Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 4 ฝ่าบาทกับสนมที่ไม่ใช่ฝ่าบาท
บทที่ 4 ฝ่าบาทกับสนมที่ไม่ใช่ฝ่าบาท
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
เสียงของเซียวจิ่งเหยียนดังขึ้นพร้อมกับที่หลินเยว่ยกมือปิดปากเขา
“เบา ๆ เพคะ!”
เขาปัดมือนางออกทันที
“เจ้าจะให้ข้าเบาได้อย่างไร ในเมื่อข้าตื่นขึ้นมาแล้วกลาย เป็นเจ้า!”
“หม่อมฉันก็ตื่นขึ้นมาเป็นพระองค์เหมือนกัน!”
“นั่นยิ่งแย่กว่าเดิม!”
“แล้วจะให้ทำอย่างไร?”
ทั้งสองจ้องหน้ากัน หญิงสาวในชุดสนมกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่บุรุษในชุดมังกรกำลังพยายามประคองสีหน้าเย็นชาที่คุ้นเคยของเซียวจิ่งเหยียนเอาไว้
ขันทีและนางกำนัลที่เดินตามอยู่ด้านหลังมองคนทั้งคู่ด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีใครเข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้กับพระสนมจึงยืนเถียงกันกลางทางเดินราวกับลืมไปว่าคนทั้งวังยังอยู่รอบตัว
หลินเยว่เหลือบมองซ้ายขวา
“ถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป อีกไม่นานทั้งวังก็รู้ว่าพระองค์กับหม่อมฉันทำตัวประหลาด”
เซียวจิ่งเหยียนชะงัก
นางพูดถูก
“ไปที่ตำหนักเจ้า”
“เพคะ”
ทั้งสองแยกย้ายกันไปคนละทาง ก่อนจะหาทางกลับมาเจอกันที่ตำหนักร้างซึ่งอยู่ท้ายเขตฝ่ายใน ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิด ฝุ่นบาง ๆ ลอยขึ้นในอากาศ
หลินเยว่ปิดประตูลง แล้วหันกลับมา
“ทีนี้พูดได้แล้วเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนเดินไปหยุดตรงหน้า
เขามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอีกครั้ง
“ข้ายังไม่เชื่อ”
หลินเยว่เลิกคิ้ว
“ไม่เชื่ออะไร?”
“ข้ายังไม่แน่ใจว่าเจ้าเป็นหลินเยว่จริงหรือไม่”
“แล้วพระองค์จะพิสูจน์อย่างไร?”
เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงถาม
“คืนก่อนที่ข้าจะออกไปล่าสัตว์ครั้งแรกหลังขึ้นครองราชย์ เจ้าพูดอะไรกับข้า?”
หลินเยว่แทบไม่ต้องคิด
“หม่อมฉันบอกว่า หากพระองค์ยังฝืนออกไปทั้งที่มีไข้ หม่อมฉันจะเอาเชือกมัดพระองค์ไว้กับเตียง”
เซียวจิ่งเหยียนนิ่ง
“แล้วข้าตอบว่าอย่างไร?”
“พระองค์บอกว่า ‘เจ้ากล้าหรือ’”
“แล้วเจ้าตอบ?”
“‘กล้าสิเพคะ’”
หลินเยว่ยิ้ม
“จากนั้นพระองค์ก็ไม่ออกไป”
เซียวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ดวงตาที่เคยเย็นชาค่อย ๆ อ่อนลง
“เป็นเจ้า”
หลินเยว่พยักหน้า
“เพคะ”
ความเงียบตกลงระหว่างทั้งคู่ เพียงชั่วครู่เดียว แต่ยาวนานราวกับทั้งสามเดือนที่ผ่านมาไม่มีอยู่จริง
ชาติก่อนจบลงด้วยเลือด
พวกเขาตายโดยไม่มีโอกาสได้พูดกัน แต่ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย แม้จะอยู่ในร่างที่ไม่ใช่ของตัวเองก็ตาม
เซียวจิ่งเหยียนถอนหายใจ
“ข้าคิดว่าตายแล้วทุกอย่างจะจบ”
“หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น”
“แล้วเหตุใดเราจึงกลับมา?”
“หม่อมฉันไม่รู้”
เขาเงยหน้ามองเพดานเก่า
“ก่อนข้าตาย ข้าได้ยินเสียงหนึ่งถามว่า หากย้อนกลับไปได้อีกครั้ง ข้าจะเลือกเหมือนเดิมหรือไม่”
หลินเยว่ชะงัก
“หม่อมฉันก็ได้ยิน”
ทั้งสองมองหน้ากัน คำตอบอยู่ตรงนั้น พวกเขาไม่ได้เพียงเกิดใหม่ แต่ย้อนกลับมา
“แล้วเราย้อนกลับมาเมื่อไร?”
เซียวจิ่งเหยียนถาม
หลินเยว่ส่ายหน้า
“ยังไม่รู้”
“ต้องหาคำตอบ”
เขาหันกลับไป
“ก่อนอื่นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวัง”
หลินเยว่พยักหน้า ก่อนชะงัก
“เดี๋ยวก่อน”
“อะไร?”
