2

12 ปีก่อน

“ช่วยด้วย!” เสียงเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงที่ยังโตไม่เต็มวัยดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง ออสตินชะงักเท้าแล้วเงี่ยหูฟังเพื่อหาทิศทางของเสียง “ช่วยหนูด้วย! ช่วย...”

“คิตเท็น!” ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามปีใจหายวาบ เมื่อจำได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของแมวน้อยของเขา น้องสาวของเพื่อนสนิท และเธอกำลังร้องขอความช่วยเหลือ เท้าหนารุดคืบตรงไปยังจุดกำเนิดเสียง แล้วก็พบว่าร่างเล็กๆ กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ ปากก็ร้องขอความช่วยเหลือ ร่างนั้นผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในน้ำ และออสตินก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าเธอคงทนได้อีกไม่นานเป็นแน่ “อดทนไว้นะ! ฉันจะลงไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้!”

เขารีบจัดการถอดกางเกงยีนส์ที่สวมออก เพื่อป้องกันไม่ให้มันถ่วงน้ำหนัก ไม่อย่างนั้นคงได้จมน้ำกันทั้งคู่แน่ๆ แต่ร่างเล็กๆ ของเธอก็จมลงไปใต้ผิวน้ำเสียก่อน ชายหนุ่มกระโจนลงไปในคลองน้ำ ดำผุดดำว่ายจนกระทั่งพบร่างที่ค่อยๆ จมลงไป ก่อนที่จะรีบคว้าร่างที่ไร้สติของเธอ แล้วพาขึ้นไปนอนที่พื้นหญ้าริมสระ ก่อนจัดการผายปอดให้กับเด็กสาวเพียงไม่กี่อึดใจแต่ในความรู้สึกของเขามันนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ร่างเล็กๆ ก็สำลักน้ำแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองผู้ช่วยชีวิต ก่อนที่จะค่อยๆ ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งโดยใช้มือทั้งสองข้างยื่นไปเท้าพื้นด้านหลังเอาไว้

เวลานั้นเองที่ออสตินได้มีโอกาสพิจร่างเด็กน้อยที่กำลังแตกเนื้อสาวอย่างชัดเจนเต็มตาครั้งแรก เสื้อสีขาวที่เปียกลู่แนบชิดเรือนกายเล็กๆ ทำให้เขาสังเกตเห็นหน้าอกที่เต่งตึงและมีแนวโน้มว่าจะขยายใหญ่ขึ้นไปอีกตามวัยแน่ๆ เอวเล็กๆ เริ่มคอดและสะโพกที่เริ่มผายออกตามธรรมชาติของผู้หญิงที่กำลังจะแตกเนื้อสาว กางเกงขาสั้นตัวเล็กแนบลู่ไปตามสะโพกผายน้อยๆ แม้เธอจะยังไม่เจริญเติบโตอย่างเต็มที่ ใบหน้าซีดๆ กับดวงตาใสซื่อที่เบิกมองเขาก็ทำให้ชายหนุ่มโตเต็มวัย และเคยเสพสมเพศรสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน บังเกิดความร้อนฉ่าไปทั่วร่าง ความอึดอัดราวกับจะปริแตกเกิดขึ้นในระหว่างซอกขาแข็งแรง

‘ให้ตายสิออสติน! นี่แกมีอารมณ์กับเด็กผู้หญิงที่ยังโตไม่เต็มวัยอย่างนั้นเหรอ?! ไอ้โรคจิต!’ ออสตินเพียรด่าตัวเองซ้ำๆ ที่เกิดความรู้สึกบ้าๆ นั่นกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่โตเป็นสาวดีด้วยซ้ำ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีอะไรกับสาวๆ ที่อวบอัดเต็มไม้เต็มมือเสียหน่อย เขาเคยมาหมดแล้วทั้งคนที่เด็กกว่าเขา หรืออาจจะแก่กว่าเขา แถมยังเร่าร้อนเจนจัดอีกเสียด้วย ไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนกับยัยแมวน้อยตรงหน้านี้ด้วยซ้ำ!

ประสบการณ์เรื่องเพศของเขาเกิดขึ้นตอนที่เขาอายุสิบห้าปี ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่เขาจะได้เรียนที่โรงเรียนมัธยมต้นแห่งนั้น เขาถูกล่อลวงโดยครูสาวคนหนึ่งที่ดูจะชื่นชมกับรูปร่างเด็กหนุ่มวัยสิบห้าที่โตเกินวัย แถมยังรูปหล่อเกินหน้าเกินตาเด็กคนอื่นๆ อีก ออสตินเรียนรู้เรื่องเซ็กซ์จากครูสาวคนนั้น ซึ่งพาเขาไปพบกับประสบการณ์หฤหรรษ์ที่ไม่มีความรู้สึกใดในโลกใบนี้จะทดแทนได้ หลังจากนั้นไม่นานความก็แตก... ครูคนนั้นถูกไล่ออก และถูกดำเนินคดีเพราะไปทำเช่นนี้กับเด็กผู้ชายคนอื่น ส่วนเรื่องที่เขาเป็นหนึ่งในเหยื่อของเธอถูกเก็บไว้เป็นความลับ เนื่องจากพ่อของเขาไม่อยากให้กระทบต่อชื่อเสียงครอบครัวและสภาวะจิตใจของเขาหากต้องไปขึ้นให้การในศาล

