ตอนที่ 2 - 1

แผนร้ายกลางลานตากข้าว

ปัง!

บานประตูไม้ที่ผุพังของกระท่อมท้ายหมู่บ้านถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานพับหลุดกระเด็น แสงจากคบเพลิงและไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจ้าจนแสบตา เผยให้เห็นกลุ่มชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนอออยู่ด้านนอก

นำโดยหวังซาน หัวหน้าหมู่บ้านที่มีใบหน้าดุดันถมึงทึง และข้างกายเขาก็คือสวี่เมิ่งเจียว หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตและกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ดูสะอาดสะอ้าน รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม ดวงตาของเธอแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนที่บุกเข้ามาต้องชะงักงัน คือภาพของเด็กสาวที่ยืนอยู่กลางกระท่อม

แทนที่ฟางซินเยว่จะขดตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง ร้องไห้ฟูมฟาย หรือกรีดร้องด่าทอเหมือนทุกครั้งที่ถูกจับผิด เธอกลับยืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตรงดุจต้นสนต้านลมหนาว ใบหน้าที่ซูบผอมและซีดเซียวจากการขาดอาหารกลับมีความสง่างามอย่างประหลาด โดยเฉพาะดวงตาหงส์คู่นั้น มันนิ่งสงบ ลึกล้ำ และเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในเหมันตฤดู

หวังซานชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบกับสายตานั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามไขสันหลังโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ด้วยทิฐิและตำแหน่งหน้าที่ เขาจึงรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งและตวาดเสียงกร้าว

"ฟางซินเยว่! ไม่ต้องมาทำหน้าตายไม่รู้เรื่องรู้ราว มีคนเห็นว่าเมื่อตอนหัวค่ำ หล่อนลอบเข้าไปในคลังยาของหมู่บ้าน แล้วขโมยโสมคนกับสมุนไพรหลวงไป! ตอนนี้ของกลางถูกพบซุกซ่อนอยู่ในกองฟางหลังกระท่อมของหล่อน ตามพวกเราไปที่ลานตากข้าวเดี๋ยวนี้ เลขาธิการพรรคประจำตำบลและชาวบ้านทุกคนรอตัดสินโทษหล่อนอยู่!"

ฟางซินเยว่ไม่ได้เอ่ยปากเถียง เธอกวาดสายตามองหวังซาน สลับกับสวี่เมิ่งเจียวที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายเย้ยหยัน

"ได้สิ" เสียงของเธอแหบพร่าแต่กลับกังวานชัดเจน "ในเมื่อเจอของกลางแล้ว ก็ไปลานตากข้าวกันเถอะ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสมุนไพรพวกนั้น มันเดินมาอยู่ที่กองฟางหลังกระท่อมฉันได้ยังไง"

ท่าทางสงบนิ่งเกินคาดของฟางซินเยว่ทำให้ชาวบ้านที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาจับตัวเธอถึงกับชะงัก ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวเธอ ฟางซินเยว่ก้าวเดินนำออกจากกระท่อมด้วยท่วงท่าที่มั่นคงราวกับกำลังเดินตรวจวอร์ดในโรงพยาบาล ไม่ใช่ผู้ต้องหาที่กำลังจะถูกไต่สวน

ณ ลานตากข้าวประจำหมู่บ้าน

แสงไฟจากสปอตไลต์ดวงใหญ่ที่ต่อสายตรงจากเครื่องปั่นไฟสาดส่องไปทั่วลานกว้าง ชาวบ้านเกือบทั้งหมู่บ้านถูกปลุกให้มารวมตัวกันกลางดึก เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ห่อผ้าสีคล้ำที่ถูกเปิดออกกลางลาน ภายในนั้นคือโสมคนภูเขาขนาดใหญ่และสมุนไพรหายากอีกหลายชนิด ซึ่งล้วนเป็นสมบัติของส่วนรวมที่เตรียมจะส่งเข้าอำเภอชิงเหอเพื่อแลกเป็นเงินกองทุนหมู่บ้าน

เมื่อฟางซินเยว่เดินเข้ามาถึง เสียงด่าทอก็ดังระงมขึ้นทันที

"นังเด็กสารเลว! วันๆ ไม่ยอมทำงานทำการ เอาแต่สร้างเรื่อง! คราวก่อนก็รังแกสวี่เมิ่งเจียว คราวนี้ถึงขั้นขโมยของส่วนรวม!"

"สมุนไพรพวกนั้นคือหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเราทั้งหมู่บ้านนะ! หล่อนกะจะเอาไปขายในตลาดมืดแล้วฮุบเงินไว้คนเดียวใช่ไหม!"

"ไล่มันออกไปจากหมู่บ้านเลย! ส่งตัวไปให้สถานีตำรวจซะ!"

ท่ามกลางเสียงก่นด่า สวี่เมิ่งเจียวก้าวออกมายืนด้านหน้า หญิงสาวบีบน้ำตาจนไหลอาบแก้ม เธอช้อนตามองฟางซินเยว่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวและผิดหวัง

"ซินเยว่ ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ล่ะ" สวี่เมิ่งเจียวสะอื้น เสียงของเธอสั่นเครือจนชาวบ้านที่ได้ยินต่างพากันสงสาร