ตอนที่ 5

คาบแรกเป็นวิชาคณิตศาสตร์ วิชาที่แสนจะเป็นที่น่าเบื่อและไม่เคยเป็นที่สนใจของคิมหันต์ เขาจึงชิงหลับไปก่อนตั้งแต่อาจารย์ยังไม่เข้ามาสอน

ปั่บ ปั่บ!!!

เสียงไม้กระทบกับโต๊ะ ของอาจารย์สาว หน้าตาคมคนหนึ่งดังขึ้น

“ตื่น ตื่น คิมหันต์ ที่นี่โรงเรียนนะ” อาจารย์ส่งเสียงดุมา แต่ไม่มีทีท่าว่าคนที่หลับอยู่จะขยับตัวแม้แต่น้อย

“ฉันนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเธอไม่ตื่น คืนนี้ฉันจะให้เธอไปนอนห้องมืดอีกคืน”

พรวด!!!!

เท่านั้นแหละ คิมหันต์ก็ลุกมานั่งคอตั้งอย่างรวดเร็ว พลางส่งยิ้มหวาน ตาปรือมาให้

“ครูไม่ใช่คนใจร้ายอย่างนั้นหรอกครับ ผมรู้”

“อาจจะมากกว่านั้นก็ได้นะ” ครูสาวส่งสายตาคมเฉียบมา จนทำเอาคนที่ถูกมองเย็นวาบ

“วันนี้ มีนักเรียนย้ายมาใหม่ ครูอยากจะแนะนำให้เธอรู้จัก”

นักเรียนในห้องต่างก็แปลกใจ เพราะนี่ก็ม.6 แล้ว การที่จะมีใครย้ายเข้ามาเป็นเรื่องที่น่าแปลกไม่น้อย แล้วร่างของชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาพอใช้ได้ แต่จะดูธรรมดามากเมื่อเทียบกับพ่อเทพบุตรอย่างเหมันต์กับคิมหันต์ ก้าวเข้ามาส่งยิ้มซื่อ ๆ ร่างสูง ใบหน้าบ่งบอกถึงความเป็นคนซื่อ ๆ ไว้ผมทรงนักเรียนเกรียน

“สวัสดีครับ ผมชื่อ สายลมครับ เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัดครับ” น้ำเสียงสำเนียงแปร่งๆของคนพื้นเมืองเอ่ยออกมาจากปากของนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่ กิริยาท่าทางเป็นมิตรติดจะเขินอยู่เล็กน้อยด้วย

“ยังไงครูก็ฝากเพื่อนด้วยนะ” ครูสาวหน้าคมฝากฝังก่อนจะหันมาสั่ง “หนมปัง เธอดูแลเพื่อนด้วยนะ ในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าห้อง”

“คะ ค่ะ” ขนมปังผงกหัวงก ๆ รับคำสั่ง

“ให้ตายสิ ใครเลือกยัยนี่เป็นหัวหน้านะ” คิมหันต์บ่นพึมพำอยู่ข้างหลัง

เหมันต์เหล่ตามองน้องชายด้วยความหมั่นไส้

“หนึ่งในนั้นก็นายไม่ใช่เหรอ” คิมหันต์หันมาแยกเขี้ยวใส่พี่ชาย ตอนนั้นเขาอยากแกล้งยัยเฉิ่มนี่เฉย ๆ หรอกน่า ก่อนจะหันมามองเพื่อนใหม่ แล้วก็ตัดสินใจเอาเองว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ คิดได้แล้วเจ้าตัวก็ตัดสินใจไปเฝ้าเทพบนสรวงสวรรค์อีกครั้ง

เหมันต์หันมาเหล่ตามองน้องชายตัวดีอย่างเบื่อหน่าย ว่างเป็นหลับ ขยับเป็นป่วนทุกที

“เธอ เป็นหัวหน้าห้องเหรอ” สายลมเอ่ยถามขนมปัง

“ชะ ใช่” ขนมปังยิ้มให้เพื่อนใหม่อย่างเป็นมิตร

“ยินดีที่ได้รู้จัก” สายลมเอ่ยก่อน

“ยะ ยินดีเหมือนกัน ฉันชื่อหนมปัง นี่ ใบเฟิร์น” ขนมปังแนะนำ เพื่อนอีกหลายคนก็แนะนำตัวอย่างสนุกสนาน รวมทั้งเหมันต์ที่เข้ามาทำความรู้จักด้วย เว้นก็แต่คิมหันต์ที่เข้าฌาณไปเป็นที่เรียบร้อย

.............................................................................

“นี่นี่ วันนี้ไปเลี้ยงต้อนรับเพื่อนใหม่กันดีกว่า” คนที่ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่สักนิดอย่าคิมหันต์เป็นตัวตั้งตัวตีชักชวนเพื่อนได้แบบหน้าไม่อาย

“นายรู้จักเพื่อนใหม่แล้วเหรอ” เหมันต์ดักคอ เหล่ตามองน้องชายด้วยความหมั่นไส้

“ก็ยัง ไงล่ะ เลยต้องจัดงานเลี้ยงจะได้ทำความรู้จัก” เจ้าตัวเฉไฉไปเรื่อย ยังไงก็จะจัดงานเลี้ยงให้ได้

“ฉันว่านายอยากจัดเลี้ยงตัวเองมากกว่า” ใบเฟิร์นเหล่ตามองอย่างรู้ทัน

“น่านะ เนี่ย เราไปเลี้ยงกันห้าคนก็ได้” คิมหันต์คะยั้นคะยอด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์

“ฉะ ฉันไม่ดีกว่า” ขนมปังปฏิเสธออกมา

“เธอว่าไงนะยัยเฉิ่ม”

“ฉะ ฉันรู้ว่านายจะให้ไปเลี้ยงที่ห้องของนาย” ขนมปังรู้ทันอีกแล้ว ยายนี่รู้ดีเป็นบ้า

“แล้วไง ก็แค่แอบเข้าหอชาย ทำยังกะไม่เคยทำ” คิมหันต์ยักไหล่ไม่แคร์

เคยสิ ขนมปังกับใบเฟิร์นเคยแอบเข้าไปในหอชาย เพื่อจะเลี้ยงวันเกิดของใบเฟิร์น เพราะคิมหันต์นั่นแหละเป็นคนต้นคิด จนถูกจับได้ ทุกคนหนีทันหมด ยกเว้นขนมปังที่ต้องไปนอนห้องมืดอยู่คนเดียว เพราะหนีไม่ทัน

“นายนี่มัน วันวันไม่คิดอะไรอย่างอื่นเลยนะ นอกจากเล่นสนุกไปวันๆ” ใบเฟิร์นบ่นให้เพื่อนกระปอดกระแปด

“ว่าไงล่ะ นายคนหน้าตาธรรมดา” คิมหันต์หันมาถามสายลมที่ยืนนิ่งอยู่นาน

“ก็เอาสิ ฉันยังไงก็ได้”

“งั้นตกลงว่าไป” คิมหันต์สรุปง่ายๆ

“ตะ แต่ว่าถ้าฉันหนีไม่ทันแล้วโดนจับเข้าห้องมืดอีกล่ะ” ขนมปังยังจำความรู้สึกที่ถูกจับได้คนเดียวได้ดี เลยไม่ค่อยแน่ใจในความปลอดภัยของตัวเองนัก

“เอาน่า ถ้าเธอโดนจับ คราวนี้ฉันจะไปนอนเป็นเพื่อนเธอ ตกลง”

“ฉะ ฉันไม่อยากนอนกับนายแล้วนี่”

“ทำไม ผู้หญิงครึ่งค่อนโรงเรียน เขาก็อยากนอนกับฉันทั้งนั้นแหละ”

“นะ นายกรนเสียงดัง”

“ยายเฉิ่มมม,,,…” คิมหันต์ตะโกนร้องด้วยความโมโหที่เธอเอาความลับของเขามาเปิดเผย

........................................