5

งานเลี้ยงฉลองพิธีมงคลสมรสระหว่างบุตรชายคนเล็กของเวนเดล แมคไรลีย์ เจ้าของบริษัทอาร์ทิสติกแอทแทร์ กับพนักงานสาวผู้มากความสามารถดำเนินขึ้นหลังจากพิธีกรรมทางศาสนาเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อต่างก็กำลังรื่นเริงกับอาหารนานาชนิดที่ชวนน้ำลายไหลกับดนตรีแสนหวานที่บรรเลงคลอเคล้าบรรยากาศงานวิวาห์ให้โรแมนติกยิ่งขึ้น จะมีก็แต่พระเอกนางเอกของงานนั่นแหละที่ยืนหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ กัน มองแขกคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างไม่เข้าใจว่ามีอะไรให้สนุกนักหนา กับแค่งานแต่งลวงโลกนี้

“ได้เวลาแล้วล่ะทั้งสองคน” คาร์ลี่เดินตรงเข้ามาหาบ่าวสาวที่ยืนหน้าซังกะตายอยู่ข้างๆ กัน ก่อนที่จัดการลากทั้งสองตรงไปยังลานตรงกลางของสนามหญ้าซึ่งใช้จัดงานเลี้ยงฉลอง

“ทำอะไรเหรอคะ?” มารียาถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็... โยนช่อดอกไม้ไงจ๊ะ” คาร์ลี่บอกพลางขยิบตาให้กับน้องสะใภ้สาวชาวเอเชีย

บรรดาหญิงสาวโสดที่ทั้งสดและไม่สดแล้วต่างมายืนออกันเพื่อรับช่อดอกไม้จากมือของเจ้าสาว มารียาหันหลังเตรียมพร้อม ก่อนโยนช่อดอกไม้นั้นออกจากมือ เสียงฮือฮาดังขึ้นทำให้เจ้าสาวต้องหันกลับไปมอง แล้วก็พบว่าคนที่ได้ดอกไม้เป็นสาวหน้าหวานที่น่าจะเป็นลูกครึ่งเสียมากกว่าเป็นคนเอเชียแท้ๆ หรือคนตะวันตกแท้ๆ แต่นั่นก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของมารียานักหรอก

“เอาล่ะ...ทีนี้ก็ตาเจ้าบ่าวแล้วนะ” เคลวินบอกพลางเดินมาจับไหล่น้องชาย ขณะที่มารียาถูกคาร์ลี่เดินจูงมือไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งเธอเตรียมเอาไว้

‘โอ้...นี่คงไม่ใช่...’ มารียารำพันกับตัวเองในใจพร้อมๆ กับเจ้าบ่าวของเธอที่เอ่ยปากถามพี่ชาย

“ทำอะไรครับพี่?” เกเบรียลถามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะถูกผู้เป็นพี่ชายดันให้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าสาวแสนสวยที่นั่งลุ้น และบอกทางสายตามาว่าเธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด!

“ก็... ถอดสายรัดถุงน่องไง” ว่าจบเคลวินก็กดไหล่น้องชายให้นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าสาว ก่อนที่คาร์ลี่จะจัดการถอดรองเท้าข้างขวาของเจ้าสาวให้กับน้องชายตัวเอง

“อย่านะ...” มารียาคำรามในลำคอให้ได้ยินเพียงสองคนกับเจ้าบ่าว เกเบรียลเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยสายตาประมาณว่า เขาเองก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้นักหรอกน่ะ!

