Chapter 06 แค่กลัว

หลังจากมื้อเย็นจบลงและได้นั่งคุยกันต่ออีกหน่อยแม่ของภาคินก็ให้คนมาส่งนะตามที่บอกไว้ คอนโดของคนรักไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากหลังจากที่นะไม่ได้มาที่นี่หลายเดือน

นะ : ทำงานเป็นยังไงบ้าง คิดถึงจัง

นะเลือกที่จะส่งข้อความไปให้ภาคินอีกครั้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้ก็ส่งไปแล้วอยู่หลายข้อความแต่ก็ยังไร้การตอบกลับจากอีกฝ่ายเหมือนเดิม วันนี้คุณแม่ก็บอกไว้แล้วแหละว่าภาคินมีประชุมโพรเจกต์ใหม่กับคู่ค้ารายใหญ่ อาจจะกลับดึกและยุ่งเอามาก ๆ แต่นะก็เข้าใจและเลือกที่จะมารอเซอร์ไพรส์คนรักอยู่ดี

เขาใช้เวลาระหว่างรอไปกับการเล่นเกมกับแก๊งเพื่อน แต่ความสนใจทั้งหมดของเขากลับเป็นข้อความที่จะถูกส่งมาจากภาคิน ไม่ว่าจะรอกี่นาทีหรือร่วมชั่วโมง ข้อความจากคนที่รอก็เงียบอีกตามเคย

“ตานี้กูพอแล้วนะ จะไปอาบน้ำ”

(อ้าว พี่คินกลับมาแล้วเหรอ?)

“ไม่อะ กูเริ่มง่วงแล้ว”

นะพูดบอกเพื่อนสนิทที่เรียกมาเล่นเกมด้วยกันอย่างบีมและดินผ่านเกมที่เล่น คำพูดที่เอ่ยบอกกลับมีความน้อยใจเบา ๆ โดยที่เจ้าของคำพูดนั้นไม่รู้ตัวเลยสักนิด ตั้งหน้าตั้งตามาหาใครจะอยากหลับก่อน

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงจนนะอาบน้ำจัดการตัวเองเสร็จพร้อมเข้านอน สุดท้ายข้อความของภาคินก็ถูกส่งมาอย่างพอดิบพอดีที่นะจะต้องแง่งอน

ภาคิน : นอนหรือยัง กำลังจะกลับคอนโดแล้วนะ

นะรีบคว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูและตอบกลับข้อความนั้นในทันที

นะ : ยัง รอพี่นั่นแหละ ขับรถดี ๆ นะ

ภาคิน : ถึงคอนโดแล้วจะโทรหา

นะ : รอนะ...กินข้าวเย็นหรือยัง

ภาคิน : ยัง เดี๋ยวค่อยไปหากินที่คอนโด

หลังจากนั้นข้อความที่ส่งไปก็ถูกอ่านแต่ไร้การตอบกลับ นับว่าเป็นเรื่องปกติ ร่างโปร่งเลื่อนดูเวลาในโทรศัพท์มือถือ นี่คนรักของเขาทำงานวันละกี่ชั่วโมงกัน

นึกไปแล้วก็เห็นใจคนที่ต้องทำงานมากชั่วโมง ถึงคอนโดนะก็หวังว่าภาคินจะหายเหนื่อยได้ยามที่ต้องเจอหน้าเขา นะลุกขึ้นจากที่นอนอีกครั้งเพื่อเข้าครัวเตรียมมื้อเย็นที่ทานกันตอนเที่ยงคืนไว้รอคนรัก

“ไปกันเลยไหมครับพี่ภาคิน?”

“แน่ใจนะว่าจะไปเอาคืนนี้เลย?”

ภาคินพูดขึ้นถามคู่สนทนาของตัวเองในตอนนี้ที่เป็นผู้จัดการแผนกและมีศักดิ์พ่วงด้วยลูกชายคนเล็กของคู่ค้ารายใหญ่ที่กำลังร่วมโพรเจกต์กัน วันนี้ภาคินลืมเอกสารสำหรับที่ต้องส่งต่อให้อีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้นับว่าสำคัญมากจนต้องได้คืนนี้ แต่อีกฝ่ายก็ยังยืนยันว่าอยากจะเคลียร์ให้จบภายในคืนนี้ เขาก็ไม่ได้ขัดอะไร

