4

มารียาถูกช่างแต่งหน้ารุมทึ้งจัดการแต่งหน้าทำผมให้กับเธอในวันแต่งงานที่เกิดขึ้นคือวันนี้ งานแต่งครั้งนี้ถูกจัดขึ้นหลังจากที่เธอเซ็นสัญญานั้นไปเพียงอาทิตย์เดียวเท่านั้น เธอเชื่อแล้วว่าเวนเดล แมคไรลีย์นี่เงินหนาแค่ไหน สามารถบันดาลงานแต่งที่งดงามอลังการได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น ชุดของเธอถูกสั่งตัดจากร้านชื่อดังในฝรั่งเศสก่อนที่เธอจะต้องลองสวมพร้อมๆ กับเคลวิน เขาช่างหล่อเหลาราวเทพบุตรเหลือเกินในชุดแต่งงานที่เป็นสูทสีครีมเช่นนั้น

หลังจากการลองชุดแต่งงานครั้งนั้นเธอก็ไม่ได้พบกับเคลวินอีกเลย เพราะต้องเข้าครอสเจ้าสาวที่คาร์ลี่จัดไว้ให้ ทั้งขัดศรีฉวีวรรณ ทำสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยเกรงว่าน้องสะใภ้กำมะลอจะไม่สวยที่สุดในวันแต่งงานน่ะสิ

มารียาถูกจับแต่งตัวในชุดเจ้าสาวในแบบเกาะอกที่ยาวเป็นทรงสุ่มลงไปลากกับพื้น บริเวณช่วงหน้าอกปักเลื่อมสีทองงดงามสลับกับไข่มุก ช่วงกระโปรงยาวๆ นั้นมีผ้าลูกไม้ดิ้นด้วยเส้นไหมสีทองคลี่คลุมอยู่อีกชั้นหนึ่ง ใบหน้าเรียวสวยคมของเธอถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อดี เรือนผมสีน้ำตาลเข้มถูกม้วนเก็บเป็นมวยประดับด้วยมงกุฎเพชรเล็กๆ บนช่อผมนั้น

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” คนที่ช่วยเธอสวมชุดเจ้าสาวยาวรุ่มร่ามนั้นบอก ก่อนที่เธอจะเอี้ยวหน้ากลับไปมองแล้วพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มบางๆ เป็นการขอบคุณ

เสียงเปียโนบรรเลงเพลงประจำงานแต่ง เมื่อเจ้าสาวกำลังจะถูกพาตัวมาส่งโดยผู้อาวุโสคนหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่เคยเห็นหน้า รู้แต่ว่าเป็นคนรู้จักกับเวนเดล เธอมองไปยังแท่นพิธีก็เห็นเพื่อนเจ้าสาวสองคนอย่างปาริฉัตรและลักษิกาที่เธอโทร.ไปขู่เข็ญให้มาเป็นเพื่อนเจ้าสาว ยืนเตรียมพร้อมรออยู่ฝั่งที่เธอกำลังจะเดินไปยืน ก่อนที่มารียาจะไล่สายไปพบกับร่างเจ้าบ่าวในชุดผ้าไหมสีครีม

‘ทำไม...วันนี้คุณเคลวินดูแปลกๆ ไปนะ? ดูสูงขึ้นนิดหน่อย แถมยังผิวขาวขึ้นอีกด้วย หนวดเคราที่เราเคยชอบก็ไม่มี’ มารียารำพันอยู่ในใจขณะพิจเพ่งเจ้าบ่าวของตัวเองในระยะไกล

แต่ก่อนที่จะได้คำตอบ ผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่ส่งตัวเธอก็พาเธอเดินไปตามทางเดินของโบสถ์ที่ปูด้วยพรมสีแดง สองข้างทางเป็นม้านั่งยาวๆ ที่ใช้กันในโบสถ์ แขกเหรื่อมากหน้าหลายตาเหลือเกินในวันนี้ แต่เสียใจ! ไม่มีแขกฝั่งเธอหรอก เธอไม่อยากให้แม่กับน้องรู้เรื่องนี้ ประเดี๋ยวจะหาว่าเธอขายตัวกินเสียอีก

‘เฮ้ย! นี่มันไม่ใช่...’ มารียาร้องอื้ออึงอยู่ในใจเมื่อเห็นหน้าเจ้าบ่าวของตัวเองชัดๆ ก่อนหันขวับไปมองม้านั่งตัวแรกที่ตั้งอยู่ฝั่งเจ้าบ่าว แล้วก็พบว่าบนนั้นมีเวนเดล คาร์ลี่ และเคลวินนั่งอยู่ ‘แล้วอีตานี่เป็นใคร? มาอยู่ในชุดเจ้าบ่าวได้ไง?’

“เอ่อ... ขอเวลาสักครู่นะคะ” คาร์ลี่เห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยขัดพิธีขึ้นกลางคัน ก่อนจะลากตัวเจ้าสาวของงานที่ยังอยู่ในอาการช็อกและไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ให้เดินตามไปยังหลังประตูบานหนึ่งที่อยู่ด้านหลังบริเวณแท่นพิธี

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะ? พวกคุณเล่นตลกอะไรกัน?” ทันทีที่ได้สติมารียาก็รีบถามหาสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นในงานแต่งงานที่เจ้าบ่าวไม่ใช่เคลวินเป็นการใหญ่ ขณะเดียวกันนั้นเองที่เวนเดลกับเคลวินเดินตามสมทบ “คุณขอ... ให้ฉันแต่งงานกับน้องชายของคุณ ฉันก็ทำให้แล้ว แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนที่ยืนตรงนั้นไม่ใช่คุณเคลวิน แต่เป็นใครก็ไม่รู้!”

“ใจเย็นก่อนค่ะคุณมารียา” คาร์ลี่พยายามบอกให้เจ้าสาวของงานที่กำลังจะแปลงร่างเป็นนางผีเสื้อสมุทรให้เย็นลง มารียาเริ่มสังเกตแล้วว่าตอนนี้ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับคาร์ลี่ แต่ยังเวนเดลและเคลวินอีกต่างหาก ต้องรักษามารยาทเอาไว้ ทั้งๆ ที่กำลังจะปรี๊ดแตกเต็มที “คือ... คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นน้องชายของฉันค่ะ”

“อ้าว! แต่...” มารียาพยายามจะเอ่ยปากถาม ก็โดนผู้อาวุโสที่สุดในนี้ขัดขึ้นเสียก่อน

“คืออย่างนี้นะหนู...” เวนเดลเกริ่นซึ่งหญิงสาวก็ยอมฟังแต่โดยดี “ฉันกำลังจะสละตำแหน่ง และอยากให้เคลวินขึ้นรับตำแหน่งประธานบริษัทแทน ส่วนคนที่หนูเห็นอยู่ในชุดเจ้าบ่าวน่ะ เขาคือเกเบรียลลูกชายคนเล็กของฉันเอง เขาทำงานเป็นดีไซเนอร์ให้กับบริษัทของเรา ไม่แปลกหรอกที่หนูจะไม่รู้จักเขาเพราะวันๆ เขาก็ทำงานแต่อยู่ที่คอนโดของตัวเอง แต่ฉันอยากให้เกเบรียลได้ขึ้นมารับตำแหน่งรองประธานบริษัทต่อจากพี่ชาย คราวนี้ผู้ถือหุ้นไม่ยอมรับเพราะว่าเกเบรียลไม่เคยได้แสดงความสามารถในการบริหารมาก่อน ดังนั้นจึงหาข้ออ้างว่าเขาไม่เหมาะสมเพราะยังไม่ได้แต่งงาน ชีวิตแต่งงานที่ดีย่อมเป็นหลักฐานชั้นเยี่ยมที่จะยืนยันว่าเขาจะสามารถบริหารงานในบริษัทได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพราะขนาดชีวิตครอบครัวยังบริหารได้ แต่เท่านั้นยังไม่พอ... พวกผู้ถือหุ้นยังถูกเป่าหูอีกว่าเกเบรียลมันเป็นเกย์ ซึ่งนั่นทำให้มันไม่เหมาะสมที่จะมายืนในตำแหน่งใหญ่ๆ ของบริษัท และอีกอย่าง...พรคคการเมืองที่ฉันกำลังจะเป็นตัวแทนลงสมัครชิงตำแหน่งน่ะ เขาให้ความสำคัญเกี่ยวกับเพศที่สามมาก เขาไม่ค่อยยอมรับการเปิดกว้างเกี่ยวกับเพศที่สามเท่าไหร่นัก บอกตามตรงนะ... ฉันไม่ได้รังเกียจหรอกหากลูกชายฉันจะเป็นเกย์ แต่เพราะหน้าที่การงานที่บังคับให้ฉันต้องหาเมียให้มันน่ะสิ”

“ใช่ค่ะ... พวกเราเองก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะคะกับเหตุผลของผู้ถือหุ้นและผู้ใหญ่ในพรรคการเมืองพวกนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ขอร้องให้คุณช่วยมาแต่งงานกับเจ้าเด็กโง่ที่ยืนอยู่หน้าแท่นพิธี” คาร์ลี่เอ่ยสำทับ

“แต่ว่า... ฉันคิดว่าฉันจะได้แต่งงานกับคุณเคลวินเสียอีก” มารียาหลุดปากบอกออกไปอย่างนั้น

“โอ้... ไม่ครับ!” เคลวินรีบปฏิเสธจนมารียาอดน้อยใจไม่ได้

“ฉันบอกว่าจะขอให้คุณแต่งงานกับน้องชายของฉัน แต่ไม่ได้บอกเลยนะคะว่าเป็นตาเคล” คาร์ลี่เอ่ยขึ้นคล้ายจะเย้าเสียมากกว่า “ที่ตาเคลวินต้องเป็นคนลองชุดแต่งงานกับคุณ เพราะเจ้าเกเบรียลไม่ยอมที่จะมาลองชุด บอกว่าถ้าอยากให้มันแต่งมันก็จะรอแต่งอย่างเดียว เจ้าน้องคนนี้มันดื้อเสมอต้นเสมอปลายเชียวล่ะค่ะ”

‘ก็แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะว่าเป็นน้องชายอีกคน มิน่าล่ะ.. .ตอนพูดเรื่องนี้กันคาร์ลี่ถึงพูดแต่คำว่าน้องชาย ไม่ได้เอ่ยชื่อใครให้ได้ยินเลยสักคำ’ เจ้าสาวเริ่มหน้ามุ่ยบ่นกระปอดกระแปดในใจไปตามเรื่องราว

“หนูเซ็นสัญญาแล้วรับเงินไปแล้วนะ ฉันหวังว่าหนูคงไม่คิดจะเปลี่ยนใจ” คำพูดนั้นดังออกมาจากปากนักธุรกิจผู้ชำนาญและมากเล่ห์อย่างเวนเดล ทำเอามารียาต้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

‘นั่นสิ... เรารับเงินมาแล้วและก็เซ็นสัญญาไปแล้วด้วย ป่านนี้แม่คงกำลังใช้เงินนั่นผ่าตัดอยู่ จะถอยตอนนี้ก็ไม่ได้เสียแล้ว’ มารียาบ่นพึมพำในใจ ‘เอาน่า... อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าคุณเคลวินไม่ใช่เกย์ก็แล้วกัน และนั่นก็หมายความว่าเรายังมีหวังอยู่’

“ก็ได้ค่ะ ถือว่าฉันเสียรู้ก็แล้วกัน แต่งานแต่งงานครั้งนี้จะเกิดขึ้นเพียงปีเดียวตามสัญญานะคะ” มารียาทวงสัญญาเสียเลย ก็ใครใช้ให้ฝ่ายนั้นพูดเรื่องสัญญาขึ้นมามัดตัวเธอก่อนทำไม?

“ค่ะ” คาร์ลี่เอ่ยขึ้น ก่อนเดินมาจับข้อมือของเจ้าสาวคนสวยเอาไว้ “ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวแขกจะรอนาน”

แล้วมารียาก็ถูกพี่เจ้าบ่าวที่เธอเพิ่งเคยเห็นหน้าและเพิ่งได้รู้จักชื่อเมื่อครู่นี้ ลากออกมายืนประจำที่ที่หน้าแท่นพิธีเพื่อให้บาทหลวงดำเนินพิธีต่อ บาทหลวงที่เป็นผู้ชายหัวล้านลงพุงคนหนึ่งกล่าวไปตามบทบาทหน้าที่ของตัวเอง ขณะที่สายตาของเจ้าบ่าวจ้องเขม็งมายังเธอจนเสียวสันหลังวูบ เขาคงโกรธเธอสินะที่เธอยอมตกลงแต่งงานกับเขา ทั้งๆ ที่เขาอาจจะอยากแต่งกับแฟนซึ่งเป็นผู้ชายมากกว่า เฮ้อ...

