ท่านพ่อกินๆ 2

"ใช่แล้วหมิงจู พวกเขาเมตตาข้ามาก แม้ข้าจะมอบเงินอีแปะที่มีติดตัวให้เป็นการตอบแทน แต่พวกท่านกลับบอกว่ามันเป็นของล้ำค่า และยังหาทางเปลี่ยนมันเป็นเงินของยุคนั้นมาให้ข้าตั้งตัวอีกด้วย" ต้าเหล่ยชูธนบัตรสีแดงปึกหนึ่งให้ทุกคนดู

"..."

"เงินก้อนนี้... ที่นั่นสามารถซื้อข้าวได้นับพันจิน"

ทั้งเรือนตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ คำว่า 'ข้าวหนึ่งพันจิน' หนักแน่นพอที่จะสั่นคลอนความสิ้นหวังในใจของทุกคน

"วิเศษเหลือเกิน...สวรรค์ปิดตาแคว้นต้าเยี่ย แต่กลับเปิดทางรอดให้สกุลถังผ่านทางเจ้าสี่"

ถังต้าไห่ ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม... ที่นั่นยังมีสิ่งที่เรียกว่า 'ไฟฟ้า' มันทำให้ที่มืดสว่างไสวเหมือนกลางวันโดยไม่ต้องพึ่งแสงเทียน"

ต้าเหล่ยเสริม พลางมองไปที่หลาน ๆ ที่นั่งฟังตาค้าง

"ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ" หมิงจูพึมพำเบา ๆ

"พรุ่งนี้ข้าจะไปเรียนรู้จากท่านลุงหลี่ เขาบอกว่าที่ดินรกร้างก็ทำให้เขียวขจีได้ ข้าจะนำความรู้นั้นกลับมา... หมู่บ้านเถาหยวนของเราจะต้องกลับมามีน้ำ มีข้าว พวกเราจะไม่อดตายอีกต่อไป"

"ทุกคนจำไว้! เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว... สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง รีบเอาข้าวไปต้ม ใช้น้ำที่เจ้าสี่เอามาต้มไปก่อน ใส่ผักและโรยเกลือ สะใภ้สามกับสะใภ้สี่ (หมิงจู) เอามันหมูไปเจียวที่ห้องใต้ดิน กลิ่นจะได้ไม่โชยไปรบกวนบ้านอื่น ส่วนพวกผู้ชายไปเฝ้าประตูอย่าให้ใครบุกเข้ามาได้!"

เดิมทีห้องใต้ดินเป็นห้องเก็บเสบียงที่กว้างพอสมควร แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไรเสบียงอาหาร เป็นที่ที่มองแล้วเจ็บปวดที่สุด

"ขอรับท่านพ่อ!"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ!"

ทุกคนแยกย้ายกันทำงานอย่างกระฉับกระเฉง ความหวังที่เคยดับมอดกลับลุกโชนขึ้นมาใหม่ ต้าเหล่ยลุกขึ้นหิ้วถังน้ำที่เรียกออกมาจากมิติ เขาเดินไปที่บ่อน้ำข้างเรือนที่แห้งขอด โดยมีโต้วโต้วเดินเตาะแตะตามหลังมาไม่ห่าง

"โต้วโต้วจับมือพ่อไว้นะลูก" หนูน้อยพยักหน้ารับแล้วยื่นมือเล็ก ๆ ให้บิดา

น้ำพุตาเทพถูกเทลงไปในบ่อเพียงถังเดียว... ไม่นานนัก เสียงน้ำซึมออกจากตาน้ำก็ดังขึ้น แสงจันทร์สะท้อนให้เห็นน้ำใสสะอาดค่อย ๆ เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาอย่างน่ามหัศจรรย์

"ได้ผลจริง ๆ ด้วย!"

ต้าเหล่ยยิ้มกว้าง ต้าเหอกับต้าเจียงที่ตามมาดูถึงกับตาโต

"วิเศษ! สวรรค์มีตาจริง ๆ เจ้าสี่!"

"พี่รอง พี่สาม... น้ำสองถังนี้ รบกวนพวกท่านหิ้วไปเทใส่บ่อน้ำส่วนรวมของหมู่บ้านเงียบ ๆ นะขอรับ แล้วรีบถอยออกมา อย่าให้ใครเห็น หากมีเพียงบ้านเราที่มีน้ำ จะเกิดปัญหาตามมาแน่ ๆ"

"เข้าใจแล้วเจ้าสี่ วางใจเถอะ! ค่ำมืดขนาดนี้คงไม่มีใครเห็นแน่นอน" พี่ชายทั้งสองรับคำแล้วลงมือทำงานทันที

ต้าเหล่ยกลับเข้าเรือนมา พร้อมหยิบซาลาเปาที่เหลืออยู่ 2 ลูกมาแบ่งออกเป็น 4 ชิ้น ยื่นให้หลานชายทั้ง 3 คนและโต้วโต้วกินรองท้องก่อน

ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป... กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มก็อบอวลไปทั่วบริเวณ ข้าวต้มข้น ๆ สีขาวนวลผสมผักเขียวสด โรยด้วยกากหมูสีเหลืองทองและเกลือป่นถูกจัดวางใส่ถ้วย 14 ใบ

"เอ้า... กินได้แล้ว กินเสร็จแล้วเด็ก ๆ แยกย้ายไปนอน ส่วนเจ้าใหญ่ เจ้ารอง เจ้าสาม เจ้าสี่... อยู่คุยกับพ่อก่อน" พ่อถังกล่าว

ทุกคนลงมือกินข้าวต้มทั้งน้ำตา รสชาติของกากหมูที่เค็ม ๆ มัน ๆ และข้าวต้มอุ่น ๆ ที่ไหลลงสู่ท้องที่ว่างเปล่ามาช้านาน ทำให้ความทุกข์ระทมมลายหายไปสิ้น

ต้าเหล่ยประคองถ้วยข้าวต้มของโต้วโต้วขึ้นมา เขาบรรจงใช้ช้อนตักข้าวขึ้นมาเป่าลมเบา ๆ จนหายร้อน แล้วค่อย ๆ ป้อนเข้าปากลูกสาวอย่างทะนุถนอม

"อา... อร่อยเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อกิน ๆ"

โต้วโต้วยิ้มจนแก้มปริ หนูน้อยโยกตัวไปมาอย่างมีความสุขที่วันนี้ท่านพ่อคอยเป่าข้าวให้กิน

"ได้... พ่อจะกิน โต้วโต้วก็กินเยอะ ๆ นะ จะได้โตไว ๆ"

ระหว่างที่ป้อนลูก ต้าเหล่ยก็คีบกากหมูในถ้วยของตนส่งให้หมิงจูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

"ข้าพอแล้ว ท่านพี่กินเถอะเจ้าค่ะ ท่านเพิ่งฟื้นร่างกายยังอ่อนแอ" หมิงจูเอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

"ภรรยาวางใจเถอะ ต่อจากนี้ไปพวกเราจะมีกินทุกมื้อ จะมีร่างกายที่แข็งแรง... พี่สัญญา"

ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนแร้นแค้น ข้าวต้มเพียงไม่กี่ถ้วยกลับทำหน้าที่ประคับประคองจิตใจของสกุลถังให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม แสงแห่งความหวังได้เริ่มต้นขึ้นแล้วที่นี่... ในเรือนที่เคยเป็นเพียงที่รอวันตายของพวกเขา