“คืนนี้ก็เอาไปอ่านก่อนครับ พรุ่งนี้เช้าจะได้เสนอคุณพ่อแบบสังเขป งานของเราจะได้ไม่เกินกำหนดเวลาเกินไป”

“โอเค คืนนี้ก็ดึกมากแล้ว เอารถไว้ที่บริษัทพี่เถอะ ไปรถคันเดียวกัน เอาเอกสารแล้วพี่จะให้คนขับรถไปส่งพัดที่บ้าน”

“พัดบอกแล้วไงว่าพัดขับรถได้สบายเลย แต่เอาตามที่พี่ภาคินว่าก็ได้ครับ จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”

สุดท้ายแล้ว ทั้งคู่ก็เดินขึ้นรถที่จอดรอตามที่ตกลงกันไว้เมื่อครู่ ตลอดทางยังคงมีเพียงเรื่องงานที่ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อของบทสนทนา และดูเหมือนว่าการเริ่มทำงานด้วยกันเพียงเดือนกว่า ๆ จะทำให้พวกเขาเข้าอกเข้าใจกันได้เป็นอย่างดีเช่นนี้

พัดรับรู้อยู่แล้วว่าภาคินมีแฟนแล้ว จากข่าวบันเทิงของนักธุรกิจที่เปิดตัวคู่หมั้นเมื่อหลายปีก่อน จากที่ไม่คิดว่าจะได้ร่วมงานกันก็เข้ามาดีลกันอย่างบังเอิญและสำหรับพัดนับว่าดีใจที่ได้ร่วมงานกับนักธุรกิจแถวหน้าอย่างภาคิน

อาหารง่าย ๆ อย่างไข่เจียวและผัดผักที่ทำอย่างเต็มสุดความสามารถของนะและจำนวนของที่มีไม่มากในตู้เย็นถูกวางเรียงใส่จานด้วยความตั้งใจ อีกไม่นานภาคินของเขาก็คงจะถึงคอนโดแล้ว เพราะบริษัทและคอนโดไม่ได้อยู่ไกลกันเลย และนั่นยิ่งทำให้นะตื่นเต้นเอามาก ๆ ว่าอีกคนจะทำหน้ายังไงเวลาที่จะต้องเจอกัน

“รีบมานะก่อนที่อาหารจะเย็นหมด” นะพูดอยู่คนเดียวระหว่างมองจานกับข้าวอย่างใจจดใจจ่อ หลังจากนั้นก็รีบไปล้างอุปกรณ์ทำครัวฆ่าเวลาแทน ตลอดการหยิบจับนู่นนี่นั่นมาล้าง ก็อดยิ้มไม่ได้เลยยามที่ต้องนึกถึงและเดาสีหน้าของคนพี่

ติ๊ด ติ๊ด~

เสียงแตะคีย์การ์ดดังขึ้นให้นะต้องละความสนใจออกจากสิ่งที่ทำอยู่ จานใบสุดท้ายถูกวางไว้ในชั้นไล่น้ำก่อนที่เสื้อคลุมที่สวมจะถูกถอดออกด้วยเหมือนกัน เขาจำได้ว่าตัวเองซื้อดอกไม้มาด้วยเพื่อเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มตามที่ตั้งใจ จะไม่ให้แผนที่เตรียมมาเป็นอย่างดีต้องพังเด็ดขาดเลย

“มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ”

นะรีบพาตัวเองวิ่งออกไปรอคนที่กำลังเข้ามาใหม่ที่หน้าประตูห้องอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาอันสั้นที่มีอย่างจำกัด ร่างโปร่งยิ้มออกกว้างเมื่อประตูบานใหญ่กำลังจะถูกเปิดออกแล้ว จนในที่สุด

“ใช้เวลาไม่นาน พี่จำได้อยู่ว่าเอาไว้ตรงไหน”

“ไม่เป็นไรครับ พี่ภาคินจะหาจนถึงเช้าพัดก็ไม่ว่าอะไรหรอก ฮ่า ๆ”

คำว่าเซอร์ไพรส์ที่อยากจะพูดออกไปดัง ๆ กลับถูกกลืนเข้าลำคอในทันทีกับภาพตรงหน้าที่ภาคินไม่แม้แต่จะมองเข้ามาในห้องของตัวเองเลยด้วยซ้ำ นะไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรที่มีใครไม่รู้เดินตามแฟนตัวเองเข้ามาในห้องแบบนี้ แต่ที่สงสัยคือเขาคนนั้นเป็นใครมากกว่า

“นะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

“...”

