หอมจังเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ 1

ยามอิ่น (03.00-05.00 น.)

ต้าเหล่ยลืมตาขึ้นในความมืด เขาขยับตัวอย่างระวังไม่ให้ภรรยาตื่น ก่อนจะก้าวเข้าสู่มิติส่วนตัวอย่างเงียบเชียบ เสื้อยืดกางเกงยีนถูกหยิบมาผลัดเปลี่ยนอีกครั้ง ก่อนจะก้าวข้ามประตูแก้วไปยังปี 2026 ทันที

วูบ!

เขากลับมาปรากฏตัวในซอยโกดังเก่าที่เดิม ตอนนี้ใจของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะในกระเป๋ามีเงินสดปึกใหญ่ ต้าเหล่ยเดินออกจากซอยมุ่งหน้าไปยังทางม้าลาย สายตากวาดมองรอบตัวอย่างพินิจ ตอนนี้ผู้คนพลุกพล่านกว่าเมื่อเช้านัก รถยนต์วิ่งขวักไขว่ แสงไฟจากป้ายร้านค้าหลากสีสันช่างละลานตา

"มีเงินตราเท่ากับมีความกล้าสินะ ช่างน่าขัน บัณฑิตมากมายมองว่าพวกพ่อค้าต่ำต้อย ดูถูกว่าตามร่างกายมีแต่กลิ่นเงินตรา ช่างโง่เขลาหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือทะนงตนเกินไป มีอาหารชิ้นไหน มีอาภรณ์ผืนใดที่ไม่ได้แลกมาด้วยเงินตรา คอยดูเถอะว่าข้าจะเป็นทั้งบัณฑิตเป็นทั้งพ่อค้าได้หรือไม่"

เมื่อสัญญาณไฟคนข้ามเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาเร่งฝีเท้าข้ามฟากไปฝั่งตลาด บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง รถเข็นขายอาหารตั้งเรียงราย กลิ่นหอมของอาหารสำเร็จรูปนานาชนิดลอยมาแตะจมูก เขาต้องเตือนตัวเองว่ามีงานสำคัญต้องทำก่อน

ต้าเหล่ยตรงดิ่งไปที่ร้านขายข้าวสารเจ้าเดิมที่ป้าหลี่เคยพามา

"อ้าว! พ่อหนุ่มที่มากับป้าหลี่เมื่อเช้านี่นา มาซื้อข้าวเหรอ?" เถ้าแก่ร้านข้าวสารจำเขาได้

"ครับเถ้าแก่ ข้าวสารขายยังไงครับ?"

"กิโลละ 5 หยวน ถ้ายกกระสอบ 50 กิโล คิดให้โลละ 4หยวน 5 เหมาพอ แต่ถ้าสั่ง 100 กิโลขึ้นไป ลดให้เหลือกิโลละ 4 หยวนเลย! ถ้าบ้านอยู่แถวนี้เดี๋ยวให้ลูกน้องไปส่งให้ด้วย"

"1 กิโลได้มากน้อยแค่ไหนครับ"

หลายอย่างที่ซูโจวต่างกับต้าเยี่ย ทั้งหน่วยเงินตรา เวลา รวมไปถึงหน่วยชั่งตวง ต้าเหล่ยจึงต้องสอบถามทุกอย่างให้แน่ใจก่อน

"ถุงนี้ ดูได้เลย ตรงนี้ถุงละ 1 กิโล ถุงใหญ่นี่ขนาด 5 กิโล"

เถ้าแก่ชี้ไปยังถุงข้าวสารที่มีหลายขนาดเรียงรายอยู่ ต้าเหล่ยจึงหยิบขนาด 1 กิโลขึ้นมาดู แล้วคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

"ประมาณ 2 จิน ถ้าอย่างนั้นข้า... เอ่อ ผมเอา 100 กิโลครับ นี่ครับ 400 หยวน"

"โอ้! ใจถึงนี่นา จะให้เอาไปส่งที่ไหนล่ะ?" เถ้าแก่รับเงินพลางยิ้มกว้าง

"รบกวนเถ้าแก่เก็บไว้ที่นี่ก่อนครับ ผมขอไปซื้อของอย่างอื่นอีกหน่อย เดี๋ยวจะกลับมารับครับ"

เถ้าแก่รับคำอย่างแข็งขัน ต้าเหล่ยจึงรีบตรงไปที่เขียงหมูของเถ้าแก่อู๋ต่อ

"เสี่ยวเหล่ย! มาหาซื้อเนื้อเหรอ?" เถ้าแก่อู๋ทักทายอย่างเป็นกันเอง

"ครับเถ้าแก่ หมูสามชั้นกับเนื้อแดงโลละเท่าไหร่ครับ?"

"สามชั้นโลละ 25 หยวน เนื้อแดงโลละ 30 หยวน เอากี่โลดี"

"ผมเอาอย่างละ 10 กิโลครับเถ้าแก่ หมูสามชั้นช่วยหั่นเป็นเส้นยาว ๆ ให้ผมหน่อยนะครับ"

ต้าเหล่ยสั่งอย่างคล่องแคล่ว อาอู๋ได้ยินก็ตาโต รีบคัดหมูลายสวย ๆ มาหั่นให้ตามสั่ง แถมยังใจดีโยนมันหมูแผ่นใหญ่ใส่ถุงให้อีกหลายแผ่น

"คัดเนื้อลายสวย ๆ ให้เลยนะเสี่ยวเหล่ย มันหมูพวกนี้แถมให้ เอาไปเจียวเป็นน้ำมันไว้ใช้ น้ำมันหมูใช้ทำกับข้าวอร่อยกว่าน้ำมันพืชหลายเท่าเชียวนะ"

"ขอบคุณครับเถ้าแก่ ผมจะมาอุดหนุนอีกแน่นอนครับ"

ต้าเหล่ยจ่ายเงิน 550 หยวน แล้วหอบถุงหมูไปฝากไว้ที่ร้านข้าวสาร ก่อนจะวิ่งไปที่แผงผักสามร้านข้าง ๆ กัน

"เสี่ยวเหล่ย มาเก็บใบผักรอบเย็นเหรอจ๊ะ?" แม่ค้าทักขึ้น

"มาอุดหนุนด้วยครับ"

"โอ้ เลือกเลย ๆ ตามสบายเลยนะ"

ต้าเหล่ยหยิบผักกาดขาว กะหล่ำปลี หัวไชเท้า ต้นหอม พริกหยวก และมะเขือเทศ รวม ๆ แล้วเป็นเงิน 150 หยวน ทุกร้านต่างยินดีและยกถุงใบผักที่เหลือจากการคัดเลือกให้เขาอีกคนละถุงใหญ่

เมื่อของครบแล้วต้าเหล่ยก็หอบของไปรวมที่ร้านข้าวสาร เจ้าของร้านเห็นใจที่เขามีของพะรุงพะรังจึงบอกให้ลูกน้อยเอาของเหล่านั้นใส่รถเข็นไปด้วย

"เฮ้ย! พวกแกสองคน ช่วยเสี่ยวเหล่ยยกของไปส่งหน่อยไป ใกล้ปิดร้านแล้ว ไปช่วยน้องเขาหน่อย"

คนงานสองคนช่วยกันขนข้าวสารกับของที่ต้าเหล่ยซื้อใส่รถเข็นแล้วเดินตามต้าเหล่ยไปที่ซอยเดิม

"พี่ชายพักอยู่ในโกดังนี้เหรอ พวกเราเอาไปส่งข้างในก็ได้นะ"

คนงานเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะซอยนี้นอกจากโกดังนั้นก็ไม่มีบ้านคนอีกแล้ว

"วางไว้ตรงนี้เลยครับ เดี๋ยวมีคนมารับของ ขอบคุณมากครับ" ต้าเหล่ยตอบเลี่ยง ๆ เมื่อคนงานเดินกลับไป เขาก็รีบเก็บของทั้งหมดเข้ามิติทันที