หอมจังเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ 2

เขายังไม่กลับภพเดิม ต้าเหล่ยเดินย้อนกลับมาที่ตลาดอีกครั้งเพื่อสำรวจรถเข็นขายอาหาร กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่ง เนื้อเสียบไม้ย่าง และแป้งทอดทำให้เขาแทบอดใจไม่ไหว จนมาหยุดอยู่ที่ร้านที่มีถาดอาหารเรียงรายส่งควันฉุย

"พ่อหนุ่ม เอาอะไรดีลูก? วันนี้มีตือฮวน หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ไก่ผัดเม็ดมะม่วง หมูเส้นผัดพริก มะเขือเทศผัดไข่ หรือจะเอามันฝรั่งผัดพริกแห้งดีจ๊ะ?"

ป้าเจ้าของร้านรีบเอ่ยทักทาย

"ขายยังไงครับป้า?"

"ราดข้าวกล่องละ 8 หยวน ถ้าเอาแต่กับข้าวก็กล่องละ 12 หยวนจ้ะ"

ต้าเหล่ยตาเป็นประกาย "ผมเอาทุกอย่างที่ป้าพูดมาครับ อย่างละ 1 กล่อง!"

ป้าเจ้าของร้านรีบตักอาหารใส่กล่องพลาสติกอย่างว่องไว

"7 อย่าง ทั้งหมด 84 หยวนจ้ะ"

ต้าเหล่ยจ่ายเงินแล้วหอบถุงอาหารร้อน ๆ กลับไปยังซอยเดิม ในใจเริ่มคิดแผนการใหม่ 'ข้าต้องหาเช่าโกดังหรือที่พักสักแห่งที่นี่ อนาคตหากสั่งของจำนวนมากจะได้ไม่ต้องลำบากแบกไปมาในตลาดแบบนี้'

เมื่อกลับถึงซอยไร้ผู้คน เขารีบเข้ามิติ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดป่านหยาบตามเดิม ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูไม้กลับสู่เรือนสกุลถัง

แผ่นดินที่เคยแห้งแล้งของหมู่บ้านเถาหยวนกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าประหลาด ต้าเหล่ยปรากฏตัวขึ้นกลางห้องนอนที่เงียบสงัด เขารีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พบเพียงความว่างเปล่าบนฟูกที่นอน หมิงจูกับโต้วโต้วไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว ชายหนุ่มรีบจัดแจงหิ้วถุงอาหารสำเร็จรูปที่ซื้อมาจากเมืองซูโจวติดมือออกจากห้องไปทันที

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเรือน ร่างเล็กจ้อยที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าชานพักก็ดีดตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งถลาเข้ามาเกาะขาบิดาเอาไว้แน่น

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อกลับมาแล้ว ท่านพ่อได้อะไรมาหรือเจ้าคะ... "

โต้วโต้วเงยหน้าฉีกยิ้มกว้าง พลางชะเง้อคอพยายามมองถุงในมือบิดาพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

ต้าเหล่ยเห็นใบหน้ามอมแมมที่เริ่มมีสีเลือดฟาดก็หัวเราะออกมาเบ าๆ เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมากอดจนจมอก ก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มที่ซูบตอบนั้นฟอดใหญ่

"วันนี้พ่อซื้อกับข้าวอร่อย ๆ มาให้โต้วโต้วหลายอย่างเลย มีแต่ของที่เจ้าไม่เคยเห็นทั้งนั้น"

หนูน้อยได้ยินคำว่าของอร่อยก็ตาเป็นประกายทันที นางซบหน้าลงกับอกของบิดาอย่างออดอ้อน

"ท่านพ่อใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

"แล้วท่านแม่ของเจ้าอยู่ที่ไหนเสียล่ะ?" ต้าเหล่ยถามพลางลูบหลังลูกสาว

"ท่านแม่กับท่านป้าสะใภ้รอง ท่านป้าสะใภ้สามกำลังซักผ้าอยู่เจ้าค่ะ วันนี้มีน้ำเต็มบ่อ ท่านแม่บอกว่าเป็นพรจากสวรรค์เลยเอาผ้าในเรือนไปซักให้หมด ส่วนท่านป้าสะใภ้ใหญ่กับท่านย่ากำลังต้มข้าวอยู่ในครัวเจ้าค่ะ" โต้วโต้วตอบฉะฉาน

ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่งก็ดังแว่วมาจากนอกกำแพงดินที่ล้อมรอบตัวบ้าน เสียงฝีเท้าผู้คนวิ่งสับสนปนเปไปกับเสียงตะโกนบอกต่อกันปากต่อปาก

"มีน้ำแล้ว! มีน้ำแล้ว!"

"บ่อใหญ่สองบ่อเต็มหมดเลย!"

"รีบไปดูเร็วเข้า!"

เสียงฝีเท้าดังสลับกับเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ปนกันไปอย่างโกลาหล

"จริงหรือ! มีน้ำแล้วจริง ๆ หรือ!"

"ข้าเพิ่งไปดูมา เต็มบ่อเลย! ไม่ใช่แค่ขังนิดเดียวแบบเมื่อวาน!"

"สวรรค์เมตตาแล้ว! สวรรค์เมตตาแล้ว!"

บรรยากาศรอบหมู่บ้านเปลี่ยนไปในพริบตา จากความเงียบงันของความสิ้นหวัง กลายเป็นคลื่นแห่งความยินดีที่ซัดเข้าหากันอย่างไม่หยุดยั้ง

พ่อถังกับแม่ถัง รวมถึงหลานชายทั้งสามคนรีบเดินออกจากเรือนเพื่อไปดูให้เห็นกับตา ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากเชื่อ

"น้ำมาแล้ว! น้ำเต็มบ่อส่วนรวมเลย! ทั้งสองบ่อใหญ่มีน้ำเปี่ยมธรณีแล้วพวกเรา!"

"ปาฏิหาริย์! สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งหมู่บ้านเถาหยวน มีน้ำแล้ว... มีน้ำแล้วไชโย!"

ต้าเหล่ยฟังเสียงเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ แผนการที่เขาเทน้ำมิติลงบ่อกลางดึกได้ผลดียิ่งนัก ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านดูจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยความหวัง ส่วนพี่ชายทั้งสามของเขาก็ช่วยกันขนฟืนที่พอหาได้เข้ามาเก็บไว้ในโรงนา

ต้าเหล่ยเดินเข้าไปในครัว เห็นสะใภ้ใหญ่กำลังคนหม้อข้าวต้มที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

"พี่สะใภ้ใหญ่ เช้านี้ข้ามีกับข้าวมาด้วย ท่านต้มข้าวใส่ใบผักก็พอขอรับ"

"ได้สิเจ้าสี่ ถ้าทำแค่นี้เดี๋ยวก็เรียกทุกคนมากินข้าวได้แล้ว" สะใภ้ใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม