บทที่ 4 จัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง

ภายในเรือนเก่าๆ ทรุดโทรมตั้งอยู่ห่างออกมาจากจวนสกุลหวง

นางเดินสำรวจรอบๆ เรือนเดิมที่สตรีร่างเดิมเคยอยู่ แม้ว่าภายนอกจะดูซอมซ่อสามารถพังลงมาล้มทับนางได้ทุกเมื่อ แต่ภายในห้องนับว่าไม่เลวทีเดียวช่างสะอาดสะอ้านนักถ้าเทียบกับภาพข้างนอกที่เห็น

สตรีผู้นี้ทนให้โขกสับเช่นนี้ได้เช่นไรกัน นางไม่เคยคิดจะสู้กลับแม้แต่น้อยเลยหรือ นางเชื่อคำพูด และยอมฟังอนุภรรยาได้อย่างไร แม่ลูกงูเห่าพวกนั้นจ้องแต่จะกำจัดนางทิ้งเสียด้วยซ้ำ ดี นางดีเกินไปแล้ว!

“คุณหนูนั่งรอข้าอยู่ตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ เดียวข้าไปเตรียมน้ำกับอาภรณ์มาให้เจ้าค่ะ”

หวงซูเหมยนั่งนิ่งตามที่หญิงสาวบอกแต่โดยดี นางมองสำรวจไปรอบๆ หยั่งความคิดเพียงครู่ สตรีผู้นี้เป็นถึงคุณหนูใหญ่สกุลหวงแท้ๆ เหตุใดต้องมาจมปลักเหมือนสาวใช้เช่นนี้กัน

ผ่านไปไม่นานหลังจากที่รอจื้อเฟยเตรียมของไว้ให้นาง นางเข้าไปอาบน้ำชำระล้างกายแต่งตัวเสียใหม่หมดก่อนเดินออกมาข้างนอก

“จื้อเฟยเจ้าเอาเสื้อผ้าพวกนี้ข้าไปทิ้งเสีย ข้าไม่อยากเห็นสิ่งสกปรกเปื้อนมลทินเช่นนี้” นางกล่าวเสียงเรียบ

“เจ้าค่ะคุณหนู” หญิงสาวเดินเข้าไปหอบเสื้อผ้าพวกนั้นเอาไปกำจัดทิ้งตามที่คุณหนูบอกแต่โดยดี วันนี้คุณหนูนั้นสร้างความแปลกใจให้ตนหลายต่อหลายอย่างนักเกินที่จะคาดเดา

จื้อเฟยเดินออกมานอกเรือน ก่อนเอี้ยวตัวไปปิดประตูให้นางอีกครั้ง หญิงสาวยิ่งเห็นใบหน้าของคุณหนูเช่นนั้นก็อดสงสัยไม่ได้เสียจริง หรือคุณหนูนั้นเปลี่ยนไปแล้วกัน

…………………………….

ในขณะเดียวกัน ณ เรือนของหวงฮวาเยี่ยน

เสียงข้าวของภายในห้องถูกปาออกมาด้วยความโมโหชิ้นแล้วชิ้นเล่า หญิงสาวกรีดร้องไม่พอใจด้วยความคับแค้นเกลียดชังที่วันนี้แพ้ราบคาบให้กับคนอย่างหวงซูเหมยเสียได้

“กรี๊ด!!!...ทำไม ทำไมกัน นางกล้าดีเช่นไรถึงคิดลุกขึ้นมาต่อกลอนกับข้าหวงซูเหมย เจ้าไม่มีวันได้ตายดีแน่! ข้าจะทำให้สตรีอวดดีเช่นเจ้ายอมสยบแทบเท้าข้าให้ได้!”

หวงฮวาเยี่ยนกระทืบเท้าด้วยอารมณ์เกรี้ยวโกรธ นางเหยียบขย้ำเศษผ้าพลันในสมองนึกภาพของคนที่แสนเกลียดชัง

เสียงของหวงฮวาเยี่ยนดังไปดึงภายนอกจวนชวนให้สาวใช้ภายในเรือนกลัวหัวหดเป็นแถว เพราะหากไปทำอะไรให้นางไม่พอใจอาจได้รับไม้หวายกลับมาอีกคนละทีสองที

“เจ้าเป็นอะไรกันฮวาเยี่ยนลูกแม่”

เป็นฮูหยินหลิงตี้เดินเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าหลิวขมวดคิ้วยับย่นมองดูสิ่งของระเกะระกะตามทางไปหมด ผู้เป็นมารดาเข้าไปปลอบนางให้สงบสติอารมณ์ลง

“ทะ…ท่านแม่ ฮือ ฮือ ท่านแม่ต้องทวงความเป็นธรรมให้ข้านะเจ้าคะ นังซูเหมยมันตีข้าเจ้าค่ะ ท่านดูใบหน้าของข้าสิเจ้าคะ” ฮวาเยี่ยนบีบน้ำตาร่ำไห้เข้าไปสวมกอดผู้เป็นมารดา พร้อมกับยื่นใบหน้าที่หวงซูเหมยได้ฝากรอยแผลไว้ให้ผู้เป็นมารดาดู

ฮูหยินหลิงตี้จับหมุนตัวลูกสาวด้วยความห่วงหา นี่นางกล้าทำกับหวงฮวาเยี่ยนช้ำไปทั้งตัวเช่นนี้เลยหรือ “เจ้าไม่ต้องกังวลฮวาเยี่ยน แม่จะเป็นคนไปสั่งสอนนางเองที่กล้ามาถือดีกับเจ้า”

“เจ้าคะท่านแม่ จัดหนักๆ เลยนะเจ้าคะ....ไม่เช่นนั้นข้าไม่มีทางยอมนางเด็ดขาด!”

ใบหน้างดงามฉายแววร้ายกาจส่งไปถึงดวงตา ตนรอดูวันที่คนอย่างหวงซูเหมยมาจมแทบเท้าให้สาสมกับที่นางทำไว้เช่นนี้

ผ่านไปไม่นานฮูหยินหลิงตี้สั่งให้คนในจวนหายามาทำแผลให้บุตรสาว ส่วนตนจะไปจัดการหวงซูเหมย สตรีผู้นี้อยู่ในอำนาจคำสั่งมาโดยตลอดไม่เคยเหิมเกริม เหตุใดอยู่ๆ ถึงลุกมาสู้กัน เช่นนี้ต้องสั่งสอนนางให้รู้จักสำนึกว่ากำลังเล่นกับผู้ใด

‘หวงซูเหมยเจ้ากล้านักที่รังแกลูกข้า อย่าหวังว่าต่อไปนี้ข้าจะให้เจ้าอยู่อย่างสงบสุขอีกเลย!”