รับเชิญ

“เพื่อนเป็นยังไงบ้าง” โทชิที่เดินมาพร้อมกับเอมิลี่เรียกถามเมื่อเห็นเขาเดินผ่านหน้า ปฐพีหยุดฝีเท้าหันไปหาเพื่อนสนิททำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนตอบด้วยเสียงเศร้า

“เธอลาออกจากที่นี่ไปแล้ว พี่ผู้หญิงที่เคยร่วมงานกันก็ไม่ยอมบอกอะไรไปมากกว่านี้เลย” ปฐพียกมือขึ้นบีบสันจมูกกดนิ้วนวดระหว่างหัวตา กะพริบกลบม่านน้ำกลับไม่ยอมให้มันไหลออกมามากกว่านี้

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ” เอมิลี่ถาม เมื่อเห็นว่าปฐพีน้ำตาซึมเธอก็พลอยใจเสียไปด้วยเพราะไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน แต่ความรู้สึกนั้นไม่ใช่เชิงชู้สาวทว่าเป็นเพียงความห่วงหาอาทรตามประสาเพื่อนเท่านั้น

“ผู้หญิงของเขา เอิ่มคือ ที่รักครับดินเขาติดต่อคนรักของเขาไม่ได้มาหลายปีแล้ว และที่นี่เคยเป็นที่ทำงานของเธอ” โทชิบอก เขากับเอมิลี่ตกลงคบกันแล้วหลังจากคืนนั้นที่ทั้งสองไปต่อด้วยกันโทชิก็ถือโอกาสขอเธอเป็นแฟน

“คุณมีคนรักแล้วเหรอ” เอมิลี่หันมาถามปฐพีอย่างฉงนแต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ตอบเสียงใครคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อนพอทั้งสามหันไปตามทางที่มาของเสียงนั้น ผู้ที่เรียกชื่อปฐพีชัดเจนก็ปรากฏว่าเป็นเอกภพนั่นเอง

“สวัสดีทุกคนเลยนะครับ แหมไม่นึกเลยว่าจะได้เจอทีมผู้กำกับมือฉมังที่นี่” ชายไทยร่างเล็กกล่าวทักทายทั้งกลุ่ม ปฐพีรีบดึงผ้ามาเช็ดคราบน้ำตาก่อนจะหันไปหาเอกภพ

“มาถึงไทยตั้งแต่เมื่อไรกันครับ” ขณะที่เอกภพถามเพื่อนอีกสองคนก็เดินมาสมทบกลุ่มของปฐพี

“โห มากันครบเลย” แล้วทุกคนก็กล่าวทักทายกัน

“ยังไม่ตอบผมเลยนะครับว่าถึงเมืองไทยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือมีโปรเจกต์กันที่นี่” เอกภพยังคงจ้อต่อ

“เปล่าครับพวกเขาแค่มาเที่ยวพักผ่อนที่ประเทศไทยสักพักและพวกเราเพิ่งมาถึงเมื่อสองชั่วโมงก่อน” ปฐพีบอกพลางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อไล่ความเศร้าออกไป

“แล้วจะไปไหนกันครับเนี่ย”

“ตอนนี้เที่ยงแล้วเราว่าจะไปหาอาหารกินสักหน่อยน่ะครับ” โทชิตอบ

“ดีเลยครับผมขอเป็นเจ้ามือเอง อยากลองอาหารไทยแซ่บๆ ไหมผมจะพาไป ว่าแต่กินเผ็ดกันได้หรือเปล่า” เอกภพเสนอ

“พอได้ครับตั้งแต่รู้จักกับดินเขาก็สอนพวกเรากินอาหารรสเผ็ดตลอด ตอนมาทำโปรเจกต์ที่ไทยเราก็ได้ลิ้มลองของจริงมาบ้างน่าจะไหวนะครับแต่ขออย่าเผ็ดมากก็พอ”

“ดีเลยครับ ผมจะได้พาไปร้านประจำของผม” เอกภพกล่าว

“ได้เหรอครับคุณว่างเหรอ” ปฐพีถามขณะที่เพื่อนๆ เองก็รอคำตอบพวกเขาต้องการคนนำกินนำเที่ยวอยู่แล้ว สักครั้งก็ยังดี และคำตอบของเอกภพก็ทำให้ทุกคนยิ้มพอใจ

“ว่างอยู่แล้วครับ ไปกันเถอะ” จากนั้นทั้งกลุ่มก็พร้อมใจกันเดินตามชายร่างเล็กออกจากโรงแรมไป เพื่อนของปฐพีพอฟังภาษาไทยรู้เรื่องเพราะเขาเป็นคนสอนเอง ดังนั้นทั้งสี่คนจึงไม่มีปัญหาเรื่องสื่อสารกับคนไทยมากนัก มิหนำซ้ำสมัยเรียนปริญญาโทปฐพียังถูกเสนอให้สอนภาษาไทยเป็นคลาสเรียนพิเศษให้กับทางมหาวิทยาลัยตลอดสองปีโดยส่วนใหญ่สอนพื้นฐานคำศัพท์และความหมายที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวันจนมีเงินเก็บจำนวนหนึ่งที่ไม่ได้เกี่ยวกับส่วนที่แม่ส่งเสีย