แต่กระนั้น... เพื่อนๆ หลายคนก็รู้ว่าเขาเคยมีอะไรกับครูสาวดังกล่าว แต่แทนที่จะทำให้เขาถูกรังเกียจ กลับกลายเป็นว่าข่าวดังกล่าวทำให้เขาเป็นดาวเด่นในหมู่เพื่อนๆ แม้จะย้ายไปเรียนไฮสกูลที่ใหม่ ข่าวลือที่กลายมาเป็นชื่อเสียงของเขาก็ทำให้เขาเป็นหนุ่มป๊อบปูล่าร์ทั้งในหมู่เพื่อนผู้ชายและสาวๆ ที่ต่างอยากเข้าหาเพื่อได้ลิ้มลองรสรักจากเขา ซึ่งค่อนข้างโลดโผนและสุดเหวี่ยง

เซ็กซ์สำหรับเขา... มันคือเครื่องมือในการสร้างเสน่ห์และความโด่งดัง และมันยังเป็นการละเล่นที่น่าอภิรมย์ที่สุดด้วย

ทว่า... กลับไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาเร่าร้อนได้เพียงแค่เห็นเรือนร่างใต้เสื้อผ้าเปียกลู่ และดวงตาใสซื่อที่เบิกมองมาอย่างคนที่เพิ่งพ้นความตายมาหยกๆ อย่างที่เด็กสาวตรงหน้าทำได้เลยสักคน ทั้งที่ดรัลพรเองก็ไม่ได้มีท่าทียั่วยวนเขาเลยสักนิด

“เดียร์!” เสียงเรียกของดนุพงศ์ทำให้ออสตินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความงามของสาวน้อย ก่อนถอยออกห่างเล็กน้อยเมื่อพี่ชายของอีกฝ่ายวิ่งถลาเข้ามานั่งข้างๆ ร่างเล็กๆ ของดรัลพร ก่อนลูบหน้าลูบตาน้องสาวอย่างเป็นกังวล “เป็นอะไรทำไมตัวเปียกอย่างนี้?”

“น้องนายจมน้ำน่ะ ไม่รู้ไปซนอีกท่าไหน ดีนะที่ฉันผ่านมาเห็นแล้วช่วยไว้ทัน” ออสตินบอก พยายามเพ่งสมาธิไปกับบทสนทนาที่กำลังคุยกับเพื่อน แทนที่จะเป็นเรือนร่างของเด็กสาว และความเร่าร้อนแสนอึดอัดตรงซอกขา

“ไม่ได้ซนซะหน่อย!” คนช่างดื้อเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

“ถ้าไม่ได้ซนแล้วจะไปจมน้ำอยู่กลางสระได้ไง?” ออสตินถาม เขาพูดภาษาไทยได้เพราะเรียนที่นี่มาตั้งแต่เด็ก พอกลับไปอยู่ที่อเมริกาก็มีโอกาสได้ฝึกปรือภาษากับเพื่อนที่เป็นคนไทย และติดต่อดนุพงศ์ผ่านเครือข่ายออนไลน์ตลอด นั่นทำให้เขาพูดภาษาไทยได้คล่องพอๆ กับภาษาอังกฤษ

“ก็แค่จะไปเก็บดอกบัว ใครจะไปคิดว่าจะเป็นตะคริว?” ดรัลพรไม่ยอมรับความผิด ที่ตัวเองคิดว่าไม่ผิดเลยสักนิดเดียว มันเป็นอุบัติเหตุต่างหาก

“นอกจากจะดื้อแล้วยังช่างเถียงอีก!” ออสตินตำหนิ อย่างน้อยการได้ทุ่มเถียงกับเธอก็ทำให้เขาลืมไอ้ความรู้สึกบ้าๆ นั่นไปได้บ้าง แม้จะยังไม่ทั้งหมด

“นี่!”

“เอาล่ะๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว!” ร้อนถึงดนุพงศ์ที่ต้องกระโดดมาช่วยห้ามทัพก่อนจะเกิดศึกใหญ่ ไม่รู้เป็นอะไร สองคนนี้อยู่ใกล้กันทีไรเป็นต้องเถียงกันเป็นเด็กทุกที ไอ้น้องสาวเขาน่ะก็ไม่เท่าไหร่หรอกเพราะยังเด็ก แต่ออสตินนี่สิ... อายุอานามก็ยี่สิบสามเข้าไปแล้ว ยังคิดจะเอาชนะคะคานน้องสาวของเขาด้วยการทุ่มเถียงเสียอีก

“ก็ออสตินเริ่มก่อน!” ด้วยความที่มักจะได้พบกับออสตินปีละครั้งถึงสองครั้ง ครั้งละสัปดาห์ ทำให้ดรัลพรค่อนข้างจะสนิทกับอีกฝ่ายพอๆ กับสนิทกับพี่ชายตัวเอง

“ก็เพราะเธอซนเองต่างหากล่ะคิตเท็น!”

“อย่ามาเรียกเค้าอย่างนั้นนะ!” เด็กสาวขู่เสียงเขียว เพราะเคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้เขาเรียกเธออย่างนั้น เธอไม่อยากเป็นแมวน้อยไร้เขี้ยวเล็บ!