เหมือนว่าจะไม่ใช่แค่นะที่ยังงงกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่คนที่เข้าห้องมาใหม่อย่างภาคินและเพื่อนร่วมงานของเขาก็งงมากไม่แพ้กัน นะถูกเรียกซ้ำอีกรอบเมื่อเขาเอาแต่เหม่อไม่ได้ตอบคำถามไปในทันที

“แค่ตั้งใจมาเซอร์ไพรส์อะ แต่ไม่คิดว่าพี่จะมีแขก”

“นี่พัด เป็นหัวหน้าคุมโพรเจกต์ใหม่ที่เคยเล่าให้ฟัง พัด...นี่นะ คู่หมั้นพี่เอง”

ไม่รู้ว่าจะต้องหายตกใจกับเหตุการณ์แรกก่อนดีไหม ภาคินพูดคำว่าพี่กับอีกฝ่ายที่เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ในระหว่างที่คนที่เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นของเขายังใช้เรียกกูมึงกันอยู่เลยเนี่ยนะ

“อ๋อ ได้เจอตัวจริงเสียทีนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณนะ”

“เช่นกันครับ”

คนตัวเล็กเอ่ยทักทาย ทำไมคนตรงหน้าทั้งน่ารักและตัวเล็กได้มากขนาดนี้กัน ถ้าเป็นนะเมื่อก่อนก็คงจะเอ่ยปากชมไปแล้วว่าน่ารักมากขนาดไหน เพราะคนที่ชื่อพัดนับว่าเป็นสเปกของนะเลยด้วยซ้ำ

“อ่า น่ารักจังเลยนะครับ มีดอกไม้รอต้อนรับกันด้วย”

“อ๋อ ครับ ว่าแต่...” นะพูดถาม

“พัดมาเอาเอกสารเกี่ยวกับโพรเจกต์ เดี๋ยวกูไปเอาให้เขาก่อนนะ”

นะพยักหน้ารับเท่านั้นก่อนที่ภาคินจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อหาของที่ตัวเองต้องหา ปล่อยให้นะและพัดได้อยู่ด้วยกันหน้าห้องเพียงสองคน ทุกอย่างยังคงมีเพียงความเงียบที่เข้าปกคลุม สุดท้ายก็ต้องเป็นนะที่เปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

“ขากลับก็ขับรถดี ๆ นะครับ ดึกมากแล้วมันอันตราย”

“คุณนะกับพี่ภาคินพูดเหมือนกันเลย สมแล้วที่เป็นคู่หมั้นกัน ขอบคุณมากนะครับ แต่ว่าพัดนั่งรถมากับพี่ภาคิน ขากลับคนขับรถของพี่ภาคินไปส่งครับ”

นะพยักหน้ารับกับคำของอีกฝ่ายที่เอ่ยกลับ พี่ภาคิน ดูท่าว่าทั้งคู่คงจะสนิทกันมาก ๆ เพราะถ้าเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานกันธรรมดาก็คงจะไม่ใช้สรรพนามแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

“รอนานไหม?” เป็นภาคินที่เดินออกมาพร้อมเอกสารที่เขาหาเจออย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าระหว่างที่ภาคินเข้าไปด้านในพวกเขาทั้งคู่คุยอะไรกันบ้าง แต่จากที่รู้จักนะมา คนรักคงจะไม่สบายใจอยู่ไม่มากก็น้อย

“ไม่นานเลยครับ ขอบคุณมากนะครับพี่ภาคิน”

“ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวพี่เดินลงไปส่งนะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพัดลงไปเองดีกว่า พี่ภาคินจะได้อยู่กับคุณนะ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ ไปก่อนนะครับคุณนะ” เวลาตรงนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วจนนะประมวลผลไม่ทัน สุดท้ายคนที่ชื่อพัดก็เดินออกจากห้องไปเหลือให้ภาคินและนะได้คุยกันต่อ

“ทำงานเหนื่อยไหม? กูทำอาหารรอไว้ด้วย อยากกินเลยหรือเปล่า”

“...”

