ตอนที่ 2 - 2

"ฉันรู้ว่าช่วงนี้เธอขัดสน และโกรธแค้นที่ฉันได้โควตาไปเรียนต่อ แต่เธอจะเอาความโกรธมาลงกับทรัพย์สินของส่วนรวมไม่ได้นะ สมุนไพรพวกนี้สำคัญกับปากท้องของทุกคนมาก ฮึก... รีบสารภาพผิดกับหัวหน้าหวังเถอะนะ ถ้ารับสารภาพ บางทีทางตำบลอาจจะเห็นใจและลดโทษให้ ไม่ต้องถูกส่งไปใช้แรงงานในเหมืองหิน"

คำพูดของสวี่เมิ่งเจียวฟังดูเหมือนกำลังปกป้องและวิงวอนแทนสหาย แต่ในความเป็นจริง มันคือการยัดเยียดแรงจูงใจ และ ตอกย้ำความผิดให้ฟางซินเยว่อย่างแนบเนียน เธอจงใจดึงเรื่องความอิจฉาริษยาและเรื่องตลาดมืดเข้ามาเกี่ยว เพื่อให้ชาวบ้านปักใจเชื่อว่าฟางซินเยว่ขโมยไปเพราะความโลภและความแค้นส่วนตัว

"ใช่! เมิ่งเจียวพูดถูก หล่อนมันจิตใจคับแคบ! เมิ่งเจียวแสนดีขนาดนี้ยังไปผลักเขาตกน้ำ วันนี้ยังมาขโมยของอีก นังเด็กจิตใจอำมหิต!" ป้าหลี่ขาเมาท์ประจำหมู่บ้านตะโกนเสริม

สวี่เมิ่งเจียวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มสมเพชไว้ในเงามืด

'ฟางซินเยว่เอ๋ย ฟางซินเยว่ คราวนี้แหละแกจะต้องถูกไล่ออกจากหมู่บ้านอย่างสมบูรณ์แบบ ในนิยาย แกอาจจะใช้วิชามารเอาตัวรอดมาได้ แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนคุมเกม แกไม่มีทางรอดหรอก!'

ผู้ทะลุมิติสาวมั่นใจในแผนการนี้มาก เธอตกลงกับหัวหน้าหวังไว้แล้วว่าจะแบ่งผลกำไรจากการเอาสมุนไพรชุดนี้ไปขายให้เขาครึ่งหนึ่ง โดยแลกกับการเอาของมาซ่อนไว้ที่กระท่อมของฟางซินเยว่เพื่อใช้เป็นแพะรับบาป

ทว่าสิ่งที่สวี่เมิ่งเจียวไม่รู้ก็คือ วิญญาณที่สิงอยู่ในร่างของเด็กสาวตรงหน้า ไม่ใช่นางเอกแสนดีที่สติแตกคนเดิมอีกต่อไป

ท่ามกลางเสียงด่าทอที่ดังอื้ออึง ฟางซินเยว่เพียงแค่ยืนเอามือไพล่หลัง สายตาของเธอไม่ได้มองสวี่เมิ่งเจียวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับกวาดมองไปที่ห่อสมุนไพรบนพื้นดินอย่างพินิจพิเคราะห์

ในฐานะแพทย์แผนจีนที่คลุกคลีกับสมุนไพรมาทั้งชีวิต เพียงแค่ปรายตามองและสูดดมกลิ่นที่ลอยมาตามลม เธอก็แยกแยะองค์ประกอบทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง

"ร้องไห้จบหรือยัง"

น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นยะเยือกของฟางซินเยว่ดังฝ่าเสียงซุบซิบขึ้นมา แม้จะไม่ดังมาก แต่มันกลับมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ลานตากข้าวเงียบกริบลงกะทันหัน

สวี่เมิ่งเจียวชะงัก รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่แข็งค้าง "ซ... ซินเยว่ เธอพูดอะไรน่ะ ฉันแค่เป็นห่วงเธอ..."

"ถ้าห่วงฉัน ก็เก็บน้ำตาของเธอไปซะสวี่เมิ่งเจียว เพราะมันดูปลอมจนฉันจะอ้วก" ฟางซินเยว่เหยียดยิ้ม เธอค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ห่อผ้าที่วางอยู่กลางลาน ท่ามกลางสายตาระแวดระวังของหัวหน้าหวัง

"หยุดอยู่ตรงนั้นนะ นังขโมย! ห้ามแตะต้องของกลางเด็ดขาด!" หวังซานตวาดพร้อมกับชี้หน้า

ฟางซินเยว่หยุดเท้าลง ห่างจากห่อผ้าเพียงหนึ่งก้าว เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"หัวหน้าหวัง คุณบอกว่ามีคนเห็นฉันลอบเข้าไปในคลังยาตอนหัวค่ำ แล้วขโมยห่อนี้มาซ่อนไว้ที่กองฟางหลังกระท่อมใช่ไหม"

"ใช่! มีพยานเห็นเต็มสองตา!"

"พยานที่ว่าคือใคร สวี่เมิ่งเจียวหรือเปล่า?" เธอย้อนถามเสียงเรียบ

สวี่เมิ่งเจียวสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้าวออกมาแก้ตัว "ม... ไม่ใช่ฉันนะ! ลุงเกาที่เฝ้าคลังยาต่างหากที่เห็นเงาคนวิ่งออกมา แล้วบอกว่ารูปร่างเหมือนเธอ!"

"อ้อ... รูปร่างเหมือนฉัน" ฟางซินเยว่พยักหน้าช้าๆ "คลังยาของหมู่บ้านตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก ส่วนกระท่อมของฉันอยู่ท้ายหมู่บ้านทางทิศตะวันตก ระหว่างทางต้องผ่านแปลงนาที่มีดินโคลนแฉะเพราะฝนเพิ่งตกไปเมื่อบ่าย ถ้าฉันวิ่งขโมยของมาจริงๆ รองเท้าและขากางเกงของฉันก็ต้องเปื้อนโคลนจากแปลงนา ถูกไหม"