นั่นมันตัวประหลาดอันใดกัน 1

แสงสีขาวเจิดจ้าจากประตูแก้วดับวูบลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดในซอยแคบ ๆ แห่งหนึ่ง ถังต้าเหล่ย ยืนนิ่งค้าง ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับปรอดโปร่งอย่างน่าประหลาด เขาค่อย ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูที่มองไม่เห็นออกมา แล้วหันกลับไปมอง... ทว่าประตูบานนั้นกลับเลือนหายไปทิ้งไว้เพียงผนังปูนเปลือยที่เต็มไปด้วยตะใคร่น้ำ

"นี่ข้า... มาถึงอีกภพหนึ่งแล้วหรือ?"

เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำลงบนพื้นคอนกรีตเรียบกริบทำให้เขาต้องก้มลงมอง พื้นนี่ช่างแข็งกระด้างและเรียบเนียนยิ่งกว่าถนนในวังหลวงเสียอีก ต้าเหล่ยเดินออกมาจนถึงปากซอย แล้วหัวใจของเขาก็เกือบจะหยุดเต้น!

"นั่นมันตัวประหลาดอันใดกัน!"

เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจจนตัวโยน เมื่อเห็นวัตถุรูปร่างคล้ายเต่าเหล็กขนาดยักษ์ หลากสีสัน ทั้งแดง ดำ ขาว วิ่งผ่านหน้าไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าม้าศึก เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มและควันจางๆ ที่พ่นออกมาทำให้เขาต้องรีบถอยกรูดไปพิงผนัง

"เกวียนเหล็กพวกนั้น... เหตุใดไม่ต้องมีวัวหรือม้าลากจูง แต่กลับเคลื่อนที่ได้รวดเร็วปานลมพ่นถึงเพียงนี้ หรือคนในยุคนี้จะใช้เวทมนตร์บังคับของใช้กันหมดแล้ว?"

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ผ่านไปมา ทุกคนล้วนสวมใส่เสื้อผ้าที่แปลกตา เนื้อผ้าดูเรียบและสีสันสดใสชวนมอง บ้างก็ถือแท่งสี่เหลี่ยมสีดำไว้ในมือแล้วพูดคุยกับมันราวกับคนเสียสติ

ฝั่งตรงข้ามของถนนคือตลาดเช้าที่คึกคัก กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยมากระทบจมูก ต้าเหล่ยที่ท้องแห้งกิ่วและร่างกายซูบผอมจากความอดอยากถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เขามองไปยังแผงขายพืชผักที่วางกองกันพะรุงพะรัง ผักเหล่านั้นมันช่าง... เขียวขจีและอวบอิ่มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแคว้นต้าเยี่ยที่แห้งแล้งนับปี

ขณะที่เขากำลังยืนงงราวกับคนหลงทิศ หญิงสูงวัยคนหนึ่งสวมเสื้อสีสดใสเดินถือถุงพลาสติกพะรุงพะรังข้ามถนนมา ทว่าจังหวะที่นางก้าวเท้าขึ้นฟุตบาท ถุงใบหนึ่งก็ขาดออก ทำให้เศษใบผักและพืชผักสีเขียวหล่นกระจายเต็มพื้น

ต้าเหล่ยเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า เขาปรี่เข้าไปช่วยทันที เขาทรุดกายลงกับพื้น ใช้ชายเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งของตนบรรจงเช็ดทำความสะอาดใบผักเหล่านั้นอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นของล้ำค่า ก่อนจะค่อย ๆ เก็บใส่ถุงที่ยังดีอยู่ให้นาง

"พ่อหนุ่ม ไม่ต้องเช็ดขนาดนั้นหรอกลูก ใบผักพวกนี้มันช้ำหมดแล้ว ป้าจะเอาไปให้หมูกินน่ะ"

ป้าหลี่จินเหลียน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้า ต้าเหล่ยชะงักมือ ใบหน้าซูบตอบเงยขึ้นมองนางด้วยความตระหนก

"ใบผักดีขนาดนี้... เอาไปให้หมูกินได้อย่างไรขอรับท่านป้า?"