“คุณมารียา รัตนาวัฒน์” เจ้าสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกบาทหลวงเรียกชื่อ “คุณจะรับคุณเกเบรียล แมคไรลีย์เป็นสามี จะรัก ปรนนิบัติ และภักดีต่อเขาตลอดไปหรือไม่?”

มารียาอ้ำอึ้งกับคำถามนั้น ตอนนี้สิ่งที่เธออยากทำที่สุดคือการยกชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปจากโบสถ์แห่งนี้เสีย แล้วเธอจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับชายแปลกหน้าที่ดูจากสายตาของเขาแล้ว เขาก็คงไม่อยากแต่งงานกับเธอคนนี้ เรื่องราวบ้าๆ นี้จะได้จบลง แต่...เธอทำอย่างนั้นไม่ได้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือ

“รับค่ะ” มารียาตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่นั่นก็ถือว่าเป็นคำตอบแล้ว บาทหลวงหันไปถามผู้เป็นเจ้าบ่าวบ้าง

“คุณเกเบรียล แมคไรลีย์ คุณพร้อมที่จะรับคุณมารียา รัตนาวัฒน์ เป็นภรรยา จะรัก ดูแลเธอ และซื่อสัตย์กับเธอตลอดไปหรือไม่?”

เจ้าบ่าวเงียบไปไม่ยอมปริปากตอบคำถาม เล่นเอาทั้งงานลุ้นกันจนตัวโก่ง โดยเฉพาะบรรดาญาติๆ ของเจ้าบ่าวที่ลุ้นให้เจ้าบ่าวตอบตกลง แต่ฝ่ายเจ้าสาวกลับลุ้นให้เจ้าบ่าวปฏิเสธ เพราะหากเขาเป็นฝ่ายปฏิเสธงานแต่งในครั้งนี้ เธอก็จะไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนผิดสัญญา และไม่จำเป็นต้องหาเงินห้าหมื่นดอลลาร์มาคืนอีกด้วย

“รับครับ” เสียงของเกเบรียลเองก็เบาไม่ต่างกับหญิงสาว แต่มันกลับดังก้องในหูของเธอ เป็นเสียงและคำพูดที่สยองที่สุดเท่าที่มารียาได้ยินมา

“เชิญแลกแหวนกันได้” บาทหลวงเอ่ยต่อ แล้วเกเบรียลก็หันไปรับแหวนจากคนที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว มาสวมใส่นิ้วให้เจ้าสาวเหมือนคนที่ถูกบังคับ ก็เขาถูกบังคับจริงๆ นี่! มารียาเองก็ไม่ต่างกันนักหรอก ท่าทางตอนที่เธอหันไปรับแหวนจากเพื่อนเจ้าสาวมาสวมใส่นิ้วให้เจ้าบ่าวก็ซังกะตายพอๆ กัน “พ่อขอประกาศว่านับจากนี้คุณเกเบรียล แมคไรลีย์และคุณมารียา รัตนาวัฒน์ เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ เชิญจูบเจ้าสาวได้”

‘หา!?’ มารียาหันขวับไปมองบาทหลวงตาเขม็งพร้อมอุทานในใจอย่างตกตะลึง ‘จะ...จูบงั้นเหรอ? ไม่นะ! ฉันจะจูบกับคนที่ฉันรักเท่านั้น!’

“เดี๋ยว!” ร้องค้านในใจยังไม่จบ เอวบางของเธอก็ถูกเจ้าบ่าวกระชากเข้าไปอย่างแรง จนร่างกายของเธอปะทะกับกายหนาของเขา เธอร้องหลุดอุทานห้ามมาได้คำเดียว ก็ถูกเขาปิดปากไว้ด้วยริมฝีปากของเขา แต่ก็เป็นเพียงการประกบปากช่วงสั้นๆ เท่านั้น ไม่ได้มี French kiss แบบที่เธอเข้าใจ เกเบรียลก็ผละออกไปยืนไกลๆ เสียแล้ว

‘ฮึ่ม!!! ใช่ซี๊...ก็ฉันไม่ใช่ผู้ชายนี่ นายจะได้นึกพิศวาสมา French kiss กับฉัน เชอะ! นึกว่าฉันอยากจูบนายนักไง ไอ้บ้าเอ๊ย!’ เหมือนรู้สึกจะเสียหน้าหญิงสาวเลยด่าเขาในใจเอาเสียเลย แล้วก็เห็นใบหน้าหล่อใสของเขานิ่งขึงไปไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรทั้งสิ้น