จวนสกุลเวิน 2

"ในปีภัยแล้งเช่นนี้ อย่าว่าแต่ที่มาของเสบียงเลย ต่อให้เจ้าบอกว่ามันร่วงลงมาจากสวรรค์ ข้าก็ยินดีรับไว้"

คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างหลุดหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงหลายส่วน นายท่านเวินจึงหันไปสั่งพ่อบ้านทันที

"ไป! เรียกคนมาขนของทั้งหมดเข้าคลัง ชั่งน้ำหนัก คิดราคาให้เต็มจำนวน ห้ามขาดแม้แต่อีแปะเดียว"

"ขอรับนายท่าน!"

เหล่าคนงานรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นนายท่านเวินจึงหันกลับมามองถังต้าเหล่ย คราวนี้สายตาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ก่อนหน้านี้เขามองอีกฝ่ายเป็นเพียงชาวบ้านผู้หนึ่ง บัดนี้กลับมองราวกับกำลังเผชิญหน้าพ่อค้าผู้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง

"น้องชายถัง ข้าไม่สนใจว่าเสบียงเหล่านี้มาจากที่ใด ข้าสนใจเพียงอย่างเดียว..."

นายท่านเวินหยุดไปครู่หนึ่งพลอยทำให้สี่พี่น้องสกุลหวังลุ้นจนเหงื่อซึม

"..."

"ครั้งหน้า... ยังหามาได้อีกหรือไม่"

ถังต้าเหล่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับ

"หากราคายุติธรรม ก็น่าจะหามาได้ขอรับ"

นายท่านเวินหัวเราะลั่น

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี! เช่นนั้นหอหย่งซานจะรับไว้ทั้งหมด! ไม่ว่าเจ้านำมาเท่าใด ข้ารับทั้งหมด หากเงินสดไม่พอ ข้าจะใช้โฉนดที่ดิน ใช้ร้านค้า หรือใช้ทรัพย์สินอื่นแลกเปลี่ยนก็ยังได้"

"..."

เขาก้าวเข้ามาใกล้ถังต้าเหล่ยอีกเล็กน้อย แล้วลดเสียงลง

"ขอให้วางใจ ปากของเวินผู้นี้ปิดแน่นยิ่งกว่าฝาโอ่งเก็บสุรา เรื่องวันนี้จะไม่มีวันหลุดออกจากหอหย่งซานแม้แต่คำเดียว"

"ขอบคุณนายท่านเวินขอรับ นี่เป็นนมสดที่ข้าได้มาเป็นพิเศษ มอบให้นายท่านเพื่อเป็นของพบหน้าขอรับ"

ต้าเหล่ยหยิบขวดแก้วที่บรรจุนมสดสีขาวนวลยื่นให้นายท่านเวิน นายท่านเวินรับขวดแก้วไปถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาจ้องมองความใสราวน้ำแข็งของขวดแก้วอย่างไม่วางตา

"ขวดหลิวหลีประหลาดนัก... ทั้งใสและเกลี้ยงเกลา เจ้าถึงกับเอานมสดมาบรรจุใส่สิ่งล้ำค่าเช่นนี้เชียวหรือ?"

"นายท่านขอรับ การหาของเหล่านี้ยากลำบากยิ่งนัก แต่คนจัดหาของให้ข้านั้นเขามีความชอบที่ต่างออกไป เขาชอบเครื่องเคลือบ เครื่องลายคราม หรือแจกันลงยาเก่า ๆ ยิ่งนัก ข้าจึงอยากรบกวนนายท่าน... หากเป็นไปได้ ค่าเสบียงบางส่วน ข้าอยากขอแลกเป็นของเหล่านั้นจะได้หรือไม่ขอรับ? จะเก่าหรือผ่านการใช้งานมาแล้วล้วนไม่เกี่ยง"

นายท่านเวินหัวเราะร่าด้วยความพอใจ

"มีอะไรที่ข้าทำไม่ได้บ้าง! พ่อบ้าน! ไปหยิบชุดน้ำชาดินเผาลงยาชั้นดีกับแจกันลายนกกระเรียนมาคู่หนึ่ง! แล้วขวดแก้วหลิวหลีนี่... เจ้าจะว่าอย่างไรหากข้าขอแลกกับชุดน้ำชานั่น? ส่วนเสบียงทั้งหมด ข้าจะจ่ายเงินสดให้เจ้าเต็มจำนวน!"