เสียงของเขาสั่นเครือ ในหัวนึกถึงที่แคว้นต้าเยี่ย ลูกเมียของเขาต้องกินดินกินเปลือกไม้เพื่อประทังชีวิต ใบผักถุงใหญ่ขนาดนี้ หากอยู่ในแคว้นของเขา มันคือของล้ำค่าที่ต่อลมหายใจผู้คนได้ทั้งหมู่บ้านเลยทีเดียว

ป้าหลี่พินิจมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจริงจัง เสื้อผ้าของเขาเป็นผ้าป่านหยาบ ๆ สีมอซอขาดกะรุ่งกะริ่ง ผมเผ้ายาวพะรุงพะรังเหมือนคนป่า แต่แววตาของเขากลับดูซื่อตรงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"พ่อหนุ่ม อย่าว่าป้ายุ่งเลยนะ มาจากที่ไหนล่ะเนี่ย? ดูท่าทางการแต่งตัวแบบนี้เหมือนเพิ่งลงมาจากเขา เพิ่งเข้าเมืองครั้งแรกเหรอลูก?"

ต้าเหล่ยอ้ำอึ้ง หัวใจเต้นรัว แต่สุดท้ายก็ตอบออกไปตามที่อีกฝ่ายเอ่ยมา

"ขอรับ... ข้าเพิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก ที่หมู่บ้านข้าแห้งแล้งกันดารและขัดสนยิ่งนัก เพราะแบบนั้นข้าจึงต้องออกมาเผชิญในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้"

แววตาที่หม่นเศร้าของเขาทำให้ป้าหลี่ใจหล่นวูบ ยิ่งเห็นเขาประคองใบผักที่นางมองว่าเป็นเศษขยะด้วยความเสียดายปนเทิดทูน นางก็รู้สึกสงสารจับใจจนบอกไม่ถูก

"เอาอย่างนี้ ตามป้ามาที่ร้านก่อนนะ กินอะไรรองท้องสักหน่อยค่อยว่ากันต่อ ร่างกายผอมแห้งจนลมจะพัดปลิวอยู่แล้วนั่น"

"ไม่รบกวนท่านป้าดีกว่าขอรับ ข้าวปลาอาหารล้วนเป็นของล้ำค่า ท่านป้าเก็บไว้ให้คนในเรือนกินดีกว่า ข้า... ข้าเกรงใจ"

ต้าเหล่ยเอ่ยด้วยความเคยชินในยุคที่อาหารคือชีวิต ป้าหลี่ได้ยินก็หัวเราะเบา ๆ

"พ่อหนุ่มคนนี้ นี่มันยุคไหนแล้ว ข้าวปลาอาหารไม่ใช่ของหายากขนาดนั้น อย่างใบผักพวกนี้ก็ได้มาโดยไม่ต้องจ่ายเงิน อย่าคิดมากเลย"

"ไม่ต้องจ่ายเงินหรือขอรับ! มีเรื่องดีงามเช่นนี้ด้วยหรือ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ใบผักเศษพวกนี้พ่อค้าเขาคัดทิ้ง มีให้เก็บช่วงเช้ากับช่วงเย็น มาพักกินอะไรสักหน่อย อีกเดี๋ยวป้าจะพาไปดูว่าต้องเก็บที่ไหน"

"จริงหรือขอรับ... เช่นนั้นข้าต้องรบกวนท่านป้าแล้ว ข้าขอบคุณท่านป้าที่เมตตา"

ต้าเหล่ยโค้งคำนับอย่างนอบน้อมแบบคนโบราณ จนป้าหลี่ต้องรีบโบกมือห้าม นางพาเขาเดินไปตามถนนผ่านตึกแถวเรียงราย ต้าเหล่ยเดินตามพลางลอบมองซ้ายขวาอย่างตื่นตา ร้านค้าที่นี่มีของวางขายเต็มร้าน พื้นที่ทุกตารางถูกใช้งานอย่างเกิดประโยชน์ ทั้งซาลาเปาสีขาวนวลก้อนโต น้ำเต้าหู้ส่งควันฉุย และกลิ่นอาหารที่เขาไม่รู้จักชื่อ แต่กลิ่นหอมจนท้องร้องประท้วง