บทที่3 พบคู่หมั้นครั้งแรก

หลังจากที่ฉันตั้งปณิธานว่าจะอุทิศตนเพื่อประชาชนแห่งคามาลิดแล้ว แต่นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันถึงต้องมาแต่งตัวหรูหราแบบนี้เนี่ย เพชรบนหัวเยอะแยะนี่มันอะไรกัน ฉันพึ่งจะ5ขวบเองนะย๊ะ

“ซิลวี่นี่มันก็นานมากแล้วนะ ทำไมถึงได้แต่งตัวให้เรานานขนาดนี้” ฉันเริ่มหงุดหงิดเพราะตะคริวกินขาของฉันแล้วนี่สิ กะอิเเค่คู่หมั้นมาเจอมันจะอะไรกันนักหนา เพชรบนตัวฉันถ้าตีค่าเป็นเงิน คงซื้อเนื้อชั้นดีให้ทุกคนในหมู่บ้านใหญ่ๆได้ทั้งหมู่บ้านเลยมั้ง

“เสร็จแล้วค่ะองค์หญิง” ซิลวี่พูดขึ้นหลังจากผูกเชือกด้านหลังของชุดฉันเสร็จ

เอาจริงๆก็ตกใจนะที่ฉันดันหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ชาตินี้สบายกว่าชาติที่แล้วเยอะเลยนะเนี่ยถ้าไม่นับเรื่องชุดที่แสนจะใส่ยากเสียเหลือเกิน เห้ออยากโตและใช้เงินไวๆจัง

ฉันรำพึงไม่เท่าไรก็ต้องรีบออกจากห้องเพื่อไปวังกลาง เนื่องจากต้องไปต้อนรับองค์จักพรรดิเอเลสต้าและเจ้าชายอัลดีฟ แห่งอาณาจักรฟรังเทล

“ขออภัยที่มาช้าเพคะ ถวายบังคมเสด็จพ่อผู้เป็นดั่งเทพเคียร่า ยินดีต้อนรับองค์จักพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และเจ้าชายอัลดีฟแห่งราชอาณาจักรฟรังเทล ”

ใครจะไปคิดว่าเด็กห้าขวบผู้มารยาทงามผู้นี้แหละคือคู่มันของเจ้าชายอัลดีฟ แน่นอนว่ามันมีเหตุผลที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้อะนะ

“ลูกสาวข้ามานี่มา” สิ้นเสียงองค์จักพรรดิแห่งคามาลิด เด็กสาวก็เดินขึ้นไปนั่งบนพระเพลาของพระองค์

ท่านพ่อแลเห่อลูกสาวจังเลยนะคะ ถึงขนาดยอมให้นั่งเล่นบนตักต่อหน้าแขกบ้านแขกเมืองเลยหรอเนี่ย นี่ว่าแต่ไอ้สายตาไม่พอใจที่นายมองฉันนี่มันอะไรกันย่ะ ไอร่คุณพระเอ๊ก อิจฉาหรือไงแลกที่กับฉันก็ได้นะ แต่ฉันว่าที่นายมองคงเพราะไม่ชอบขี้หน้าฉันแน่ๆ

ก็อย่างว่าพระเอกกับนางร้ายคงไม่มีทางถูกกันอยู่แล้ว!ฉันมันบ้าเองที่เคยเผลอหลงรักคาแร๊คเตอร์นายเมื่อชาติที่แล้วหนะ

“แบร่" ฉันอดใจไม่ไหวเลยหยอกเล่นเสียหน่อย แหมดูสิ ทำเป็นKeeplook ฉันเห็นนะว่านายจิกตาใส่ฉันหน่ะ คิกๆ

แต่จะว่าไปผมดำขลับ ดวงตาสีม่วง กับผิวคล้ายชาวเอเชียเมื่อชาติที่แล้วนี่ก็หล่อดีเหมือนกันแฮะ ยิ่งนิสัยที่ดูเย็นชานี้ด้วย เห้อ อิจฉานางเอกจังที่จะได้รักกับตานี่ อะไม่ได้นะเกรต้า แอบชอบผู้ชายแห่งโชคชะตาของคนอื่นไม่ได้!

แง๊ทำไงดีคะเนี่ยหัวใจดวงน้อยๆของฉันดันเริ่มหลงรูปลักษณ์ภายนอกของเจ้าชายทมิฬคนคนนี้เข้าเสียแล้วสิ ไม่น้าาาาา