"ตกลงขอรับนายท่าน หากนายท่านชอบใจ ครั้งหน้าข้าจะลองหาชุดน้ำชาที่ทำจากแก้วหลิวหลีมาให้ท่านอีก"

เมื่อได้ยินต้าเหล่ยพูดแบบนั้น นายท่านเวินพยักหน้าอย่างยินดีก่อนจะรีบเดินกลับเข้าเรือนไปพร้อมขวดนม ทิ้งให้พ่อบ้านเป็นคนจัดการเรื่องเงินค่าเสบียง

พ่อบ้านเริ่มตรวจนับของและแจ้งราคาเสียงดังฟังชัด

ข้าวสารชั้นดี: 200 จิน (100 กิโลกรัม) จินละ 1 ตำลึงเงิน = 200 ตำลึงเงิน

เนื้อหมูแดงสด: 40 จิน (20 กิโลกรัม) จินละ 2 ตำลึงเงิน = 80 ตำลึงเงิน

ผักสดเขียวชอุ่ม: 50 จิน (25 กิโลกรัม) จินละ 500 อีแปะ = 25,000 อีแปะ (หรือ 25 ตำลึงเงิน)

รวมเป็นเงินทั้งสิ้น: 305 ตำลึงเงิน

เมื่อแลกเปลี่ยนของและรับเงินเสร็จสรรพ ต้าซานก็เอ่ยกำชับพ่อบ้าน

"รบกวนท่านพ่อบ้านช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะขอรับ พวกข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวาย"

"วางใจเถอะต้าซาน นายท่านได้กำชับกับคนงานเอาไว้แล้ว ต้องขอบใจเจ้าที่นึกถึงสกุลเวิน"

สี่พี่น้องเข็นรถกลับหมู่บ้านด้วยหัวใจที่พองโต บนรถตอนนี้มีชุดน้ำชาและแจกันล้ำค่าซ่อนอยู่ใต้เสื่อฟาง หลังจากนั้นสี่พี่น้องก็รีบเข็นรถออกมาพ้นเขตจวน ต้าซานถึงกับหัวเราะออกมา

"เจ้าสี่! นี่มัน…นี่มันมากเกินไปแล้ว!"

"ข้าไม่เคยจับเงินมากขนาดนี้มาก่อน!" ต้าเหอหัวเราะตาม

"ต่อไปพวกเราจะไม่อดแล้วจริง ๆ ใช่ไหม" ต้าเจียงยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้นมาบ้าง

"ยังไม่พอหรอกพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม เราต้องช่วยทั้งหมู่บ้านให้หลุดพ้นจากความอดอยากให้ได้ก่อน ถึงตอนนั้นถึงจะกินได้อย่างอิ่มท้อง โดยไม่ต้องระแวดระวัง"

ต้าเหล่ยมองถุงเงินในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแห้งแล้ง คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามคนเงียบลง ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน

"..."

"คืนนี้ เราจะนำน้ำพุตาเทพไปเทใส่บ่อน้ำของแต่ละบ้าน แต่ข้าต้องข้ามไปเมืองซูโจว คงต้องให้พี่ทั้งสามจัดการเรื่องนี้"

"จะเสี่ยงไปหรือไม่?" ต้าซานเอ่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

"เสี่ยงขอรับ ต้องระวังให้มาก แต่ถ้ามีแค่บ้านเรากับบ่อน้ำส่วนกลางที่มีน้ำ ความสงบคงจะอยู่ได้ไม่นาน"

ต้าเหอพยักหน้ารับ

"จริง…ต้องทำให้เหมือนว่าน้ำใต้ดินผุดทั่วหมู่บ้าน"

ต้าเจียงหัวเราะเบา ๆ

"เดี๋ยวนี้พี่รองคิดอ่านได้ไกลจริง ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ทั้งสี่คนหัวเราะออกมาเล็กน้อย

"หลังเรือน…ช่วยขุดดินเตรียมแปลงปลูกผักให้ข้าด้วยนะพี่สาม"

"ได้!" ทั้งสามตอบพร้อมกัน

"ข้าจะลองปลูกผักแล้วใช้น้ำพุตาเทพรดน้ำลองดู ถึงจะรู้ว่าต้องใช้เวลากี่วันถึงจะเก็บเกี่ยวได้"

พี่ชายทั้งสามพยักหน้ารับ พวกเขาย่อมต้องช่วยน้องชายสุดกำลัง