สามสิบนาทีผ่านไปรถหรูของเอกภพก็จอดอยู่หน้าร้านอาหารสี่ภาคโดยที่เขาได้โทรจองเอาไว้แล้วก่อนออกจากโรงแรมเพียงแต่ไม่ได้สั่งอาหารล่วงหน้าเพราะอยากให้ทุกคนมีส่วนเลือกสิ่งที่อยากกินจากหน้าตาในเมนู

เมื่อสั่งอาหารที่ต้องการลิ้มลองกันแล้วระหว่างรอเอกภพจึงเสนอเรื่องหนึ่งขึ้นและเขาคิดว่ากลุ่มของปฐพีต้องสนใจไม่น้อยแต่เป้าหมายหลักคือลากปฐพีไปให้ได้เพราะเอกภพอยากร่วมงานด้วย เนื่องจากเขาติดถ่ายทำโปรเจกต์อื่นแล้วงานยังค่อนข้างล่าช้าเพราะเกิดปัญหาหลายอย่างขึ้นในกองถ่าย จึงกลัวงานที่รับไว้ไม่ทันตามกำหนดเวลาในสัญญาแล้วเสร็จ เขาต้องการสักคนมารับงานแทน ตนจะยอมเสียรายรับส่วนใหญ่ไปดีกว่าโดนฟ้องและถูกปรับ

“พรุ่งนี้ช่วงบ่ายสามว่างกันไหมครับทุกคนเลย” ปฐพีได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเพื่อนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะก่อนหันไปถามเอกภพที่นั่งข้างตน

“ทำไมเหรอครับมีเรื่องอะไรเหรอ”

“ถ้าว่างผมว่าจะเชิญทุกคนไปสโมสรผีเสื้อตัวน้อยของผม”

“หืม คืออะไรเหรอครับ” โทชิถามบ้าง

“ก็เราจะมีการแสดงของเด็กๆ เพื่อระดมทุนไปช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสตามต่างจังหวัดครับ พรุ่งนี้เวลาบ่ายสามโมงเย็นจะมีเด็กจากหลายโรงเรียนเข้าร่วมการแสดง ถ้าว่างผมก็อยากเชิญทุกคนไป เพราะผมจะถือโอกาสในงานนี้ทาบทามเด็กไปแคสติ้งสำหรับการถ่ายโฆษณานมผงสูตรใหม่ด้วยครับ”

“จริงเหรอครับ ดีจัง” แล้วปฐพีก็หันไปหารือกับเพื่อน ทุกคนเห็นพ้องว่าต้องไปเพื่อชมความน่ารักของเด็กๆ เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็มีเวลาเหลือเฟืออยู่แล้วเรื่องแยกย้ายกันเดินทางเที่ยวไว้ทีหลังทั้งหมดจึงตกลงและเอกภพบอกว่าจะส่งคนมารับที่โรงแรม ทำให้ปฐพีตัดสินใจชะลอเรื่องที่จะไปถามแม่ไว้ก่อน

เมื่อตกลงกันได้เอกภพจึงบอกเวลาที่จะส่งรถมารับยังหน้าโรงแรมที่ทุกคนเข้าพักและนัดล่วงหน้าเล็กน้อยเผื่อรถติด จากนั้นจึงหันไปสนใจอาหารที่กำลังยกมาเสิร์ฟ

เอกภพแนะนำกับข้าวที่ถูกจัดแต่งมาอย่างเรียบง่ายและรสชาติของกับข้าวบนจานแต่ละชนิดให้ชาวต่างชาติลองลิ้มรสอาหารที่เขาสั่งมาจนอิ่มหนำแล้วก็พากลับมาส่งที่เดิม ปฐพีไม่ได้จองห้องไว้ตั้งแต่แรกเพราะคิดจะกลับบ้านแต่เปลี่ยนใจเลยต้องเช็กอินภายหลังโชคดีที่มีห้องว่าง

หลังจองห้องเสร็จเพื่อนจึงขอให้เขาพาเที่ยวถนนข้าวสารและถือโอกาสหาชิมอาหารไทยริมทางแต่ปฐพีมีข้อแม้ว่าห้ามชวนเที่ยวต่อ งดดื่มของมึนเมาเพราะพรุ่งนี้ไม่อยากให้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ถูกบ่มในกระเพาะอีกครั้งโชยหึ่งไปรบกวนคนอื่นโดยเฉพาะเด็กๆ ทุกคนตกลงรับปาก ปฐพียังหันไปย้ำกับคู่หูหรรษาจอห์นและเดปป์

สี่โมงเย็นเมื่อยามแดดเริ่มร่มลมเริ่มตกทุกคนต่างพร้อมแล้วที่จะไปยังที่หมายเพื่อเยี่ยมชมถนนข้าวสารยามค่ำคืนและกำลังทยอยก้าวพ้นจากประตูห้อง ปฐพีพาร่างสูงโปร่งเดินนำหน้าทุกคนไปตามโถงทางเดินเพื่อไปขึ้นแท็กซี่ที่โทรเรียกไว้เพราะยังไม่อยากให้แม่รู้ว่าตนกลับไทยแล้วจึงไม่ยอมไปเอารถที่เธอซื้อไว้ให้ และขณะที่ทุกคนมุดเข้าที่นั่ง ช่วงเวลาเดียวกันนั้นมุมหนึ่งของเมืองใหญ่อันแสนขวักไขว่ หนึ่งร่างบางกับสองร่างเล็กกำลังเดินจูงมือกันขึ้นรถหลังมารับลูกที่โรงเรียนอนุบาล