ตอนที่ 18 เรื่องที่เจ้าเป็นสตรีหรือ...

ฮึก!

เจียงซือหนิงสะดุ้งตื่นเพราะสายฝนที่กระหน่ำตกอยู่ด้านนอก อาการป่วยที่เล่นงานนางก่อนหน้านี้เริ่มดีขึ้นมากแล้ว ที่หัวมีผ้าขาวเล็กๆพาดเอาไว้ ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ ดีดตัวเองลุกขึ้นนั่งสำรวจอาภรณ์ตนเอง กลัวว่าจะมีผู้ใดมาเช็ดตัวให้ แต่ก็พบว่ามันคือตัวเดิมที่ใส่ก่อนหน้า

"ตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ ตำหนักแห่งนี้ก็ล้วนเป็นบุรุษด้วยกันทั้งนั้น แต่ถึงอย่างนั้นสตรีเพียงคนเดียวก็คือแม่นมมั่วหลาน ที่อายุมากจนเป็นมารดาเป็นยายของเจ้าได้แล้วกระมัง"

เสียงของบุรุษที่ยืนบริเวณหน้าต่างไม้เอ่ยเสียงเรียบ บานหน้าต่างหนึ่งบานถูกเปิดออกเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อไม่ให้ฝนสาดเข้ามา เขายืนมองทิวทัศน์ด้านนอกอยู่นานแล้ว อีกทั้งในห้องที่ปิดสนิทแทบมิมีแสงส่องเข้ามา มีเพียงตะเกียงเล็กๆดวงเดียวที่ถูกจุดเท่านั้น ทำให้นางมิทันได้สังเกต

"ท่านเช็ดตัวให้ข้าหรือ"

เจียงซือหนิงเอ่ยถามเสียงเบา

"แล้วอย่างไร"

"ท่านเช็ดตัวแค่ไหน"

คำถามของนางทำให้เซี่ยเจิงเดินมาหาที่ปลายเตียง นั่งลงด้วยท่าทีสบายๆถือวิสาสะว่าห้องนี้มีเขาเป็นเจ้าของ

"ก็อย่างที่เจ้าเห็น"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางยักไหล่

"......"

ใบหน้าของหญิงสาวถอดสีด้วยความเป็นกังวล ท่าทีของเขาตอนนี้เหมือนรู้ว่านางเป็นสตรีแล้ว แต่สิ่งที่กังวลต่อจากนั้นไม่ใช่การที่รู้ว่านางเป็นสตรี แต่การเช็ดตัวก็เท่ากับว่าต้องถอดอาภรณ์ บุรุษผู้นี้เห็นเรือนร่างของนางแล้วอย่างนั้นหรือ

"ข้าเพียงเช็ดภายนอกเท่านั้น แต่ทำแผลให้เจ้าที่ไหล่เช่นไรก็ต้องเปิดคอเสื้อเล็กน้อย แต่ข้าสาบานได้ว่ามิได้ล่วงเกินหรือทำอันใด เพียงแค่รักษาคนป่วยก็เท่านั้น"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางยกมือแก้ต่างให้ตนเอง

"เช่นนั้นท่านรู้...."

"เรื่องที่เจ้าเป็นสตรีหรือ... ข้ารู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ"

เซี่ยเจิงเอ่ยออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบัง

"......."

"เจ้าไม่ถามอะไรข้าแล้วหรือ"

หลังเขาสารภาพว่ารู้แล้วนางกลับเงียบไป มิได้กังวลโวยวายอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้ สตรีผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆอย่างที่เขาคิดไว้ นางน่าสนใจตั้งแต่กล้าปลอมตัวมาอยู่ในตำหนักแห่งนี้แล้วเสียด้วยซ้ำ

"ท่านเป็นผู้ใด แล้วจะบอกเรื่องนี้กับชินอ๋องหรือไม่"

"นั่นคือคำถามที่ข้าอยากได้ยิน"

ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม แบบนี้ถึงจะสนุกเสียหน่อย

"อื้ม~ ข้าเป็นใครมิสำคัญวันหนึ่งเจ้าก็จะรู้เอง ส่วนเรื่องจะบอกชินอ๋องไหมนั้น... เจ้าว่าข้าควรทำเช่นไรดี"

"ท่านจะมิบอกชินอ๋อง"

"ใช่! เป็นความคิดที่ดี เช่นนั้นข้าจะไม่บอกเขาแล้วกัน"

คำพูดและท่าทางของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวสับสน และไม่สามารถเดาการกระทำของเขาได้เลย ที่จริงแล้วบุรุษผู้นี้คือใครกันแน่ ถึงขั้นเข้าออกตำหนักอ๋องปีศาจแห่งนี้ได้ตามอำเภอใจ

ชายหนุ่มอยากรู้ว่าสหายที่ฉลาดเป็นกรดจะใช้เวลานานเท่าใดถึงรู้ว่านางมิใช่บุรุษ อีกทั้งที่บอกว่าตนมิอาจเข้าใกล้สตรีได้อีก นั้นเป็นเพราะสตรีทั้งทั่วหล้าหรือเพียงแค่บางคนกันแน่ นี่อาจเป็นวิธีที่เขาสามารถทำให้สหายผู้นี้กลับมามีหัวใจที่อ่อนโยนเหมือนเดิมได้

"ทำไมถึงเชื่อคำพูดข้า"

เจียงซือหนิงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"แล้วเหตุใดข้าจะเชื่อมิได้"

"นี่ข้าถามท่านอยู่นะ"

"จุ๊ๆ ไม่โวยวายสิสาวน้อย.... เอาล่ะในเมื่อเจ้ารอดตายแล้ว เช่นนั้นข้าก็ต้องขอตัวก่อน พักผ่อนให้ดีท่ายาที่ข้าให้ด้วย"

เซี่ยเจิงเอ่ยพลางขยิบตาให้นางหนึ่งทีอย่างคนเจ้าเล่ห์

"ขอบคุณท่านสำหรับทุกเรื่อง"

เจียงซือหนิงเอ่ยออกมาอย่างมิต้องคิด แต่ถึงอย่างนั้นบุรุษผู้นี้ก็มิน่าไว้วางใจเช่นเดิม เซี่ยเจิงเพียงยิ้มตอบเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ข้าลืมถามชื่อเขาเลย"

"ท่าทางเขาเช่นไรก็มิใช่คนร้าย ตำหนักแห่งนี้คงมรองครักษ์เงาปกป้องเต็มตำหนักไปหมด เขาไม่มีทางเข้าออกได้สบายๆเช่นนี้เป็นแน่ นอกเสียว่าเขาจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของตำหนัก"

หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพยุงตนเองไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและโลหิตก่อนหน้า เช่นไรก็ต้องรีบไปจัดการงานที่เรือนหลานฮวาต่อให้เสร็จ