โต้วโต้วรักท่านพ่อที่สุด 2

หลังจากแยกย้าย ต้าเหล่ยก็เดินไปหาหมิงจูที่หลังเรือน เมื่อไปถึงก็พบว่างานแปลงผักเสร็จพอดี เขาจึงพานางกับโต้วโต้วกลับเข้าห้องนอน ต้าเหล่ยหยิบเงินที่เหลืออีก 265 ตำลึงส่งให้ภรรยา หมิงจูเห็นเงินก้อนโตก็ตกใจจนเผลอถกมือกลับ

"ท่านพี่! เงินมากมายเพียงนี้ข้าจะดูแลได้อย่างไรกัน ท่านเก็บไว้เองเถอะเจ้าค่ะ"

"เจ้าเป็นเมียข้า ต้องเป็นคนดูแลกระเป๋าเงินถึงจะถูก เงินก้อนนี้หากเจ้าอยากแบ่งไปช่วยเหลือบ้านเดิมของเจ้าบ้าง พี่ก็ไม่ขัดข้อง"

ต้าเหล่ยยืนยันคำเดิม หมิงจูจึงรับไว้เพียง 10 ตำลึงเพื่อใช้ยามจำเป็น เขามองหน้านางแล้วนำของบางส่วนออกมาจากมิติ มีทั้งใบผักสด ข้าวสารและเกลือห่อเล็ก

"ข้าว เกลือ ผักพวกนี้ เจ้าเอากลับไปบ้านเดิมเถอะ พรุ่งนี้พี่จะซื้อมาเพิ่มให้อีก"

หมิงจูได้ยินเช่นนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ หลายปีมานี้มีแต่บ้านเดิมที่คอยส่งเสบียงและเงินทองมาจุนเจือนางในยามที่สามีหลงผิด บัดนี้สามีของนางกลับตัวกลับใจและยังนึกถึงครอบครัวของนาง ช่างเป็นช่วงเวลาที่นางรอคอยมานานเหลือเกิน

บ้านเดิมของนางอยู่ที่หมู่บ้านเหอซาน ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของหมู่บ้านเถาหยวน ห่างออกไป 15 ลี้ ต้องข้ามเขา 1 ลูก พ่อแม่ของนางรู้ว่าลูกเขยเป็นบัณฑิตที่สอบได้ซิ่วไฉ

แต่พอหมิงจูคลอดลูกสาวไม่ใช่ลูกชายพวกเขาก็คิดหนัก กลัวว่าลูกสาวจะได้รับการปฏิบัติไม่ดี จึงลงทุนลงแรงส่งเงินส่งเสบียงมาให้ลูกสาวตลอด หวังเพียงให้หมิงจูมีที่ยืนในเรือนสกุลถัง

"ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ"

"10 ตำลึงนั้นเอาให้ท่านพ่อท่านแม่เถอะ ส่วนที่เจ้าจะใช้ให้มาเอาในก้อนนี้ ที่สำคัญอย่าไปคนเดียวเลย พี่กลัวจะเกิดอันตราย พาหลาน ๆ ทั้งสามคนไปด้วยเถอะ"

"ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ"

"โต้วโต้วไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ?" หนูน้อยที่ฟังอยู่เงียบ ๆ เอ่ยถามพร้อมทำตาปริบ ๆ

"ได้ ฝากเจ้าทำความเคารพท่านตาท่านยายแทนพ่อด้วย... นี่คือลูกกวาดหวาน ๆ เอาไว้กินระหว่างทางนะคนเก่งแบ่งพี่ ๆ ด้วย แต่อย่าเอาออกมาให้คนนอกเห็นเด็ดขาด"

เขาแกะห่อลูกอมรสนมที่ป้าหลี่แถมให้ แล้วป้อนใส่ปากเล็ก ๆ ของโต้วโต้ว หนูน้อยเคี้ยวสัมผัสความหวานมันที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนจนแก้มป่อง ดวงตาหยีเล็กอย่างมีความสุข

"อื้มมม หวานจังเลยเจ้าค่ะ! โต้วโต้วรักท่านพ่อที่สุด ท่านพ่อดีที่สุดเลย!" หนูน้อยโผเข้ากอดแล้วอ้อนบิดาสุดกำลัง

"ท่านพี่ตามใจนางเช่นนี้ อีกหน่อยคงเป็นเด็กเอาแต่ใจเป็นแน่" หมิงจูเอ่ยปนยิ้ม

ต้าเหล่ยสบตาภรรยาพลางกระชับอ้อมกอดที่มีทั้งลูกและเมีย

"ไม่หรอก... โต้วโต้วเป็นเด็กดีขนาดนี้ ต่อให้นางจะเอาแต่ใจบ้าง ข้าผู้เป็นพ่อก็จะทำให้นางมีความสุขที่สุด"

"โต้วโต้วไม่เอาแต่ใจนะท่านพ่อ โต้วโต้วจะเป็นลูกสาวที่เชื่อฟังเจ้าค่ะ!"

รอยยิ้มที่สดใสของลูกเมียทำให้ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกุมใจต้าเหล่ยจางหายไป นานแค่ไหนแล้วที่เรือนหลังนี้ไม่มีเสียงหัวเราะ เขาปฏิญาณกับตัวเองในใจว่าจะรักษาแววตาที่สดใสนี้ไว้ให้ตราบนานเท่านาน

ยามโหย่ว(17.00-19.00)แห่งแคว้นต้าเยี่ย…

แสงสุดท้ายของวันยังเกาะขอบภูเขาเหมือนเถ้าถ่านสีแดงที่ยังไม่ดับสนิท ลมพัดเอากลิ่นดินแห้งลอยคลออยู่ในอากาศ เงาไม้ทอดยาวเหมือนแขนของใครบางคนที่พยายามคว้าอะไรสักอย่างไว้ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงปล่อยให้มันหลุดลอยไป

ทว่าในอีกภพหนึ่งคือยามเหม่า(05.00-07.00)แสงเช้าสีอ่อนกำลังค่อย ๆ แทรกตัวผ่านตึกสูง เสียงเมืองเริ่มตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ เหมือนสัตว์ใหญ่ที่เพิ่งลืมตา

ต้าเหล่ยยืนอยู่กลางห้องนอนเงียบงัน พื้นไม้ใต้เท้ายังเย็นเยียบ กลิ่นฝุ่นจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นไม้เก่าลอยแตะปลายจมูกเหมือนความทรงจำที่ยังไม่จางหาย เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งราวกับตั้งใจฟังเสียงหัวใจของตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้วงมิติ