แผ่นดินที่ไม่เหลือความหวัง 2

ในขณะที่ทุกคนกำลังคร่ำครวญ ลมหายใจสุดท้ายของถังต้าเหล่ยก็ดูเหมือนจะขาดห้วงไป...

ทว่า... ในห้วงแห่งความดับสูญ ดวงวิญญาณของถังต้าเหล่ยกลับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล เขาเปรียบเสมือนขนนกที่ถูกพายุพัดพาไปสู่ดินแดนที่ไร้ซึ่งทิศทาง มืดมิดแต่กลับมีประกายดาวระยิบระยับอยู่ไกลๆ

เขาลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขต และเบื้องหน้าของเขามีประตูสองบานตั้งตระหง่านอยู่

บานหนึ่งคือประตูไม้เก่า ๆ ที่ดูเรียบง่ายและคุ้นตา ส่วนอีกบานหนึ่งคือประตูที่ส่งแสงเรืองรอง สะท้อนเงาของเขาออกมาอย่างชัดเจนราวกับพื้นผิวน้ำที่นิ่งสงบ เขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนในชีวิต มันดูประหลาดและงดงามจนน่าพิศวง

"ที่นี่ที่ไหนกัน... ข้า... ข้าตายแล้วอย่างนั้นหรือ?" ต้าเหล่ยพึมพำด้วยความตระหนก

"ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!"

"ที่นี่คือมิติที่ไร้ขีดจำกัด เป็นพื้นที่ว่างที่สามารถเดินทางจากภพหนึ่งไปอีกภพหนึ่งได้ แต่ละภพภูมิมีเวลาต่างกันนับพันปี หรืออาจจะมากกว่านั้น... หรือหากพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ห้วงมิตินี้จะพาผู้ที่ถูกเลือกข้ามไปยังกาลเวลาที่ต่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะถูกส่งไปที่ไหน"

เสียงหนึ่งดังขึ้น ทรงพลังแต่ทว่าราบเรียบเหมือนลมที่พัดผ่านยอดเขา ถังต้าเหล่ยหมุนตัวไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบใคร

"ถังต้าเหล่ย ถึงชาตินี้เจ้าจะไม่สร้างกุศล แต่ผลบุญจากชาติปางก่อนของเจ้ายังไม่หมด ครั้งนี้เจ้าเป็นผู้ถูกเลือก ดูเอาเถิดว่าจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ หรือจะทำให้ลูกสาวกับภรรยา รวมไปถึงครอบครัวของเจ้าต้องผิดหวังต่อไป"

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ในเรือนหลังเก่าก็ปรากฏกลางอากาศราวกับกระจกเงา เขาเห็นโต้วโต้วลูกสาวตัวน้อยกอดแขนที่ผ่ายผอมของเขาไว้แน่น เห็นหมิงจูที่ร้องไห้จนแทบหมดสติ เห็นพ่อแม่ที่ชราลงไปถนัดตา และพี่ชายทุกคนที่แม้จะดุด่าเขามาตลอด แต่กลับพยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษาร่างอันไร้วิญญาณของเขาไว้

"ข้า... ข้ามันเลวจริงๆ ข้าทำอะไรลงไป! ข้าทิ้งให้พวกเขาลำบากหาเลี้ยงส่งเสียให้ข้าได้ร่ำเรียน แต่ข้ากลับทิ้งให้ลูกเมียต้องหิวโหยเห็นสุรามีค่ากว่าครอบครัว!"

ต้าเหล่ยสะอึกสะอื้น เขาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ น้ำตาที่เกิดจากความสำนึกผิดไหลนองหน้า เขาคุกเข่าลงต่อหน้าภาพเหล่านั้น

"โต้วโต้ว พ่อขอโทษเจ้า... หมิงจู พี่ขอโทษ... หากมีโอกาสอีกสักครั้ง ข้าสัญญา... ข้าจะไม่ทำให้ทุกคนต้องลำบากอีก ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง จะทำให้ทุกคนในครอบครัวได้กินอิ่มนอนอุ่น!"

เสียงลึกลับนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความเมตตาที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง

"ในเมื่อเจ้าคิดได้แล้ว ข้าจะมอบโอกาสให้ ประตูแก้วบานนั้นจะพาเจ้าไปยังกาลเวลาอนาคตซึ่งเป็นอีก 1600 ปีข้างหน้า ส่วนประตูไม้บานนั้นจะพาเจ้ากลับไปยังแคว้นต้าเยี่ย พื้นที่ห้วงมิติแห่งนี้เจ้าสามารถใช้เก็บสิ่งของได้"

ถังต้าเหล่ยชะงัก เขาพยายามมองไปยังประตูที่ส่องแสงเรืองรอง

"ท่านบอกว่า... อีก 1600 ปีข้างหน้าอย่างนั้นหรือ? ภพหลังประตูแก้วบานนี้มีสิ่งใดอยู่กันแน่ แล้วข้าต้องไปทำอะไรที่นั่น"

"แต่ละภพย่อมมีสิ่งของที่ต้องการและไม่ต้องการ ความต่างของเวลาจะทำให้มูลค่าสิ่งของแตกต่างออกไป เมื่อเจ้าไปถึง ไปศึกษาเรียนรู้ เจ้าก็จะเข้าใจเอง"

ต้าเหล่ยพยักหน้าอย่างช้า ๆ แม้จะยังสับสนแต่หัวใจของเขาเด็ดเดี่ยวขึ้น

"แล้วข้าต้องใช้อะไรตอบแทนหรือไม่ กฎเกณฑ์ที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย"

"หากอยากตอบแทน ก็จงช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนเป็นการตอบแทนเถิด แต่เรื่องการเดินทางข้ามกาลเวลาเช่นนี้ไม่ควรบอกต่อคนนอก เจ้าควรเก็บงำให้เป็นความลับหรือไม่ก็รู้เพียงในครอบครัวที่ไว้ใจได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าและครอบครัว"

ถังต้าเหล่ยสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหันหลังให้ภาพความเจ็บปวดในอดีต แล้วก้าวเท้าไปยังประตูที่ส่องแสงเรืองรองนั้นด้วยความหวัง

"อนาคตอีก 1600 ปี... รอข้าก่อนเถอะ ข้าจะกลับไปช่วยทุกคนให้ได้!"

ร่างของเขาจมหายไปในแสงสีขาวนวลทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในห้วงมิติที่ไร้กาลเวลา โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่เขากำลังจะได้พบเจอข้างหน้า จะเปลี่ยนชีวิตขี้เมาคนนี้ให้กลายเป็นตำนานไปตลอดกาล