Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 8 ลุงกลับบ้านตัวเองไม่ได้เหรอ
บทที่ 8 ลุงกลับบ้านตัวเองไม่ได้เหรอ
“แม่ครับ ต้นจะนั่งตรงนี้”
ต้นเพลงรีบปีนขึ้นโซฟาแล้วแทรกตัวลงตรงกลาง
ก่อนคณินจะได้นั่งข้างเพลงพิณ
เพลงพิณมองลูกชาย
“เมื่อกี้ต้นยังนั่งเล่นตรงโน้นอยู่เลยนะครับ”
“ตอนนี้ต้นอยากนั่งกับแม่”
“แล้วของเล่นล่ะ”
“ไม่เล่นแล้วครับ”
เด็กชายตอบพร้อมขยับตัวจนชิดแม่
ส่วนพื้นที่อีกฝั่งเหลือพอให้คณินนั่งได้เพียงคนเดียว
คณินมองที่ว่างนั้น ก่อนนั่งลงโดยไม่ได้พูดอะไร วันนี้เขาแวะเอาของมาคืนหลังจากคืนก่อนเผลอหยิบปากกาของบริษัทเพลงพิณติดกลับไปด้วย
เพลงพิณบอกให้ฝากใครมาก็ได้
คณินตอบว่าเขาเป็นคนเอาไปเอง ก็ควรเอามาคืนเอง
เธอเพิ่งรู้ว่าปากกาด้ามละไม่ถึงยี่สิบบาทมีบริการส่งคืนถึงบ้านด้วยรถราคาแพงขนาดนี้
“กาแฟไหมคะ”
เพลงพิณถาม
“ได้ครับ”
เธอกำลังจะลุก ต้นเพลงก็คว้าแขนไว้
“แม่ ต้นหิวน้ำ”
“น้ำอยู่บนโต๊ะครับ”
“แม่เอาให้หน่อย”
เพลงพิณหันมองแก้วน้ำที่อยู่ห่างจากลูกไม่ถึงสองก้าว
“ต้นครับ”
เด็กชายมองเธอ
เพลงพิณยังไม่ทันพูดอะไร
เพลงขวัญก็วิ่งเข้ามาพร้อมตุ๊กตากระต่าย แล้วปีนขึ้นโซฟาอีกด้านอย่างร่าเริง
“ลุง!”
คณินหันไป “ครับ”
“ลุงมาอีกแล้ว”
“ครับ”
“วันนี้ติดกล่องไหม”
“วันนี้ลุงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานครับ”
เพลงขวัญหัวเราะ ก่อนยื่นตุ๊กตาให้
“งั้นจับน้อง”
คณินรับมาแบบไม่ทันตั้งตัว
“ต้องทำอะไรครับ”
“อุ้ม”
เขามองตุ๊กตากระต่ายในมือแล้วจัดท่าอุ้มใหม่
เพลงขวัญส่ายหน้าแรง ๆ
“ไม่ใช่! น้องหัวห้อย”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
คณินรีบประคองหัวตุ๊กตาขึ้น “แบบนี้?”
“ค่ะ”
“ยากกว่าติดใบปะหน้าอีกนะครับ”
“ไม่ยาก”
เพลงขวัญขยับเข้าไปสอนอย่างตั้งใจ
ต้นเพลงที่นั่งคั่นกลางอยู่หันมองสองคนนั้น
ก่อนเบียดเข้าหาแม่อีกนิด
“แม่”
“ครับ?”
“ต้นหิวขนม”
“เมื่อกี้เพิ่งกินไป”
“ต้นหิวอีก”
เพลงพิณเริ่มจับทางได้
“งั้นไปเอากับพี่เลี้ยงนะครับ”
“แม่ไปด้วย”
“แม่คุยกับแขกอยู่”
เด็กชายหันไปมองคณิน
“ลุงเป็นแขกเหรอครับ”
“ครับ”
“แล้วลุงกลับตอนไหน”
เพลงพิณชะงัก
“ต้นเพลง”
คณินกลับตอบด้วยใบหน้ายิ้มนิด ๆ “อีกสักพักครับ”
เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ลุงไม่มีบ้านตัวเองเหรอครับ”
“ต้น!”
