ตอนที่ 16 บุรุษเมื่อคืนเป็นใครกันแน่

เช้าวันถัดมา (ภายในตำหนักหลานฮวา)

เจียงซือหนิงรู้สึกตัวหลังได้ยินเสียงนกร้องดังช่วงเช้าตรู่ เมื่อคืนไม่รู้ว่าหมดแรงหลับไปตั้งแต่เมื่อใด ใช้เพียงเบาะรองนั่งผืนเล็กๆนอนขดตัวอยู่ อาการหนาวถึงเพียงนั้นแต่นางยังหลับได้ ร่างกายคงมิอาจฝืนทนได้แล้วจริงๆ ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน แต่ตำราบนพื้นกองโตกลับลดไปเพียงหนึ่งในสิบส่วนเท่านั้นเอง

มือเรียวยกขึ้นอังหน้าผากตนเองและตามเนื้อตัว เจียงซือหนิงหันหน้ามองตนเองที่สะท้อนในกระจกทองแดงที่แตกอยู่ที่พื้น แก้มสองข้างแดงยังกับลูกตำลึงเพราะพิษไข้ คงเป็นเพราะอาการบาดเจ็บและละอองฝนเมื่อคืนเป็นแน่

"ข้าป่วยแล้วจริงๆ"

หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตนเอง ก่อนจะะพยุงร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นเดินออกไปจากตำหนัก นางต้องรีบกลับไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ กินข้าวกินยาให้มีแรงและรีบกลับมาจัดการที่เหลือให้เสร็จ

เอี๊ยด~

ทันทีที่เสียงประตูเปิดออกนางกลับพบไฉรั่วที่กำลังเดินมาหานางที่เรือนหลานฮวาอยู่ไกลๆ

"นี่เสวี่ยมเหยียน~"

ไฉรั่วตะโกนทักทายหญิงสาวมาแต่ไกล เจียงซือหนิงยิ้มตอบกลับไป เดินกะเพกเข้าไปหา

"ที่แท้เจ้าก็มาอยู่ที่เรือนหลายฮวาทั้งคืนนี่เอง มิน่าเมื่อคืนข้าไปหาเจ้าที่ห้องพักกลับมิพบ"

"มาหาข้า มีเรื่องอันใดหรือ"

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เปล่าๆ แม่นมมั่วหลานฝากข้าให้มาดูเจ้าว่าเป็นเช่นไรบ้างก็เท่านั้น เห็นว่าเป็นบุรุษด้วยกัน"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น ขอบคุณเจ้ามากสำหรับอาหารเมื่อคืน หากมิได้เจ้าเกรงว่าข้าคงลุกแม้แต่เดินมาที่เรือนหลานฮวามิไหว"

"มิลำบากๆ"

ไฉรั่วเอ่ยด้วยท่าทีเป็นกันเอง เจียงซือหนิงลอบมองชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ อยากถามเรื่องของบุคคลผู้นั้นที่ปรากฏในกลางดึกเมื่อคืน ดูแล้วเขาคงมิใช่คนธรรมดา อีกทั้งวันที่มาถึงพ่อบ้านฉางตงก็ไม่ได้บอกด้วยว่ามีบุรุษที่ฐานะมิธรรมดาอยู่ที่นี่ด้วยอีกคน หากเขาคือคนร้ายจะทำเช่นไร ช่วยนางยกชั้นวางตำราอย่างไม่กลัวว่าอ๋องปีศาจนั้นจะโกรธ หากเขารู้เข้าแล้วเหมารวมว่านางเป็นคนร้ายด้วยอีกคนจะทำเช่น ถึงครานั้นต่อให้นางมีความสามารถเก็บกวาดเรือนหลานฮวาได้ทันก็คงไม่อาจมีชีวิตรอดไปต่อได้อยู่ดี

"ตำหนักแห่งนี้นอกจากซินอ๋องแล้วยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่”

“ผู้อื่น… หมายถึงใครหรือ นอกจากชินอ๋องแล้วก็ยังมี ฉีหมิง จื่อซ่ง พ่อบ้านฉางตง แม่นมมั่วหลาน แล้วก็เหล่าขันทีอย่างพวกเราเช่นไรเล่า”

ไฉรั่วเอ่ยถามด้วยความไม่เข้า เขาเข้าใจว่ารู้เรื่องนี้แล้วเสียอีก

"แค่นี้จริงๆหรือ"

เจียงซือหนิงฟังที่ไฉรั่วไล่จำนวนคน ก็ตรงตามที่พ่อบ้านฉางตงบอก

"ก็ใช่น่ะสิ ตำหนักแห่งนี้ก็มีคนจำนวนเท่านี้มาก่อนที่ข้าจะมาอยู่ที่นี่อีก ชินอ๋องมีชอบคนมากเหมือนตำหนักอื่นๆเพราะมันวุ่นวาย"

"ไม่มีคุณชาย...ไม่สิ ไม่มีเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆอีกใช่หรือไม่"

เจียงซือหนิงยังคงถามให้แน่ใจ เรื่องเมื่อคืนหญิงสาวมั่นใจว่าบุรุษผู้นั้นมิใช่ผีสางเป็นแน่ ถึงแม้ว่าจะกลัวผีมากเพียงใดแต่ก็เชื่อว่า ผีสางไม่มีวันยกชั้นวางตำราให้นางสิบกว่าตัวได้แน่ๆ

"ข้าจะโกหกเจ้าทำไมกัน"

"แต่คนผู้นั้นก็แต่งตัวดีเกินไปที่จะเป็นคนร้าย"

หญิงสาวพึมพำออกมากับตนเองอย่างใช้ความคิด เมื่อนึกถึงใบหน้ารูปงาม อีกทั้งอาภรณ์ยังเป็นผ้าเนื้อดี ดูก็รู้ว่าเขามิใช่พวกฐานะระดับเดียวกันกับชาวบ้านเป็นแน่

"คนร้ายอันใด คนร้ายที่ไหน"

ไฉรั่วถามย้ำเพราะได้ยินไม่ชัด

แฮ่ม!

ฉีหมิงส่งเสียงให้ทั้งคู่ที่ยืนคุยกันอยู่นานสองนานได้รู้ตัว ว่าตอนนี้มีการมาถึงของผู้มาใหม่ โจวเทียนหลานเดินเอามือไขว้หลังมาหาคนทั้งคู่ คนตัวเล็กและไฉรั่วรีบทำท่าคารวะทันที เจียงซือหนิงไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าสบตากับคนตัวโต เนื่องด้วยเรื่องที่ก่อเอาไว้เมื่อวาน อีกทั้งหากเขาเห็นหน้าแล้วโมโหมากขึ้น จู่ๆมายกเลิกให้นางมีชีวิตรอดต่อไปจะทำเช่นไร นางไม่อยากทำตัวเองเดือดร้อนอีก