“ถ้าเราเกิดใหม่จริง...”
นางชี้ไปยังร่างของเขา
“พระองค์เป็นหม่อมฉัน”
จากนั้นชี้มาที่ตัวเอง
“ส่วนหม่อมฉันเป็นพระองค์”
เซียวจิ่งเหยียนหลับตา
“ข้ารู้แล้ว”
“พระองค์ต้องใช้ชีวิตเป็นสนม”
“ข้ารู้แล้ว”
“ต้องแต่งหน้า”
“หลินเยว่”
“ต้องสวมกระโปรง”
“หลินเยว่”
“และอาจต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงฝ่ายใน”
“พอ!”
เขาตวาด
หลินเยว่เม้มปาก แต่แววตากลับเริ่มมีประกายขบขัน
“หม่อมฉันว่าร่างนี้เหมาะกับพระองค์ดีนะเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนค่อย ๆ หันมามอง
“เหมาะ?”
“เพคะ”
“ตรงไหน?”
หลินเยว่กวาดตามองใบหน้าของตัวเองบนร่างเขา
“พระองค์ดูสง่างามกว่าที่หม่อมฉันคิดไว้เสียอีก”
“...”
“หากพระองค์ไม่ทำหน้าบึ้งตลอดเวลา น่าจะมีคนในวังหลังอยากเข้าหามากมาย”
“ข้าไม่ต้องการ”
“น่าเสียดาย”
“หลินเยว่”
“เพคะ?”
“หากเจ้ายังพูดต่อ ข้าจะสั่งลงโทษเจ้า”
นางยิ้ม
“พระองค์จะลงโทษตัวเองหรือเพคะ?”
เซียวจิ่งเหยียนนิ่งสนิท
หลินเยว่หัวเราะออกมา
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตายจากกันที่เขาได้ยินเสียงหัวเราะของนางอีกครั้ง และเขาเพิ่งรู้ว่า...
เขาคิดถึงเสียงนี้มากเพียงใด
“เราต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้เป็นวันใด”
หลินเยว่กลับเข้าสู่เรื่องสำคัญ
เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ข้าจำได้ว่าก่อนเกิดเหตุประมาณสามเดือน มีงานล่าสัตว์หลวง”
“ใช่เพคะ”
“หลังจากนั้นไม่ถึงเดือน ข้าก็เริ่มสงสัยเรื่องการเคลื่อนไหว ของขุนนางฝ่ายทหาร”
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
“เช่นนั้นเรายังมีเวลา”
“ประมาณสามเดือน”
ทั้งคู่สบตากัน สามเดือน เก้าสิบวันเท่านั้น
ก่อนที่พิษจะเข้าสู่ร่างเขา
ก่อนที่นางจะถูกจับ
ก่อนที่กบฏจะบุกพระราชวัง
เซียวจิ่งเหยียนกำมือแน่น
“ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น”
หลินเยว่พยักหน้า
“หม่อมฉันก็จะไม่ยอมตายอีกครั้ง”
เขามองนาง
“และเจ้าจะต้องระวังตัว”
“พระองค์ก็เหมือนกัน”
“ข้าเป็นฮ่องเต้”
“ตอนนี้ไม่ใช่แล้วเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนก้มมองชุดสนมของตัวเอง สีหน้าบึ้งตึงขึ้นทันที
“อย่าพูดเรื่องนี้”
หลินเยว่กลั้นหัวเราะ
“เพคะ”
ทั้งสองกำลังจะวางแผนต่อ ทันใดนั้น
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งคู่ชะงักพร้อมกัน
“พระสนมเพคะ”
เสียงขันทีดังมาจากด้านนอก
“ฮองเฮาเสด็จมาเยี่ยมเพคะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเยว่หายไปทันที
เซียวจิ่งเหยียนเองก็เงียบลง
ทั้งสองมองหน้ากัน เมื่อครู่ยังล้อเลียนเรื่องกระโปรงอยู่ แต่เพียงประโยคเดียว บรรยากาศกลับเย็นเยียบ
ฮองเฮา…เซี่ยหลัน
คนที่พวกเขาเพิ่งเห็นกับตาว่าร่วมมือกับเซียวจิ่งเหวิน
คนที่เคยฆ่าพวกเขาทั้งคู่
และตอนนี้...นางกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา
หลินเยว่ลดเสียงลง
“พระองค์อยู่ที่นี่ไม่ได้”
เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“แล้วเจ้าก็ต้องออกไปไม่ได้”
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
เงาของใครบางคนทอดผ่านช่องใต้ประตู
หลินเยว่หันไปมองเซียวจิ่งเหยียน เขามองกลับมา ไม่มีใครพูดอะไร
เพราะทั้งสองรู้ดีว่า
ศัตรูคนแรกของพวกเขากำลังเดินเข้ามาแล้ว
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
