ตอนที่ 2 - 3

ชาวบ้านเริ่มหันมองหน้ากัน ก่อนจะก้มลงมองที่เท้าของฟางซินเยว่

รองเท้าผ้าใบสีดำที่ขาดวิ่นของเธอ แห้งสนิทและไม่มีรอยโคลนสีแดงจากแปลงนาเลยแม้แต่นิดเดียว!

"นั่น... นั่นอาจจะเพราะหล่อนเปลี่ยนรองเท้าแล้วก็ได้!" หัวหน้าหวังแย้งขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เหงื่อเย็นเริ่มซึมตามไรผม

"กระท่อมฉันมีรองเท้าแค่คู่เดียว ไปค้นดูได้เลย" ฟางซินเยว่ตอบกลับทันควัน ก่อนจะชี้ปลายนิ้วที่ผอมแห้งไปที่ห่อสมุนไพรบนพื้น "แต่เรื่องโคลนยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือ ของที่อยู่ในห่อนั้นต่างหาก"

"หล่อนจะเล่นลิ้นอะไรอีก! ของในนั้นก็คือโสมคนกับสมุนไพรที่หล่อนขโมยมาไง หลักฐานคาตาขนาดนี้!"

"หลักฐานคาตา?" ฟางซินเยว่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นกังวานใสแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน "หัวหน้าหวัง คุณแน่ใจเหรอว่านั่นคือสมุนไพรจากคลังยาของเราจริงๆ"

"แน่สิวะ! ฉันเป็นคนตรวจนับเองกับมือ!"

"งั้นคุณคงตาบอด หรือไม่ก็สมองเสื่อมไปแล้ว" คำด่าที่ตรงไปตรงมาของฟางซินเยว่ทำให้ชาวบ้านอ้าปากค้าง ไม่มีใครกล้าด่าหัวหน้าแบบนี้มาก่อน

"คลังยาของหมู่บ้านเรา เก็บสมุนไพรที่เพิ่งตากแห้งด้วยวิธีรมควันไม้สน กลิ่นของมันจะมีเอกลักษณ์คือกลิ่นฉุนของควันไฟผสมอยู่..."

ฟางซินเยว่กวาดสายตามองทุกคนที่กำลังอึ้ง "แต่ลองดมดูสิ สมุนไพรในห่อนี้มีกลิ่นควันไม้สนไหม ไม่มี! มันมีแต่กลิ่นเหม็นอับของเชื้อราและกลิ่นดินประสิวจางๆ ซึ่งเป็นลักษณะของสมุนไพรเก่าที่ถูกเก็บรักษาอย่างผิดวิธีมานานกว่าครึ่งปี!"

ชาวบ้านหลายคนที่ทำงานในฝ่ายสมุนไพรเริ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ห่อผ้า สูดดมกลิ่นตามที่ฟางซินเยว่บอก ก่อนที่ใบหน้าของพวกเขาจะเปลี่ยนไป

"จริงด้วย กลิ่นมันแปลกๆ ไม่มีกลิ่นควันไม้สนเลย!"

"ยิ่งไปกว่านั้น..." ฟางซินเยว่พูดต่อ เสียงของเธอดังและทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ ทุบทำลายแผนการของฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ปรานี "โสมคนที่อยู่ในห่อนั่น ไม่ใช่โสมคนภูเขาที่พวกเราหามาได้หรอก แต่เป็นรากผักชีล้อมป่าที่ถูกเอามาต้มกับน้ำตาลทรายแดงแล้วตากแห้งเพื่อย้อมสีให้ดูเหมือนโสมคนต่างหาก! คนที่ทำของปลอมพรรค์นี้ขึ้นมา คงไม่ได้ตั้งใจจะเอาไปขายในตลาดมืดหรอก แต่น่าจะตั้งใจเอามาจัดฉากใส่ร้ายคนอื่นมากกว่า!"

ฮือฮา!

ลานตากข้าวแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ชาวบ้านต่างพากันตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน แม้แต่หัวหน้าหวังก็หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก เขามองไปที่สวี่เมิ่งเจียวอย่างลุกลี้ลุกลน

สวี่เมิ่งเจียวเองก็เบิกตากว้างด้วยความช็อก มือที่กำชายเสื้อแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

'เป็นไปไม่ได้! ฟางซินเยว่มันโง่จะตาย มันจะไปรู้เรื่องวิธีดูสมุนไพรลึกซึ้งขนาดนี้ได้ยังไง! มันสมควรแค่ร้องไห้ฟูมฟายแล้วก็โดนลากตัวไปลงโทษไม่ใช่เหรอ! ทำไมมันถึง... ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้!'

ฟางซินเยว่มองตรงไปยังสวี่เมิ่งเจียวที่กำลังหน้าถอดสี รอยยิ้มเย็นเยียบของศัลยแพทย์สาวประทับลงบนมุมปาก แววตาของเธอราวกับพญามัจจุราชที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนในตาข่าย

"สวี่เมิ่งเจียว หัวหน้าหวัง" ฟางซินเยว่เอ่ยชื่อทั้งสองคนช้าๆ ทีละคำ "การจะโยนความผิดให้คนอื่นน่ะ อย่างน้อยก็ควรจะทำการบ้านให้มันเนียนกว่านี้หน่อยนะ เอาของปลอมกิ๊กก๊อกมาใส่ร้ายฉัน คิดว่าฉันฟางซินเยว่ เป็นแค่คนโง่ให้พวกคุณเหยียบย่ำเล่นหรือยังไง"

สายลมยามดึกพัดผ่านลานตากข้าว หอบเอาความหนาวเย็นยะเยือกมาปะทะร่างของทุกคน ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ร่างซูบผอมของเด็กสาวกลับยืนหยัดอย่างสง่างาม ดุจดาบคมกริบที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก พร้อมที่จะเชือดเฉือนทุกคนที่ขวางทาง!