ตอนที่ 2 พูดคุย

หลังจากอวิ๋นจิ่นเหนียนจากไป อวิ๋นเหยานั่งลงที่หน้าบาร์เพียงลำพัง สั่งบรั่นดีมาหนึ่งแก้ว รสสัมผัสนุ่มนวลปนกลิ่นถั่วและวานิลลาลื่นไหลลงคอ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยอารมณ์ไปกับแสงสีของเมืองยามค่ำคืน

"ดื่มคนเดียวไม่เหงาเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง

อวิ๋นเหยาหันไปมอง เห็นเผยอวี้ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาถอดเสื้อสูทออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอและกระดูกไหปลาร้า ดูลดความทางการลงและเพิ่มเสน่ห์แบบดิบเถื่อนเข้ามาแทน

"ทนายเผยเองก็อยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอคะ?" อวิ๋นเหยาย้อนถาม

เผยอวี้หัวเราะในลำคอพลางนั่งลงข้างเธอ "พอดีเห็นคุณอยู่คนเดียวเลยอยากเข้ามาทักทาย เมื่อกี้มันกะทันหันไปหน่อย ยังไม่ได้สนทนากันดีๆ เลย"

"เรามีเรื่องอะไรต้องสนทนากัน 'ดีๆ' ด้วยเหรอคะ?" อวิ๋นเหยาเลิกคิ้ว น้ำเสียงเจือแววท้าทาย

เผยอวี้ไม่โกรธ กลับมองเธอด้วยสายตาชื่นชม "ผมชอบคนตรงไปตรงมาครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ผมก็ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ผมสนใจโปรเจกต์กองทุนชีวภาพที่จิ่นเหนียนกรุ๊ปกำลังจะเริ่มขึ้น และสำนักงานกฎหมายตระกูลเผยอยากจะมีส่วนร่วมด้วยครับ"

มือที่กำลังแกว่งแก้วเหล้าของอวิ๋นเหยาชะงักไป "ข่าวไวดีนี่คะ โปรเจกต์นี้ยังอยู่แค่ขั้นวางแผนเบื้องต้นเอง"

"โปรเจกต์ดีๆ ใครก็อยากคว้าไว้ครับ" เผยอวี้สั่งวิสกี้จากบาร์เทนเดอร์ "ผมเชื่อว่าตระกูลเผยสามารถสนับสนุนด้านกฎหมายที่เป็นมืออาชีพที่สุดให้คุณได้"

"เท่าที่ฉันรู้ งานหลักของคุณคือคดีควบรวมกิจการ ประสบการณ์ด้านชีวภาพดูจะจำกัดนะคะ" อวิ๋นเหยาพูดตรงๆ

"เพราะแบบนั้นเราถึงต้องการโอกาสนี้ไงครับ" เผยอวี้ยอมรับอย่างเปิดเผย "และตอนนี้เราเริ่มฟอร์มทีมผู้เชี่ยวชาญ รวมถึงจ้างที่ปรึกษาระดับท็อปของวงการมาแล้วด้วย"

อวิ๋นเหยามองเขาอย่างใช้ความคิด ความตรงไปตรงมาของเผยอวี้อยู่เหนือความคาดหมายของเธอ คนส่วนใหญ่ที่มาเสนอตัวมักจะพยายามกลบเกลื่อนจุดด้อย แต่เขากลับยอมรับมันอย่างไม่ปิดบัง

"ขอเหตุผลสักข้อที่ฉันควรเลือกคุณค่ะ" อวิ๋นเหยาสบตาเขาตรงๆ

เผยอวี้สบตาเธอกลับโดยไม่หลบเลี่ยง "งานเลี้ยงสัปดาห์หน้า ผมจะเอาแผนงานฉบับสมบูรณ์ไปให้คุณดูครับ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น... ทำไมเราไม่สนุกกับค่ำคืนนี้ก่อนล่ะ? คุยเรื่องงานมากไป จะทำให้พลาดสิ่งดีๆ ในชีวิตเอานะครับ"

อวิ๋นเหยาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหลุดขำออกมา "นี่ถือเป็นการนัดแนะหรือเปล่าคะ?"

"ถ้าผมบอกว่า 'ใช่' ล่ะ?" ดวงตาของเผยอวี้ดูลึกซึ้งราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจคน

อวิ๋นเหยานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะยกแก้วขึ้น "งั้นก็มาลองดูกันค่ะว่า นอกจากเรื่องงานแล้ว ทนายเผยจะมีแรงดึงดูดอย่างอื่นที่น่าสนใจอีกไหม"

สองชั่วโมงหลังจากนั้นผ่านไปอย่างผ่อนคลาย ทั้งคู่คุยกันเรื่องท่องเที่ยว ศิลปะ ไวน์ ไปจนถึงการขี่ม้า...ซึ่งพบว่าต่างก็เป็นนักขี่ม้าตัวยง อวิ๋นเหยาพบว่าเผยอวี้ไม่ได้มีดีแค่สมองที่ปราดเปรื่องและวิสัยทัศน์ที่กว้างขวาง แต่เขายังมีอารมณ์ขันที่หาได้ยาก ซึ่งต่างจากภาพลักษณ์ทนายที่คร่ำเคร่งในความคิดของเธออย่างสิ้นเชิง

"สรุปคือตอนเรียนกฎหมายที่ออกซฟอร์ด คุณเคยอยู่นักกีฬาพายเรือด้วยเหรอคะ?" อวิ๋นเหยาถามอย่างสงสัย

"ครับ ต้องฝึกตอนตีห้าทุกเช้า ไม่ว่าฝนจะตกหรือลมจะแรง" เผยอวี้ระลึกความหลัง "ประสบการณ์ตอนนั้นสอนให้ผมรู้จักความอดทนและการทำงานเป็นทีมครับ"

"มิน่าล่ะ..." อวิ๋นเหยามองสำรวจร่างกายเขาอย่างลืมตัว "หุ่นคุณดูเหมือนนักกีฬาจริงๆ"

พูดจบเธอก็อยากจะถอนคำพูดทันที เพราะมันฟังดูส่วนตัวเกินไปจนเหมือนเป็นการยั่วเย้า ทว่าเผยอวี้เพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่ได้ฉวยโอกาสรุกคืบ แต่กลับเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ

"พูดถึงเรื่องรูปร่าง ได้ข่าวว่าคุณชอบปีนผานี่ครับ" เผยอวี้เอ่ย "สุดสัปดาห์หน้ามีหอปีนผาเปิดใหม่ ถ้าคุณว่าง..."

"นี่คือนัดเดทเหรอคะ ทนายเผย?" อวิ๋นเหยาแกล้งถาม

เผยอวี้จ้องตาเธอ แววตาเริ่มร้อนแรงขึ้น "ถ้าผมบอกว่า 'ใช่' ล่ะครับ?"

อวิ๋นเหยารู้สึกใจสั่นหวิว ความรู้สึกนี้ช่างแปลกใหม่สำหรับเธอ ในฐานะคุณหนูรองตระกูลอวิ๋น เธอไม่เคยขาดแคลนหนุ่มๆ มาตามขายขนมจีบ แต่มีน้อยคนนักที่จะทำให้เธอรู้สึก 'สนใจ' ได้จริงๆ แต่เผยอวี้ต่างออกไป เขาฉลาด มั่นใจ และวางตัวได้อย่างเท่าเทียมกับเธอ

"งั้นคงต้องรอดูว่าแผนงานของคุณ จะมีพลังโน้มน้าวใจได้เท่ากับตัวคุณหรือเปล่านะคะ" อวิ๋นเหยาตอบทิ้งท้ายพลางลุกขึ้น "ดึกมากแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนค่ะ"

เผยอวี้ลุกขึ้นตาม "ผมไปส่งครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกรถไว้แล้ว" อวิ๋นเหยาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"งั้นอย่างน้อยให้ผมเดินไปส่งจนรถมาถึงนะครับ" เขาไม่ยอมแพ้

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้า ให้ความรู้สึกสดชื่น ทั้งคู่ยืนอยู่ที่หน้าบาร์ ข้างหลังคือความวุ่นวาย เบื้องหน้าคือแสงไฟจากรถที่สัญจรไปมา อวิ๋นเหยาแอบมองเสี้ยวหน้าของเผยอวี้ ภายใต้แสงนีออน โครงหน้าเขาดูชัดเจนและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด

รถมาถึงอย่างรวดเร็ว เผยอวี้เปิดประตูให้เธอ และก่อนจะปิดประตู เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า: "หวังว่าจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้นะครับ คุณอวิ๋น"

อวิ๋นเหยามองภาพเขายืนอยู่ข้างทางผ่านกระจกหลังจนลับตาไป เธอพิงพนักพิง นิ้วมือลูบไล้หลังมือตรงจุดที่เขาเคยสัมผัสเบาๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

เมื่อกลับถึงคอนโด อวิ๋นเหยาสลัดส้นสูงทิ้งแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ วิวเมืองยามค่ำคืนอยู่แทบเท้า แสงไฟนับหมื่นดวงราวกับดวงดาวบนดิน เธอนึกถึงการพบกันในคืนนี้ นึกถึงดวงตาคู่นั้นของเผยอวี้ที่เหมือนจะมองทะลุทุกอย่างได้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากอวิ๋นจิ่นเหนียน: "พรุ่งนี้ทานข้าวที่บ้าน ห้ามสาย พ่อมีเรื่องจะประกาศ"

อวิ๋นเหยาตอบกลับสั้นๆ แล้ววางโทรศัพท์ลง มื้ออาหารของตระกูลอวิ๋นมักจะไม่ธรรมดา และ "เรื่องจะประกาศ" ของพ่อส่วนใหญ่ก็มักจะเกี่ยวกับธุรกิจ เธอถอนหายใจและรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาวูบหนึ่ง ไม่ว่าในหน้าที่การงานเธอจะประสบความสำเร็จเพียงใด แต่ในครอบครัว เธอก็ยังเป็น "คุณหนูรอง" ที่ต้องถูกดูแลและจัดแจงเสมอ

หลังอาบน้ำเสร็จ อวิ๋นเหยาล้มตัวลงนอนแต่กลับข่มตาไม่หลับ ในหัวมีแต่ภาพของเผยอวี้ น้ำเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มจางๆ และสัมผัสอุ่นร้อนที่ปลายนิ้ว ผู้ชายคนนี้... ทั้งอันตรายและน่าหลงใหล เหมือนท้องทะเลลึกในยามค่ำคืนที่ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ภายในกลับมีกระแสน้ำเชี่ยวพัดผ่าน

"เผยอวี้..." เธอกระซิบชื่อนั้นเบาๆ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ริมฝีปาก "เราต้องได้เจอกันอีกแน่ค่ะ"

ในเวลาเดียวกัน เผยอวี้ยืนอยู่ที่ระเบียงคอนโดของตัวเอง ในมือถือแก้ววิสกี้ที่ยังดื่มไม่หมด ดวงดาวบนท้องฟ้าหลอมรวมกับแสงไฟในเมือง ดูเหมือนดวงตาของผู้หญิงคนนั้น... ที่ทั้งสว่างไสวและเต็มไปด้วยความลับ

เขานึกถึงครั้งแรกที่เห็นรูปของอวิ๋นเหยาในนิตยสารธุรกิจ ตอนนั้นเธอหัวรั้นและโดดเด่นจนเข้าตาเขา ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าตาที่สะสวย แต่เป็นเพราะบทความที่เขียนว่าเธอเอาชนะคู่แข่งที่เก๋าเกมกว่าในดีลควบรวมกิจการได้อย่างไร คืนนี้พอได้เจอตัวจริง เธอดูน่าหลงใหลกว่าในรูปหลายเท่า เธอฉลาด เฉียบคม และไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เหมือนม้าพยศที่ปราบยาก... ซึ่งมันปลุกสัญชาตญาณการเอาชนะในตัวเขาที่ห่างหายไปนานให้ลุกโชนขึ้นมา

ไกลออกไป ใจกลางของเมืองใหญ่ยังคงเต้นรัวแรงในความมืด ราวกับเป็นลางบอกเหตุว่าเส้นโชคชะตาสองเส้นที่เคยขนานกัน กำลังจะเริ่มถักทอเข้าด้วยกันตั้งแต่นคืนนี้เป็นต้นไป และนี่... เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวเท่านั้น..

.