“ถอดเลย! ถอดเลย! ถอดเลย!” เสียงบรรดากองเชียร์ดังกระหึ่ม โดยเฉพาะพวกสุภาพบุรุษทั้งหลายที่กำลังรอรับสายรัดถุงน่องอยู่

“ไม่นะ...” เจ้าสาวยังคงกระซิบคำรามคาดโทษเจ้าบ่าวของตัวเอง ขณะที่มือใหญ่ของเขาตลบชายกระโปรงข้างขวาของเธอขึ้น จนเห็นเนื้อขานวลเนียนที่มีสายรัดถุงน่องรัดอยู่ มือหนาแตะต้องที่เนื้อนวลนั้นจนก่อให้เกิดอาการสะดุ้งจากตัวเจ้าสาว

“เฮ้! เกเบรียล! ใช้ปากถอดนะ ไม่ได้ให้ใช้มือ” เสียงเคลวินดังขึ้นมาอย่างครื้นเครงกับภาพที่จะได้เห็นน้องชายใช้ปากถอดสายรัดถุงน่องให้เจ้าสาว

“อย่าแม้แต่จะคิดนะ!” มารียายังคงเตือนเสียงต่ำอย่างจะบอกว่าเธอเอาจริงนะ หากว่าเขาเกิดคิดพิเรนทร์เล่นตามที่พี่ชายบอกจริงๆ เธอจะซัดเขาไม่เลี้ยงแน่ๆ

“เฮ้อ!” นั่นคือเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายจากเจ้าบ่าวที่หญิงสาวเองปฏิเสธไม่ได้ว่า... ก็หล่อดีนะ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าเข้ามาใกล้ต้นขาของเธอ

ลมหายใจอุ่นรอดที่เป่ารดเรียวขาเปล่าเปลือยทำให้มารียาเกร็งตัวขึ้นอย่างอัตโนมัติ เกิดมายังไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้เลย เอ... แต่จะว่าไป อีตานี่ไม่ใช่ผู้ชายนี่นา ไม่มีเหตุผลที่เธอจะตื่นเต้นสักนิด! แล้วขาของเธอก็กระตุกโดยอัตโนมัติอีกครั้งเมื่อเรียวปากของเขาที่ก้มลงไปคาบสายรัดถุงน่องนั้น มันสัมผัสโดนเนื้อนวลตรงเรียวขาของเธออย่างแผ่วเบา ซึ่งเขาเองก็ไม่คงไม่ได้ตั้งใจ เกเบรียลค่อยๆ ถอดสายรัดถุงน่องของเจ้าสาวให้ร่นต่ำลงไปทีละนิดๆ ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของบรรดาชายหนุ่ม และการลุ้นระทึกจนลืมหายใจของเจ้าสาว และมันก็หลุดออกไปพ้นเรียวขาของเธอในที่สุด ก่อนที่เกเบรียลจะจับมันโยนไปทิศใดเขาเองก็ไม่ได้สนใจ

เสียงเฮดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อผู้ที่ได้รับสายรัดถุงน่องไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นพี่ชายของเจ้าบ่าวเองนั่นแหละ

‘เคลวินจ๋า คิวต่อไปเคลวินได้แต่งแน่นอน แต่รอจิลก่อนนะ แค่ปีเดียวเอง’ มารียาร้องบอกคนที่ได้รับสายรัดถุงน่องในใจ ดวงตาเพ้อฝันถึงวันแต่งงานที่เธอเป็นเจ้าสาว และมีเคลวินเป็นเจ้าบ่าว ซึ่งจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

“นี่! เก็บสายตาหน่อย สายตาเธอน่ะแทบจะกลืนกินพี่ชายฉันเข้าไปทั้งตัวแล้วนะ!” เกเบรียลกระซิบเตือนข้างหูเจ้าสาวที่ยืนเพ้อมองพี่ชายเจ้าบ่าวราวกับจะกลืนกิน หญิงสาวมองค้อน

“จุ๊! ยุ่งน่า!” เธอทำหน้ามุ่ยใส่เจ้าบ่าวก่อนที่เขาจะจัดการสวมรองเท้าคืนให้กับเธอ แล้วยื่นมือมาหมายจะให้เธอจับพยุงกายลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ตามหน้าที่สุภาพบุรุษ หากแต่เจ้าสาวกลับมองเลยผ่านไปแล้วลุกเดินหนีไปเสียเฉยๆ

“ยัยตัวยุ่ง!” เกเบรียลบริภาษหญิงสาวตามหลังไป ก็เธอน่ะตัวยุ่งของแท้ หากเธอปฏิเสธไม่รับเงินจากพี่สาวของเขา งานแต่งนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก!