EP 8 วิธีเลี้ยงหมาดุ

EP 8

วิธีเลี้ยงหมาดุ

........................................

@สถานบันเทิงชื่อดังใจกลางกรุงเทพ

"เฮ้อ~" ริมฝีปากอมชมพูถอนหายใจออกมาเบา ๆ เป็นระยะในขณะที่ดวงตาเอาแต่จ้องมองไปยังเครื่องดื่มสีใสในแก้วราคาแพง เสียงเพลงที่ดังกังวานทำเอาใจสั่นไปตามทำนอง แต่กลับไม่อาจทำให้ลินดาหายฟุ้งซ่านไปได้เลย เพราะภาพสายตาเย็นชาของโซ่ยามที่สบกันเมื่อช่วงบ่ายยังคงติดอยู่ในความทรงจำไม่สามารถสลัดออกไปได้

"เขาว่าถ้าเราถอนหายใจหนึ่งครั้ง คนเราจะอายุสั้นไปหนึ่งปี ตอนนี้เราว่าลินน่าจะอายุสั้นไปร้อยปีน่าจะได้แล้วมั้ง (^_^) " หนุ่มลูกครึ่งเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของลินดาด้วยน้ำเสียงขบขัน ทำเอาลินดาถึงกับยู่ปากใส่เพื่อนตัวเองทันที ก่อนที่ท่าทางสดใสที่แสดงออกมาเล็กน้อยเมื่อครู่จะพลันหายไป และเปลี่ยนเป็นความหม่นหมองเช่นเดิม ดวงตาคมของหนุ่มลูกครึ่งจ้องมองเพื่อนสนิทวัยเยาว์ด้วยความสงสัย ว่าอะไรที่ทำให้คนที่เคยแข็งแกร่งและไม่ไหวเอนไปกับสิ่งรอบข้างมีท่าทางแบบนี้ได้

".....เจ"

"ลินถามอะไรหน่อยสิ" ลินดาเอ่ยเสียงแผ่ว มือบางทั้งสองข้างประสานเข้าหากันก่อนจะจับคลำกันไปมาอย่างสะเปะสะปะราวกับกำลังว้าวุ่นใจ อาจเพราะรู้สึกอัดอั้นใจจนเกินจะรับไหว

"ว่าไงครับ (^_^) " เจสันตอบรับคำพูดของลินดาด้วยท่าทางใส่ใจ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรที่ทำให้ลินดาที่ปกติจะปากหนัก และ ไม่เปิดเผยด้านอ่อนแอของตัวเองง่าย ๆ แม้แต่กับคนใกล้ตัว มีท่าทางอ่อนไหวได้ขนาดนี้ และ อะไรคือสิ่งที่ทำให้ในช่วงนี้คนที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กโศกเศร้าได้ขนาดนี้กัน

"เจเคยรักใครแค่ข้างเดียวบ้างไหม?" ลินดาเอ่ย ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยแพขนตาหนาจ้องมองเพื่อนหนุ่มที่แสนไว้วางใจด้วยความสั่นระริก ทั้งที่ปกติจะแสนโฉบเฉี่ยว และ เย่อหยิ่ง

"...................." เจสันเมื่อได้ฟังมีอาการนิ่งไป หัวใจของเขามีอาการสั่นระรัว และ รู้สึกวูบโหวงในเวลาเดียวกัน ยามแรกที่ได้ฟังเขารู้สึกตื่นเต้นจนทำให้แทบอยากจะเผยความในใจที่เก็บซ่อนเอาไว้มาอย่างยาวนานออกไป แต่ทว่าแววตาสั่นระริกที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดของลินดาในตอนนี้มันทำให้เขารู้ ว่าคนในคำถามของลินดาต่อให้ตายอย่างไรก็ไม่ใช่เขา เพราะอย่างนั้นเขาจึงทำได้แค่เก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจเช่นเดิม เก็บเอาไว้ในส่วนลึก เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าได้รับรู้

"เจ?" เมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มเอาแต่นั่งเงียบลินดาก็คาดคั้นเอาคำตอบเสียงแผ่ว

".....เคยสิ ลิน" เจสันเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทว่าก็ยังคงยิ้มให้ลินดาอย่างอ่อนโยนเช่นเคย

"แล้วเจจัดการกับความรู้สึกแบบนั้นยังไงหรอ เจเคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าบ้างหรือเปล่า"

"เคยรู้สึกไหมว่าต่อให้ทำดีแค่ไหนก็ไม่มีทางได้หัวใจเขามา....." ลินดาเอ่ยด้วยท่าทางสับสน และ อัดอั้นใจ ตอนนี้เธอรู้สึกอยากจะพูดระบายทุก ๆ อย่างให้ใครสักคนรับรู้ และ รับฟังเหลือเกิน ซึ่งคนที่เธอไว้ใจได้ก็คงมีเพียงแค่คนตรงหน้านี้เท่านั้น แต่ทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยค เพื่อนที่เคยสุภาพ และ อ่อนโยนก็เอ่ยเสียงเข้มขึ้นอย่างไม่เคยเป็น