แต่นะกลับไม่พูดหรือถามถึงเรื่องเมื่อครู่เลยสักนิด จนภาคินรู้สึกแปลกใจและต้องเป็นคนเอ่ยถามอีกฝ่ายเอง

“มีอะไรจะถามกับเรื่องเมื่อกี้หรือเปล่า”

“...”

นะนิ่งไปเมื่อสิ้นเสียงถาม สุดท้ายแล้วนะก็ถามในเรื่องที่ตัวเองคาใจและภาคินก็ตอบคำถามทุกอย่างได้เป็นอย่างดี สุดท้ายแล้วความเชื่อใจของนะที่มีต่อเขาก็ยังไม่ได้หายไปไหน ทั้งนะและภาคินเดินมานั่งทานข้าวกันต่อที่โต๊ะอาหาร แต่คนที่ตักทานอยู่คนเดียวเห็นจะเป็นคนพี่ที่เพิ่งเลิกงานมา เพราะนะทานมาแล้วจากที่บ้านใหญ่

“ไม่ได้กินฝีมือมึงนาน ยังอร่อยเหมือนเดิม”

“เชื่อแล้วว่าอร่อย” เพราะจากจานกับข้าวที่เต็มเมื่อครู่ตอนนี้แทบไม่มีเหลือ หลังจากที่ทุกอย่างถูกจัดการลงท้องจนหมด ภาคินก็ขอตัวไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อน เพราะอย่างไรหลังจากเวลานี้แล้ว เขาทั้งคู่ก็คงมีเรื่องต้องคุยกันอีกมาก

“ยังไม่สบายใจเรื่องอะไรอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่มีแล้ว”

“แต่หน้าของมึงมันบอกว่ายังมีเรื่องคาใจอยู่นะ”

ภาคินที่เดินเข้ามาหาคนรักที่นอนรออยู่บนเตียงหลังจากที่ตนอาบน้ำเสร็จเอ่ยถามมาที่นะ เขาคบกันมาก็หลายปี ทำไมเวลาที่นะทำหน้าอย่างนี้ภาคินจะไม่รู้ว่าอีกคนกำลังมีเรื่องที่ไม่สบายใจอยู่

“พี่ทำงานกับเขาทุกวันขนาดนี้ เขาดูมีท่าทางที่จะคิดมากกว่าเพื่อนร่วมงานกับพี่บ้างหรือเปล่า?”

“ไม่นะ กูไม่เห็นว่าเขาจะแสดงท่าทางอะไรออกมา อีกอย่างตอนที่กูคุยสายกับมึง บางทีพัดก็อยู่ด้วย เขาคงไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอก”

เพราะภาคินไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเองมากกว่าถึงกล้าที่จะพูดออกมาแบบนั้น หนึ่งเหตุผลก็เพื่อให้นะสบายใจ

ร่างสูงในชุดนอนเอนกายลงข้าง ๆ คนรักที่นอนอยู่ก่อนแล้ว ไม่วายที่ภาคินจะรั้งเอาร่างของคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดให้หายคิดถึง แม้จะวิดีโอคอลให้เห็นหน้ากันทุกวัน มันก็ไม่ได้หายคิดถึงสักเท่าไร

“แล้วพี่ล่ะ แอบคิดแบบนั้นกับเขาบ้างหรือเปล่า?”

นะขยับตัวเข้าหาภาคินกับแรงรั้งของอีกฝ่ายไปอยู่ในอ้อมกอดของคนรักที่แสนคิดถึง น้ำเสียงของนะยังไม่ดูสบายใจขึ้นเหมือนรอบแรก แต่ภาคินก็ทำได้เพียงแต่เค้นเสียงขำออกมาอย่างนึกเอ็นดู

“ขำอะไร ไม่ได้ตลกเลยนะ”

“กูจะไปคิดแบบนั้นกับเขาได้ยังไงล่ะ คู่หมั้นตัวเองก็นอนกอดกันอยู่เนี่ย อีกอย่างก็ไม่มีตาไปมองใครนอกจากมึงแล้ว”

ภาคินพูดต่อพร้อมกับกระชับกอดให้นะได้มั่นใจว่าเขาคิดอย่างที่พูดบอกจริง ๆ ระหว่างพัดก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมงานที่ก็มองว่าเป็นน้องที่น่ารักด้วยเหมือนกันเท่านั้น

“จริง ๆ นะพี่คิน กูแค่กลัว”