายใจ เธอเดินเข้าไปใกล้หัวหน้าหมู่บ้านจนอีกฝ่ายต้องถอยร่นไปครึ่งก้าว สายตาคมกริบของเธอก้มลงมองที่รองเท้าบูทยางเปื้อนโคลนของเขา "คุณบอกว่าคุณไม่ได้เข้าไปในคลังยาชั้นในมาเป็นอาทิตย์แล้วใช่ไหมคะ"

"ใช่! กุญแจคลังยาชั้นในอยู่กับผู้เฒ่าหลิน ฉันจะเข้าไปได้ยังไง!"

"ถ้าอย่างนั้น..." ฟางซินเยว่ยิ้มเย็น "เศษใบไม้ที่ติดอยู่ตรงซอกส้นรองเท้าบูทของคุณ มันมาจากไหนล่ะคะ"

ทุกคนก้มลงมองตามสายตาของเธอทันที ที่ซอกส้นรองเท้าบูทยางของหัวหน้าหวัง มีเศษใบไม้แห้งสีเขียวคล้ำรูปร่างหยักศกขนาดเล็กติดอยู่กับก้อนโคลนจริงๆ

หลี่เจิงถิงขมวดคิ้ว เขาก้าวเข้าไปนั่งย่อเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้คีมขนาดเล็กที่พกติดตัวคีบเศษใบไม้นั้นขึ้นมาพิจารณา

"มันก็แค่เศษใบหญ้าแห้งๆ แถวนี้แหละ! หล่อนจะเอามาเป็นประเด็นทำไม!" หัวหน้าหวังโวยวายด้วยความร้อนรน

"เศษใบหญ้าแถวนี้งั้นหรือ" ฟางซินเยว่หัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังและเต็มไปด้วยความรู้ระดับผู้เชี่ยวชาญ "ผู้กองหลี่คะ เศษใบไม้ที่คุณถืออยู่คือส่วนปลายใบของสมุนไพรที่มีชื่อว่าหญ้าคืนชีพ สมุนไพรชนิดนี้เติบโตเฉพาะในซอกหินบนหน้าผาสูงชันที่มีความชื้นจำเพาะ หมู่บ้านของเราเพิ่งเก็บเกี่ยวมันมาได้เพียงครึ่งชั่งเมื่อต้นเดือน และเนื่องจากมันมีมูลค่าสูงมาก ผู้เฒ่าหลินจึงเก็บรักษามันไว้ในคลังยาชั้นในสุด ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนที่มีกุญแจ"

ฟางซินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้าหวังที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นกระดาษ

"หญ้าคืนชีพมีกลิ่นเฉพาะตัว หากดมดูจะได้กลิ่นหอมเย็นของเมนทอลผสมกับกลิ่นไอดิน ผู้กองลองดมดูสิคะ"

หลี่เจิงถิงยกเศษใบไม้นั้นขึ้นใกล้จมูก กลิ่นหอมเย็นจางๆ ลอยมาแตะจมูกจริงๆ ตรงตามที่เด็กสาวอธิบายทุกประการ นัยน์ตาของตำรวจหนุ่มทอประกายวาบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินเข้าหาหัวหน้าหวังด้วยแรงกดดันมหาศาล

"สมุนไพรชนิดนี้ไม่มีทางร่วงหล่นอยู่ตามแปลงนาหรือลานตากข้าว" หลี่เจิงถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจดุจสายฟ้าฟาด