5

บทที่ 5

"เปิดประตู นังเด็กอกตัญญู ข้าบอกแล้วว่าจะมาเอาตัวพวกมัน เปิดเดี๋ยวนี้"

เสียงของย่าถังดังกร้าวมาพร้อมกับเสียงทุบประตูรัวๆ จนกระท่อมทั้งหลังแทบจะสั่นสะเทือน เสียงร้องไห้หวาดกลัวของถังฝูและถังเป้ยดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน ทำให้เลือดในกายของถังเนียนเนียนเดือดพล่าน

"หยุดเดี๋ยวนี้" เนียนเนียนตะโกนเสียงดังมาจากด้านหลัง ทำให้ร่างท้วมของย่าถังและสองอาสะใภ้ที่ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ต้องหันขวับมามอง

เมื่อเห็นว่าเป็นเนียนเนียนที่กลับมามือเปล่าพร้อมตะกร้าว่างๆ อาสะใภ้รองหลันซื่อก็แค่นเสียงหัวเราะ

"โอ้โห ดูสิว่าใครกลับมา ทำเป็นเก่งหนีออกจากบ้านไป สุดท้ายก็ซมซานกลับมาจนได้ ไปไหนมาล่ะ หาอะไรกินได้บ้างรึเปล่า?"

"พวกข้าจะกินอะไรคงไม่ถึงกับต้องรบกวนท่านป้ารองเป็นธุระ" เนียนเนียนตอบกลับเสียงเย็น ก่อนจะเดินผ่านทั้งสามคนไปหยุดอยู่หน้าประตู

"พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว" เสียงดีใจของน้องๆ ดังขึ้นจากด้านใน

"เปิดประตูเถอะ ข้าเอง" นางสั่งเสียงเรียบ

เมื่อประตูแง้มเปิดออก เนียนเนียนก็แทรกตัวเข้าไปด้านในแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสามคนที่กำลังจะกรูเข้ามา นางกางแขนขวางทางไว้ สายตาคมปลาบจ้องตรงไปยังย่าถัง

"ดีกลับมาก็ดีแล้ว!" ย่าถังตวาด

"จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามส่งเด็กสองคนนั่นออกมา!"

"เรื่องนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ" เนียนเนียนกล่าวอย่างหนักแน่น

"นังเด็กนี่" อาสะใภ้สามจ้าวซื่อแสร้งทำเป็นหวังดี "เจ้าอย่าดื้อดึงให้ท่านแม่ต้องโมโหเลยน่า เงินมัดจำก็รับเขามาแล้ว หากผิดสัญญา สกุลถังของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

"เรื่องหน้าตาของสกุลถังสำคัญกว่าชีวิตของหลานในไส้อย่างนั้นรึเจ้าคะ" เนียนเนียนย้อนถาม ก่อนจะล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบบางอย่างออกมา

เคร้ง!

นางโยนพวงเหรียญทองแดงลงบนพื้นดินต่อหน้าย่าถัง เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานเรียกทุกสายตาให้จับจ้อง

"นี่มัน..." ย่าถังเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

"เงิน 30 อีแปะเจ้าค่ะ" เนียนเนียนประกาศชัดถ้อยชัดคำ

"นี่คือเงินที่ข้าหามาได้ด้วยตัวเองภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน ข้าพิสูจน์ให้ท่านเห็นแล้วว่าข้าสามารถหาเลี้ยงน้องๆ ของข้าได้ โดยไม่จำเป็นต้องรบกวนข้าวสุกแม้แต่เม็ดเดียวของบ้านใหญ่"

ทั้งย่าถัง หลันซื่อ และจ้าวซื่อต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก เด็กผู้หญิงผอมแห้งที่พวกนางไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา กลับสามารถหาเงินจำนวนนี้มาได้ด้วยตัวเองในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม!

ย่าถังเป็นคนแรกที่ได้สติคืนมา ความโลภในแววตาของนางลุกวาบขึ้นมาแทนที่ความประหลาดใจ นางก้มลงเก็บเงินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"แค่ 30 อีแปะ เจ้าคิดว่ามันจะพอซื้ออะไรได้ เงินมัดจำที่ข้ารับมาจากเศรษฐีหลี่มีตั้งหนึ่งตำลึงเงิน หากจะให้ข้ายกเลิกสัญญา พวกเจ้าก็ต้องหาเงินหนึ่งตำลึงมาคืนข้า"

นางคิดว่าเรื่องนี้จะทำให้เนียนเนียนจนปัญญา เพราะสำหรับชาวบ้านแล้ว เงินหนึ่งตำลึงถือเป็นเงินก้อนใหญ่มหาศาลที่หาไม่ได้ง่ายๆ

แต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดคือรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถังเนียนเนียน

"ได้เจ้าค่ะ"

นางตอบรับที่ง่ายดายเกินคาดทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

"ข้าจะหาเงินหนึ่งตำลึงมาให้ท่าน" เนียนเนียนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงท้าทาย

"แต่ข้ามีเงื่อนไข"

"เงื่อนไขอะไรของเจ้า" ย่าถังถามเสียงห้วน

"ข้าขอเวลาสามวัน" เนียนเนียนชูสามนิ้วขึ้นมา "ภายในสามวันนี้ ท่านและครอบครัวของท่านป้ารอง ท่านป้าสาม ห้ามมารบกวนพวกเราสามพี่น้องเด็ดขาด ห้ามมายุ่งกับอาหาร หรือข้าวของใดๆ ที่ข้าหามา และหลังจากข้านำเงินหนึ่งตำลึงมาให้ท่านได้แล้วท่านจะต้องยอมทำหนังสือฉบับหนึ่ง"

"หนังสืออะไร"

เนียนเนียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของย่าถัง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเยียบเย็นที่สุด

"หนังสือแยกบ้าน"