ตอนที่ 12 ฆ่าทิ้งซะ!

"ชินอ๋อง"

ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จื่อซ่งและฉีหมิงรีบเข้าไปหาผู้เป็นนายทันที ชายหนุ่มยกตู้ที่ทับคนตัวเล็กออกเพราะต้องรีบดึงโจวเทียนหลานออกมาให้เร็วที่สุด เลยทำให้ขอบชั้นวางตำราที่ทับเจียงซือหนิงอยู่นั้น เกี่ยวเข้ากับไหล่บาง ขณะที่พยายามยกมันขึ้นกลับดึงไหล่บางจนเกิดบาดแผล โลหิตซึมออกมา แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจเท่าไหร่ ก็แน่อยู่แล้วชีวิตของนางจะมีค่าเท่ากับบุรุษที่นางเพิ่งปกป้องได้เช่นไร โชคดีที่เขามิได้รับบาดเจ็บเลย

ตุบ!

ร่างบางฟุบลงไปที่พื้นอีกครั้งเพราะอาการบาดเจ็บ และรู้สึกหมดเรียวแรง มืออีกข้างยกมาจับที่หัวไหล่ด้วยความทรมาน โลหิตสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลจนชุ่มเต็มฝามือเรียว

"อยากตายหรืออย่างไร"

จื่อซ่งตะคอกใส่ร่างบางจนนางหดหัวเพราะความกลัว

"ขออภัยขอรับ ข้าผิดไปแล้ว"

ถึงแม้ตัวเองจะเจ็บบาดแผลมากเพียงใด ก็พยายามโขกหัวไปที่พื้นด้วยความสำนึกผิดของตนเอง ทำงานวันแรกก็สร้างเรื่องถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะสั่งตัดหัวนางหรือไม่ ตอนนี้เจียงซือหนิงไม่กล้าเงยหน้ามองโจวเทียนหลานด้วยซ้ำ

"ฆ่าทิ้งซะ!"

โจวเทียนหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห เจียงซือหนิงเงยหน้ามองสบตาชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัว พร้อมส่ายหน้าอ้อนวอนเขา น้ำตาใสคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร

"ชินอ๋องได้โปรดเมตตา ข้าน้อยผิดไปแล้ว ชินอ๋องได้โปรดเมตตาชีวิตข้าด้วย"

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

"ชินอ๋องได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ชินอ๋องได้โปรด"

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

เจียงซือหนิงอ้อนวอนขอมีชีวิตอยู่ต่อไป พร้อมโขกศีรษะไปที่พื้นอย่างน่าสังเวช หน้าผากเนียนขาวตอนนี้แดงก่ำ อีกทั้งหัวที่แตกก่อนหน้าเมื่อโขกศีรษะไปที่พื้นทำให้โลหิตกระเด็นเต็มไปหมด ตอนนี้นางไม่กลัวเจ็บเลยแม้เพียงนิด สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือจะไม่มีวันออกไปเห็นหน้ามารดาเป็นครั้งสุดท้าย

"เอ่อ....ชินอ๋อง อย่างน้อยขันทีเสวียนเหยียนก็ใช้ร่างกายบังให้ท่าน อีกทั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทำผิด ชินอ๋องได้โปรดละเว้นชีวิตขันทีเสวียนเหยียนเถิดขอรับ"

พ่อบ้านฉางตงช่วยพูดแทนหญิงสาว ท่าทางของนางที่ร้องขอชีวิตทำให้เขาทนดูไม่ได้จริงๆ

โจวหนิงเฉินที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด ยืนเท้าเอวมองออกไปด้านนอกด้วยความโมโห เขาไม่เคยต้องตกอยู่ในสถาพเช่นเมื่อสักครู่มาก่อน อย่าว่าแต่สั่งประหารขันทีผู้นี้เลย เขาตั้งใจจะสั่งประหารทั้งตระกูลเลยด้วยซ้ำ

"ได้! ภายในสามวันเก็บกวาดเรือนนี้ให้เรียบร้อยห้ามให้ผู้ใดช่วย และรับบทลงโทษตามกฎตำหนัก หากทำเสร็จมิทันหรือแม้เลยเวลาไปเพียงเสี้ยววิก็สังหารได้เลยทันที"

เสียงเข้มตวาดดังลั่น ก่อนจะให้ฉีหมิงพยุงตนเองเดินออกไปจากเรือนหลานฮวาทันที

"ขอบคุณชินอ๋อง ขอบคุณชินอ๋องที่ไว้ชีวิต"

เจียงซือหนิงเอ่ยพลางโขกศีรษะไปที่พื้นตามทิศทางที่ชายหนุ่มเดินออกไป ที่วันนี้สามารถรักษาชีวิตของตนเองไปได้อีกวัน

"พอแล้วๆเสวียนเหยียน"

ไฉรั่วเข้ามาห้ามด้วยความเป็นห่วง ที่เห็นนางยังคงโขกศรีษะอยู่เช่นนั้น

"เจ้ารีบไปทำแผลก่อนเถิด หากช้าเช่นนี้เกรงว่าเจ้าจะเก็บกวาดเรือนนี้มิทัน ครานั้นแม้แต่ชีวิตเจ้าก็รักษาเอาไว้มิได้"

"......"

เจียงซือหนิงพยักหน้ารับ ก่อนจะให้ไฉรั่วพยุงตนเองออกไป ส่วนคนอื่นๆไม่กล้ายุ่งเรื่องนี้อยู่แล้วจึงแยกย้ายไปที่เรือนที่ตนเองรับผิดชอบ

"เอ่อ...เจ้าพาข้าไปที่ห้องเถิด"

ระหว่างทางกลับห้องพักที่เดิมก็ไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถให้ผู้ใดรักษาตนเองได้

"เจ้าเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ เช่นไรก็ไปที่เรือนรักษาเถิด ที่นั่นมีขันทีที่เก่งกาจ เป็นศิษย์จากสำนักแพทย์หมอหลวงโดยตรง เจ้าวางใจได้ทุกคนในตำหนักแห่งนี้ก็ได้เขาเป็นคนรักษา"

ไฉรั่วเอ่ยอธิบาย

"ข้ามิเป็นไร ข้าอยากทำแผลเอง เจ้าช่วยไปนำยามาให้ข้าที่ห้องพักได้หรือไม่"

ใบหน้าของนางจริงจังจนไฉรั่วเอ่ยขัดมิได้ จึงจำใจพยุงไปที่ห้องและเดินไปนำยามาให้