ตอนที่ 5

แสงแดดในยามเช้าทอประกายสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาบนหลังคาจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าความแจ่มใสของทิวทัศน์ภายนอกกลับสวนทางกับอารมณ์ขุ่นมัวของสตรีผู้เป็นนายหญิงแห่งเรือนอวิ๋นลั่วอย่างสิ้นเชิง

หลี่มู่หรงนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนตั่งไม้ตัวใหม่ที่เพิ่งใช้เงินซื้อมาเมื่อวานซืน นางสวมชุดผ้าไหมสีกลีบบัว ขอบแขนเสื้อปักดิ้นเงินเป็นลวดลายบุปผาพลิ้วไหว เรือนผมสีหมึกถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ปักด้วยปิ่นระย้าทองคำประดับมุกเม็ดงาม ทุกกระเบียดนิ้วล้วนแสดงออกถึงความมั่งคั่งและฐานะอันสูงส่งของฮูหยินเอกจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับฉายแววหงุดหงิดงุ่นง่านจนบ่าวไพร่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ฮูหยินเจ้าคะ ชาหลงจิ่งต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

จวี๋หว่าน สาวใช้คนสนิทก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง สองมือยกถาดไม้ประคองป้านชาดินเผาใบเล็กพร้อมถ้วยเคลือบสีหยก ควันสีขาวลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมสดชื่นของยอดชาเขียวให้กระจายไปทั่วบริเวณห้อง กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้ช่วยเจือจางความอึดอัดลงได้บ้าง ทว่าก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หลี่มู่หรงรับถ้วยชามาถือไว้ ไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้นางต้องเป่าเบาๆ ก่อนจะจิบลงคอ รสชาติฝาดเฝื่อนที่ปลายลิ้นแปรเปลี่ยนเป็นความหวานชุ่มคอ ทว่ามันไม่อาจดับไฟโทสะที่สุมอยู่ในอกของนางได้เลย

แผนการผลาญเงินเพื่อให้สามีชิงชังพังไม่เป็นท่า!

เมื่อคืนนี้นางจงใจทำตัวร้ายกาจ ทั้งนั่งชันเข่า ทั้งกินมูมมาม ซ้ำยังประกาศปาวๆ ว่าผลาญเงินจวนโหวไปถึงห้าร้อยตำลึง หวังเพียงให้เซี่ยอวิ๋นเจิง ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบเกิดโทสะจนทนไม่ไหว แล้วโยนหนังสือหย่าใส่หน้านาง ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าบุรุษผู้นั้นไม่เพียงไม่โกรธ เขากลับคีบเนื้อเป็ดให้นาง ซ้ำยังบอกว่าหากเงินไม่พอใช้ ให้คนสนิทไปเบิกมาเพิ่มได้อีก!

"บ้าบอที่สุด! เขาเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร"

หลี่มู่หรงกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความขัดใจ จวี๋หว่านสะดุ้งสุดตัว รีบถลันเข้ามารินชาเพิ่มให้อย่างลุกลี้ลุกลน

"ฮูหยินโปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ" สาวใช้ตัวน้อยเอ่ยเสียงสั่น "ท่านโหวทรงเมตตาท่านถึงเพียงนี้ ยอมตามใจท่านทุกอย่าง บ่าวว่านี่เป็นเรื่องมงคลยิ่งนัก เหตุใดท่านจึงต้องหงุดหงิดด้วยเล่าเจ้าคะ สตรีทั่วทั้งเมืองรุ่ยอานต่างอิจฉาวาสนาของท่านกันทั้งนั้น"

"วาสนาบ้าบออันใดกัน" หลี่มู่หรงตวัดสายตา "เจ้ามองไม่ออกหรือจวี๋หว่าน เขากำลังปั่นหัวข้า! เขาจงใจแสร้งทำเป็นใจกว้างเพื่อไม่ให้ข้าหาข้ออ้างในการขอหย่าขาดได้ต่างหาก บุรุษผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก ภายนอกทำเป็นเคร่งขรึมเย็นชา แต่แท้จริงแล้วกลับมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เต็มพุง!"

