บทที่ 3

ห้องผู้ป่วยถูกฟีรัสจัดไว้เหมือนบ้านหลังเล็กๆ ของใช้กินอยู่มีครบทุกอย่าง ดูจากของที่กองอยู่บนโต๊ะ จิราภาน่าจะพักอยู่ในห้องนี้มาสักระยะแล้ว

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมฟีรัสถึงมีบ้านก็ไม่กลับ ไม่ว่าฉันจะโทรหรือส่งข้อความไปแค่ไหน เขาก็บอกว่าฉันแค่เล่นละคร

ฉันลอยไปอีกฝั่ง เบือนหน้าหนี ไม่อยากมองพวกเขาอีก แต่สายตากลับไปสะดุดกับเครื่องหอมสีชมพูที่ติดอยู่บนผนัง

นั่นคือกลิ่นที่ฟีรัสเคยพาฉันไปปรุงด้วยกันตอนคบกัน

เขาบอกว่า ทุกวันพอถอดเสื้อกาวน์ขาวออก ตัวเขาจะติดกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ…

เขากลัวว่าฉันจะรังเกียจกลิ่นนั้น เลยพาฉันไปที่ร้านน้ำหอม เพื่อปรุง “กลิ่นเฉพาะของฉัน” ขึ้นมา

แต่ตอนนี้ เครื่องหอมที่ว่ากลิ่นที่เคยเป็นของฉันคนเดียว กลับถูกวางไว้ในห้องผู้ป่วยของจิราภา เพื่อดับกลิ่น…

หัวใจฉันเหมือนถูกบีบจนเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

ข้อยกเว้นที่ฉันเคยคิดว่า “พิเศษสำหรับฉัน” ในสายตาของฟีรัสกลับเป็นแค่ของใช้ธรรมดาชิ้นหนึ่ง…ช่างน่าขันจริงๆ

จิราภานั่งลงบนเตียงอีกครั้งภายใต้การพยุงของฟีรัส เธอจับแขนเขาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง “ได้ยินว่าวันนี้แผนกเกิดเรื่องขึ้น คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” ฟีรัสลูบผมของจิราภา แววตาอ่อนโยนราวกับสายน้ำ

“ฉันได้ยินว่าเป็นหัวใจที่ถูกควักออกมา…แล้วเจ้าของหัวใจมีเบาะแสหรือยัง?”

ตามระเบียบแล้ว ฟีรัสไม่มีสิทธิ์เปิดเผยข้อมูลภายในให้คนนอก ต่อให้ฉันจะรู้จักยนตรชัย เขาก็ไม่เคยบอกฉันสักคำ

แต่พอจิราภาถาม เขากลับเล่าออกมาหมดเปลือก “ตอนนี้ยังระบุตัวตนไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่พอมีเค้าลางแล้ว อีกสองวันนี้น่าจะเช็กเจอ”

“มันน่ากลัวเกินไป…ถ้าฉันถูกคนร้ายจับตาเข้า ฉันอยู่ในประเทศนี้ก็ไม่มีใครให้พึ่งพาเลย…”

พลังของ “รักแรกฝังใจ” นี่มันร้ายจริงๆ จิราภาเก่งมากในการคุมฟีรัส แค่สายตาหนึ่งครั้งหรือประโยคเดียว ก็ทำให้ฟีรัสยอมศิโรราบได้อย่างง่ายดาย

อย่างที่คิด ฟีรัสรีบย่อตัวลงตรงหน้าเธอ กุมมือเธอแน่น สายตามั่นคงราวกับให้คำสัตย์ “มีผมอยู่ ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรเด็ดขาด!”

“แต่คุณก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี…คุณอยู่ข้างฉันตลอดแบบนี้ ฉวีวรรณจะโกรธนะ”

พอได้ยินชื่อฉัน ฟีรัสก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เย็นชาราวกับเดิม “เธอขังตัวเองอยู่บ้านทุกวัน จะเกิดอะไรขึ้นได้?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ตอนนั้นน้องสาวผมจะตายอย่างน่าสงสารขนาดนั้นได้ยังไง…ตอนนี้แค่ผมหันไปมองฉวีวรรณมากกว่าหนึ่งครั้ง ผมก็รู้สึกผิดต่อน้องสาวผมแล้ว”

ที่แท้ความปลอดภัยของฉัน ในสายตาเขามันไม่สำคัญขนาดนี้เอง

“ขอโทษนะ ฉันทำให้คุณนึกถึงเรื่องเจ็บปวดอีกแล้ว” จิราภาลุกขึ้น ดึงฟีรัสเข้าไปกอดในอ้อมแขนอุ่นๆ ของเธอ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากซึ่งแฝงความหมายลึกซึ้งนั้น ทิ่มแทงสายตาฉันจนเจ็บแสบ

“ขอบคุณนะ จิราภา”

ฟีรัส…คุณยังไม่รู้ใช่ไหม

ในที่ที่คุณมองไม่เห็น จิราภานั่นแหละ คือปีศาจฆาตกรที่โหดเหี้ยมอำมหิตไร้ปรานี…