"ลินไม่ใช่คนไร้ค่า"

"อย่าคิดแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ"

"เจ....." เมื่อเห็นเจสันเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง ก็ทำเอาลินดาถึงกับนิ่งอึ้งไป เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะมีท่าทางแบบนี้

"ลินไม่ได้ไร้ค่า ลินไม่จำเป็นต้องทนกับอะไรทั้งนั้น"

"จำเอาไว้นะ อย่าให้อะไรมาเปลี่ยนแปลงคุณหนูลินดาผู้เอาแต่ใจ และ แสนเย่อหยิ่งของเจ เพราะไม่งั้นเจก็คงน้อยใจน่าดูที่ลินเสียใจ และ ยอมให้คนอื่นทำร้าย ทั้ง ๆ ที่กับเจลินไม่เคยยอมให้เลยสักครั้ง (^_^) " เจสันรีบกลบเกลื่อนความวูบไหวในดวงตาตัวเองทันที ก่อนจะยกมือขยี้ผมที่แสนนุ่มลื่นของลินดาอย่างเบามือ

"หึ.....เจพูดเหมือนลินเป็นคนใจร้ายเลยนะ" ลินดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอนหัวไปพิงกับไหล่ของเจสัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของเพื่อนหนุ่มทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ซึ่งพอได้คิดตามเธอก็พบว่าตั้งแต่ที่เจอกับโซ่นั้น เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ อาจเพราะเขาคือรักแรก อาจเพราะเธอปรารถนาในตัวเขาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งนั่นมันเลยทำให้เธอตาบอด และ ลืมตัวตนของตัวเองไป ลืมไปว่าเธอเคยเย่อหยิ่ง และ รักตัวเองมากแค่ไหน

"จำเอาไว้นะลิน"

"ถ้าลินจะรักใครขึ้นมาละก็.....อย่ายอมตกเป็นเบี้ยล่างเด็ดขาด"

"ถึงแม้ลินจะรักเขามากแค่ไหน ลินก็อย่ายอมให้เขาควบคุม แต่ควรเป็นคนควบคุมซะเอง" เจสันเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าแฝงไปด้วยความจริงจัง อาจเป็นเพราะเขาไม่ชอบท่าทางที่ลินดาแสดงออกถึงความอ่อนแอก่อนหน้านี้ อาจเพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องเสียใจถึงได้แนะนำแบบนี้ออกไป สำหรับเขาแล้วคนบนโลกนี้จะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่มีเพียงลินดาเท่านั้นที่เขาจะไม่ยอมให้เสียน้ำตาเด็ดขาด

"จะควบคุมได้ยังไงกัน ถ้าอีกฝ่ายรักเราก็คงจะพอทำได้ แต่นี่มันไม่ใช่น่ะสิ" ลินดาพึมพำเสียงแผ่ว เธอได้แต่คิดว่าถ้าอีกฝ่ายรักกันสักนิดก็คงพอทำได้ แต่ในกรณีของเธอมันตรงกันข้ามเลย เพราะนอกจากเขาจะไม่รักเธอแล้ว เขายังไม่เคยแยแสเธอเลยสักนิด

"ลินเคยเลี้ยงหมาไม่ใช่หรอ"

"ลินไม่รู้หรอว่าพวกหมาดุ ๆ แล้วพอถูกเลี้ยงให้เชื่องมันจะมีสภาพยังไง"

"ป้อนข้าวมันให้อิ่ม เลี้ยงดูเอาใจมันให้ดี พอมันรู้ตัวอีกที.....จากหมาดุก็อาจกลายเป็นหมาเชื่องไปแล้วก็ได้ แล้วหลังจากนั้นต่อให้ลินจะดุด่า จะตบตี หรือ ทำร้ายเพื่อไล่ให้มันหนีไปยังไง มันก็จะกลับมากระดิกหางให้ลินอยู่เหมือนเดิม เพราะอะไรรู้ไหม เพราะหมามันเคยชินกับไออุ่นของเจ้าของไปแล้วไงล่ะ (^_^) "

"...................." ลินดานิ่งอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน หัวใจเธอพลันเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างแปลกประหลาดกับคำแนะนำที่แฝงไปด้วยความในของเพื่อน ถ้าถามว่าใครที่ทำให้เธอเติบโตมาเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้ ก็คงหนีไม่พ้นเจสันเพื่อนคนนี้ของเธอ ที่ทั้งตามใจ เอาใจเธอทุกอย่างแบบนี้นี่เอง

อีกด้าน

ในขณะที่นายแบบ และ นางแบบสาวกำลังพูดคุยกันอย่างกะหนุงกะหนิงอยู่อีกฝั่งของผับ แต่ทว่ากลับมีใครบางคนเอาแต่มองภาพที่ลินดากำลังนั่งอิงแอบแนบชิดกับเจสันอยู่อย่างไม่วางตา

........................................

เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์

= กำลังใจ(◕‿< ❀ )