ในขณะที่หลี่มู่หรงกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน บานประตูไม้แกะสลักก็ถูกผลักออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงตระหง่านของบุรุษผู้หนึ่งก้าวล่วงเข้ามาภายในห้อง แสงแดดที่สาดส่องจากเบื้องหลังขับเน้นให้เงาของเขาดูทอดยาวและน่าเกรงขาม

เซี่ยอวิ๋นเจิงอยู่ในชุดลำลองผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสูงใหญ่กำยำบ่งบอกถึงการฝึกฝนวรยุทธ์มาอย่างหนัก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงดุจรูปสลักน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ที่มุมปาก สายตาทอดมองมายังสตรีที่กำลังฟาดงวงฟาดงาอยู่กลางห้องด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

กลิ่นอำพันทะเลอันเป็นเอกลักษณ์ประจำกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง กลบกลิ่นชาหลงจิ่งจนสิ้น บรรยากาศรอบด้านคล้ายจะถูกกดทับด้วยอำนาจบารมีที่มองไม่เห็น จวี๋หว่านรีบย่อกายคารวะแล้วถอยร่นออกไปที่หน้าประตูอย่างรู้ความ ทิ้งให้ผู้เป็นนายเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้ายเพียงลำพัง

"ฮูหยินของข้า อารมณ์เสียแต่เช้าเชียวหรือ อาหารเช้าไม่ถูกปาก หรือเครื่องเรือนชุดใหม่ยังไม่เป็นที่พอใจกัน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น เซี่ยอวิ๋นเจิงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา เขามิได้รอให้นางเชื้อเชิญ แต่กลับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ ซ้ำยังรินชาจากป้านดินเผาใส่ถ้วยของตนเองอย่างเชื่องช้า

หลี่มู่หรงเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา "เครื่องเรือนของจวนโหวล้วนล้ำค่า อาหารการกินล้วนเลิศรส ข้ามิกล้าตำหนิสิ่งใดเจ้าค่ะ สิ่งเดียวที่ทำให้ข้าขัดใจ คือการที่ข้าพยายามพูดภาษาคนให้ท่านฟัง แต่ท่านกลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินต่างหาก"

มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกสูงขึ้นอีกนิด เป็นรอยยิ้มที่หลี่มู่หรงมองแล้วรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะกระชากหน้ากากนั่นทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ภาษาคนอันใดกัน ข้าก็รับฟังเจ้าอยู่ทุกคำ" เซี่ยอวิ๋นเจิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาจดจ้องใบหน้างดงามของภรรยาไม่วางตา "เมื่อวานเจ้าบอกว่าอยากซื้อของ ข้าก็ให้เล่อซานไปกำชับพ่อบ้านเผยว่าห้ามขัดใจเจ้า เจ้าบ่นว่าเบื่อหน่าย ข้าก็บอกให้เจ้าพักผ่อน ฮูหยิน... เจ้ามีความปรารถนาสิ่งใดอีกก็จงเอ่ยมาเถิด"

"ข้าต้องการหย่า!"

หลี่มู่หรงตบโต๊ะเสียงดังปัง หมดสิ้นความอดทน นางลุกขึ้นยืนและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ท่านโหว ท่านเลิกแสร้งโง่เขลาได้แล้ว ข้ารู้ว่าท่านเข้าใจในสิ่งที่ข้าต้องการเป็นอย่างดี ท่านมีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว ไฉนจึงไม่ยอมปล่อยข้าไปเล่า การรั้งข้าไว้ในจวนมีแต่จะทำให้ท่านสูญเสียทรัพย์สินเปล่าๆ ข้าล้างผลาญเก่งเพียงใด ท่านก็น่าจะรู้แล้วมิใช่หรือ"