คราวนี้เพลงพิณเสียงเข้มขึ้นทันที
ต้นเพลงสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังเกาะแขนแม่ไว้
“พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยครับ
ขอโทษคุณลุงเดี๋ยวนี้”
เด็กชายก้มหน้า
“ต้นครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
คณินพูดขึ้น
เพลงพิณหันไป “ไม่ได้ค่ะ เขาพูดไม่ดี”
“เขาแค่ไม่อยากให้ผมอยู่”
คำตอบตรงเกินไปจนเธอเงียบ
ต้นเพลงเงยหน้ามองเขาทันที
คณินวางตุ๊กตากระต่ายคืนให้เพลงขวัญ แล้วลุกขึ้น
“ผมกลับก่อนก็ได้ครับ”
“คุณคณิน ไม่ต้องกลับเพราะ”
“ผมก็ไม่ได้มีธุระอะไรแล้ว”
เขาหยิบกุญแจรถขึ้นมา “ปากกาก็คืนแล้วด้วย”
เพลงพิณมองปากกาด้ามละสิบกว่าบาทบนโต๊ะ
“ลงทุนมาส่งขนาดนี้ ดื่มกาแฟก่อนก็ได้ค่ะ”
“ไว้คราวหน้าครับ”
ต้นเพลงขยับตัวทันทีเมื่อได้ยินคำว่า คราวหน้า
คณินเห็น แต่ไม่ได้แกล้งถามอะไรต่อ
เขาหันไปหาเพลงขวัญ “ลุงกลับก่อนนะครับ”
เด็กหญิงรีบถาม “แล้วน้องล่ะ”
คณินชะงัก
ก่อนหันกลับไปหยิบตุ๊กตากระต่ายที่ตัวเองเพิ่งวางคืน แล้วยื่นให้อย่างเรียบร้อย
“เกือบเอาลูกน้องกลับบ้านแล้ว”
เพลงพิณหัวเราะออกมา
“อันนั้นเพลงขวัญคงตามไปเอาถึงบ้านค่ะ”
“งั้นต้องระวัง”
เขาหันไปทางต้นเพลง
“กลับก่อนนะครับ”
เด็กชายไม่ตอบ
คณินก็ไม่ได้รอ
หลังประตูปิด เพลงพิณหันกลับมาหาลูกชาย
“มาคุยกันหน่อยครับ”
ต้นเพลงรีบหยิบรถของเล่นขึ้นมา
“ต้นจะเล่น”
“เมื่อกี้ยังบอกไม่เล่นแล้ว”
เด็กชายเงียบ
เพลงพิณนั่งลงข้าง ๆ “ไม่ชอบคุณลุงได้ครับ
แต่พูดกับผู้ใหญ่แบบนั้นไม่ได้”
“ต้นไม่ได้พูดไม่ดี”
“ถามว่าเขาไม่มีบ้านเหรอ ไม่ดีครับ”
“ก็เขามาบ้านเรา”
“แม่เป็นคนให้มา”
ต้นเพลงหันมาทันที
“ทำไมแม่ให้มา”
คำถามนั้นทำให้เพลงพิณชะงักไปนิดหนึ่ง
“เพราะแม่รู้จักคุณลุงค่ะ”
“ไม่ต้องรู้จักได้ไหม”
“ต้น”
เด็กชายก้มหน้ากลับไปเข็นรถบนเบาะ
เพลงพิณมองอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ไม่ได้บังคับให้ตอบต่อ
“คราวหน้าถ้าไม่ชอบอะไร บอกแม่ดี ๆ นะครับ”
ต้นเพลงไม่รับปาก
เพลงขวัญที่นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น
“หนูชอบลุง”
มือที่กำลังเข็นรถหยุดทันที
“ขวัญไม่ต้องชอบ”
“หนูจะชอบ”
“ไม่ได้”
“ได้!”
