4

บทที่ 4

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านรอยแตกของผนังกระท่อมเข้ามา ปลุกสามพี่น้องให้ตื่นขึ้นมาพบกับวันที่แตกต่างออกไป เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ถังฝูและถังเป้ยตื่นขึ้นมาโดยไม่มีเสียงท้องร้องประท้วง ซุปไก่เมื่อคืนไม่เพียงแต่เติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่า แต่ยังเติมความหวังเล็กๆ เข้าไปในใจของเด็กทั้งสองด้วย

แต่สำหรับถังเนียนเนียนแล้ว นางแทบไม่ได้นอนทั้งคืน

เส้นตายที่ย่าถังขีดไว้คือเช้านี้ อีกไม่กี่ชั่วยาม หญิงชราและพรรคพวกก็จะกลับมาทวงสัญญา การมีอาหารประทังชีวิตหนึ่งมื้อยังไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับพวกเขาได้ สิ่งเดียวที่ญาติละโมบพวกนั้นเข้าใจคือ เงิน เท่านั้น

นางต้องหาเงินให้ได้

เนียนเนียนมองไปที่ไก่ป่าที่เหลืออยู่ครึ่งตัวและผักป่าสดๆ ที่เก็บมาเมื่อวาน นี่คือทุนรอนทั้งหมดที่นางมี ส่วนโสมสามเจ็ดล้ำค่านั้นเปรียบเสมือนไพ่ตาย นางจะยังไม่ใช้มันจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมจริงๆ

"ฝูเอ๋อร์ เป้ยเอ๋อร์ ฟังพี่นะ" เนียนเนียนปลุกน้องๆ ที่ยังคงงัวเงีย

"พี่จะเข้าเมืองไปขายของ พวกเจ้าต้องอยู่ที่นี่ ดูแลกันและกันให้ดี"

นางนำซุปไก่ที่เหลือมาอุ่นให้น้องๆ กินเป็นอาหารเช้า และแบ่งส่วนที่เหลือไว้ให้เป็นอาหารกลางวัน

"จำไว้ ล็อคประตูให้แน่น ไม่ว่าใครมาเรียกก็ห้ามเปิดเด็ดขาด แม้แต่ท่านย่าหรือท่านป้า เข้าใจไหม? หากพวกเขากระทืบเท้าหรือพยายามพังประตูเข้ามา ให้พวกเจ้าร้องตะโกนให้ดังที่สุด ให้เพื่อนบ้านได้ยิน"

เด็กทั้งสองพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวพี่สาวคนโต

เนียนเนียนจัดแจงนำเนื้อไก่และเห็ดโถวตู๋ที่ดูดีที่สุดใส่ลงในตะกร้า คลุมด้วยใบไม้สดเพื่อรักษาสภาพ แล้วมุ่งหน้าออกจากกระท่อมสู่ "เมืองเฟิง" ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวห้าลี้

เมื่อมาถึงตลาดเมืองเฟิง ความคึกคักจอแจก็ถาโถมเข้าใส่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นอาหารและสมุนไพรปะปนกันในอากาศ เนียนเนียนในร่างของเด็กสาวชาวป่าดูแปลกแยกจากทุกสิ่ง แต่ในใจของนางกลับนิ่งสงบ นางหามุมเล็กๆ ริมทาง วางตะกร้าลงแล้วเริ่มค้าขายครั้งแรกในชีวิต

ช่วงแรกไม่มีใครสนใจเด็กหญิงผอมแห้งที่ขายของป่าธรรมดาๆ เลยแม้แต่น้อย แต่เนียนเนียนไม่ยอมแพ้ เมื่อมีสตรีวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นแม่บ้านของตระกูลใหญ่เดินผ่านมา นางจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด

"ไก่ป่าตุ๋นเห็ดโถวตู๋เจ้าค่ะ ช่วยบำรุงร่างกายสตรีหลังคลอดและผู้สูงอายุได้ดียิ่ง เนื้อไก่ป่าแน่นไร้ไขมัน เห็ดโถวตู๋ช่วยบำรุงสมองและกระเพาะอาหารเจ้าค่ะ"

ช่างมีความรู้ทางการแพทย์ทำให้สตรีผู้นั้นและคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงัก ไม่มีใครเคยได้ยินแม่ค้าหาบเร่พูดจาฉะฉานอธิบายสรรพคุณสินค้าได้ถึงเพียงนี้

"แม่หนู" สตรีผู้นั้นเดินเข้ามาดูสินค้าในตะกร้า "ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงรึ?"

"เป็นความจริงทุกประการเจ้าค่ะ" เนียนเนียนตอบอย่างมั่นใจ

"ท่านลองดูสีของเนื้อไก่สิเจ้าคะ สดใหม่เพิ่งจับมาเมื่อวาน ส่วนเห็ดนี่ก็เป็นของชั้นดีจากบนเขา หายากยิ่งนักเจ้าค่ะ"

สตรีผู้นั้นมองดูสินค้าแล้วพยักหน้าช้าๆ

"ฮูหยินของข้าเพิ่งจะฟื้นไข้ ท่านหมอบอกให้หาอาหารบำรุงกำลังดี ทั้งหมดนี่เท่าไหร่ ข้าเหมาหมด"

หัวใจของเนียนเนียนเต้นแรง

"ไก่ป่าครึ่งตัวกับเห็ดทั้งหมดนี้คิดเพียง 30 อีแปะเจ้าค่ะ"

เป็นราคาที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับสรรพคุณที่นางกล่าวอ้าง สตรีผู้นั้นก็พยักหน้าและหยิบพวงเหรียญทองแดงออกมานับส่งให้โดยไม่ลังเล

เงิน 30 อีแปะ

เนียนเนียนรับเงินมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันอาจจะเบา แต่สำหรับนางในตอนนี้ มันหนักอึ้งไปด้วยความหวังและอำนาจต่อรอง

นางไม่รอช้า รีบเก็บตะกร้าเปล่าแล้วมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านทันที ในใจพลางคำนวณย่าถังขายเด็กผู้ชายอาจจะได้ราวหนึ่งถึงสองตำลึงเงิน 1 ตำลึง = 1,000 อีแปะ เงิน 30 อีแปะนี้ยังห่างไกลนัก แต่มันคือจุดเริ่มต้น คือข้อพิสูจน์ว่านางสามารถหาเลี้ยงน้องๆ ได้ด้วยตัวเอง

นางกลับมาถึงกระท่อมก่อนเที่ยงวันพอดี และเสียงที่นางไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังมาจากหน้ากระท่อม

"เปิดประตู นังเด็กเนรคุณ ข้าบอกแล้วว่าจะมาเอาตัวพวกมัน เปิดเดี๋ยวนี้"

เสียงของย่าถังดังกร้าวมาพร้อมกับเสียงทุบประตูรัวๆ เนียนเนียนสูดหายใจลึก กำเหรียญในอกเสื้อให้แน่น