“พอครับ”
เพลงพิณรีบห้ามก่อนสองพี่น้องจะเปลี่ยนเรื่องคณินเป็นสงครามกลางบ้าน
ต้นเพลงคว้ารถแล้วลุกหนี
“ต้นไปเล่นข้างบน”
เด็กชายเดินออกไปโดยไม่หันกลับ
เพลงพิณมองตาม
ครั้งนี้เธอไม่ได้เรียกไว้
เกือบสี่ทุ่ม หลังกล่อมลูกสองคนเข้านอน
เพลงพิณกลับมาที่ห้องนั่งเล่น
ปากกาด้ามเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดห้องสนทนาของคณิน พิมพ์ไปสองสามคำแล้วลบ
สุดท้ายส่งสั้น ๆ
เพลง: วันนี้ขอโทษแทนต้นด้วยนะคะ
ข้อความถูกอ่านไม่นาน
คณิน: ไม่เป็นไรครับ
เพลงพิณพิมพ์ต่อ
เพลง: ปกติเขาไม่พูดกับใครแบบนี้
คราวนี้คณินใช้เวลาตอบนานขึ้น
คณิน: ผมเข้าใจครับ
เธอมองข้อความแล้วรู้สึกว่าสั้นเกินไปจนเดาไม่ออกว่าเขาเข้าใจจริงหรือเพียงพูดให้เธอสบายใจ
เพลง: โกรธหรือเปล่าคะ
คณิน: เด็กห้าขวบเนี่ยนะครับ
เพลง: เด็กห้าขวบทำผู้ใหญ่โกรธได้ค่ะ
คณิน: งั้นยังไม่โกรธครับ
เพลงพิณยิ้ม ก่อนข้อความต่อมาจะเด้งขึ้น
คณิน: ผมกำลังจีบแม่เขา
จะให้เขาดีใจตั้งแต่แรกก็คงแปลก
นิ้วของเธอหยุดอยู่เหนือหน้าจอ เธออ่านประโยคนั้นอีกรอบ
คำว่า จีบ ชัดจนทำเป็นไม่เข้าใจไม่ได้แล้ว
เพลง: นี่ถือว่าบอกเพลงแล้วใช่ไหมคะ
คณินอ่านทันที
แต่คราวนี้เงียบไปเกือบนาที
คณิน: ครับ
เพลง: นึกว่าจะอ้อมกว่านี้
คณิน: ผมลองคิดแล้ว
เสียเวลา
เพลงพิณหลุดหัวเราะเบา ๆ
เพลง: คุณจีบผู้หญิงเก่งมากเลยนะคะ
คณิน: ผมถือว่าเป็นคำชมได้ไหมครับ
เพลง: ไม่ได้ค่ะ
อีกฝ่ายส่งกลับมาเพียง
คณิน: รับทราบครับ
เพลงพิณส่ายหน้า วางโทรศัพท์ลงแล้วลุกไปปิดไฟ ผ่านไปสองก้าว
เธอกลับเดินมาหยิบมันติดมือขึ้นไปด้วย
เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น
เพลงพิณกำลังเปิดคอมพิวเตอร์เมื่อพนักงานเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา
“พี่เพลงคะ”
“ว่าไง”
อีกฝ่ายลดเสียงลง
“มีคนมาหาพี่ค่ะ”
“ใคร”
พนักงานบอกชื่อ
เพลงพิณหยุดมือทันที
เป็นเจ้าหนี้รายหนึ่งที่เธอคุยขอเวลาไว้
และกำหนดนัดครั้งต่อไปยังไม่ถึงวันนี้
“เขานัดไว้หรือเปล่า”
“ไม่ได้ค่ะ”
“มากี่คน”
“สองคนค่ะ ตอนนี้รออยู่ข้างหน้า”
เพลงพิณเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ
เมื่อคืนเธอยังยิ้มกับข้อความของผู้ชายคนหนึ่งอยู่เลย
เช้านี้โลกอีกด้านก็มาถึงประตูบริษัทแล้ว
เธอปิดแฟ้มที่กำลังตรวจ
ลุกขึ้นจัดเสื้อให้เรียบร้อย
“เชิญเข้าห้องประชุมค่ะ”
“พี่เพลงจะให้ใครเข้าไปด้วยไหมคะ”
เพลงพิณหยิบสมุดกับปากกา
“ยังค่ะ”
แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปหาคนที่ไม่ได้นัดหมายด้วยตัวเอง.
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
